Son tartışmalar "Ergenekon süreci" ile "Ergenekon davası etrafındaki kimi gelişmeleri" dikkatle, hassasiyetle birbirinden ayırma gereğini ortaya koyuyor.

Ne var ki, "hakim eğilim" ters istikamette ilerliyor.

Bir grup son gelişmeleri Ergenekon davasının kurmaca olduğu iddiasını pekiştirmek için kullanıyor.

Diğer grup ise aynı gelişmeleri, gazeteci tutuklamalarını niyet okumaları ve kişi değerlendirmeleri üzerinden Ergenekon davasıyla bütünleştirmek, bu çerçevede doğrulamak çabası gösteriyor.

Peki, meseleye başka bir açıdan bakmak mümkün değil midir?

Bir örnek verelim:

Tutuklanan gazetecilerin "faziletli gazetecilik yaptıkları için" Ergenekon üyesi olamayacakları söylemenin ya da aynı gazetecilerin "ahlaki ve etik sorunlar taşıdıklarını göstererek" Ergenekon üyesi olabileceklerini iddia etmenin ötesine geçmek mümkün değil midir?

Bu, hem mümkün, hem gereklidir.

Bizce Ergenekon davasını temiz bir zemine oturtmak kadar, analiz ve değerlendirmeleri malum bir savaşın lojistik unsuru olmaktan çıkartmanın ya da "itibar" ve "itibarsızlık" merkezli siyasi okumalardan uzaklaştırmanın yolu da buradan geçiyor.

Nasıl?

Önce "iki usul ilkesi"ni dikkate alarak...

1."Etik sorun" ve "kanuni sorun" ayrı ayrı meselelerdir. Bunlar birbirinin yerine geçmezler, birbirlerini doğrulamazlar.

Bir gazetecinin "etik sorunlarla boğuşuyor" olması ya da "bizim gözümüze öyle görünmesi" onun suç işleyebileceğinin karinesi, işlediğinin delili hiçbir şekilde olamaz.

Bugün son tutuklamaları doğrulamak için girişilen "kimin gazetecilik yaptığı", "kimin gazeteciliği aştığı" tartışmaları bu açıdan yanlıştır. Hiçbir "etik eksiklik", sahibinin karşıt politik görüşü de dikkate alınarak, örgüt üyeliği, yıpratma faaliyeti, gazeteciliği başka amaçlar için kullanma eylemi olarak değerlendirilemez...

Dahası bu, tehlikelidir.

Zira niyet okuma, varsayma, sınır çizme, özgürlük ihlaline keyfi gerekçe oluşturma gibi otoriter zihinsel alıştırmalara yol açar. Ve ülkenin özgürlük alanını tartışmalar yoluyla sınırlayacak bir kapıyı zorlar.

2. Siyasi alanda "meşru" ve "gayri meşru" faaliyetleri birbirinden ayıran hususlar, temelde kullandıkları araçlardır ve "şiddet ile aralarındaki mesafe"dir.

Demokratik ülkelerde siyasi ya da dini bir örgütlenmeyi veya hükümeti meşru araçlarla yayın yoluyla, konuşarak, ilişkiler kurarak ya da iddia edildiği gibi başkasına kitap yazdırarak etkisizleştirmek temel olarak "siyaset yapma" eyleminin içine girer. Bu tür faaliyetleri niyetten ve siyasi pozisyondan yola çıkarak, "gayri meşru yıpratma" olarak tanımlamak, "gizli örgüt üyeliği" içinde ele almak otoriter zihinlerin ve düzenlerin işidir. Bu açıdan Odatv ile Şener-Şık meseleleri arasındaki açık ara fark kendiliğinden ortaya çıkmaktadır.

Dolayısıyla Nedim Şener ve Ahmet Şık'ın tutuklamalarıyla ilgili bu istikamette yapılan değerlendirmeler, demokratik açıdan kabul edilebilir değildir.

Kaldı ki, bu da, son derece tehlikeli bir alıştırmadır.

İstenmeyen kimlik ve faaliyetlerin meşruluk sınırını, öze ve niyete girerek keyfi biçimde daraltmaya yol açar. Bu da ölümcül bir "tehlike suçu" uygulamasına yol açar...

Her demokrat bunlardan uzak durmalıdır...

Son tartışmalar örnek alınırsa, meselelere kimlik ve kişilikten, kişilerin etik ve politik bagajlarından uzak durarak yaklaşmak, muhalif ve mağdurlar anti-siyaset güdüsü bile taşısa, gasp halinde haklarını koruyarak, siyasetin alanını geniş tutmak son derece önemlidir.

Bu yapılırsa, tutuklanan kişilere yönelik (eğer varsa kişisel, etik, ahlaki politik) eleştiriler muhafaza edilerek (örneğin şahsen benim Şener'e yönelik pek çok rezervim var), hem hak ve özgürlüklerden yana durmak, hem bu yolla Ergenekon davasına ilişkin kamuoyu imajını temiz tutmak istikametinde önemli bir adım atılmış olur...