Yetti be !..

İmralı görüşme notlarından söz ediyorum. Merkez medyada hızı biraz kesildi gibi. Ama sosyal medya denen alanın bataklık kesimlerinde bütün hızıyla sürüyor: Notları kim sızdırdı?

Üstelik kimin sızdırdığını bilenler konuşmuyor; en çok benim kadar bilenler (yani hiç bilmeyenler) durmaksızın konuşuyor, ylazıyor, tweetliyor. Gören, duyan, okuyan da  İmralı görüşmesi sırasında arkadaki masada oturan zatın  onlar olduğunu sanacak.

Notların içeriği ile ilgilenen pek az. Ama kimin sızdırdığı sorusu şehvetli bir merakın konusu.  Arada harcanan, iyice yaygınlaşırsa  alnına silinmesi zor lekeler sürülenler var ama kimin umurunda? Dahası BDP’lilerin toplandığı mekanlardaki böceklere, çiçeklere, gizli kameralara, koca ve küçük kulaklara uzanan ayrıntılı bilgiler(!!!) sunanlar, fotokopi aygıtına bağlanan modem(!!!) üstüne teknik bilgi aktaran bilgiçler sosyal medyada kolgeziyor.

Sizi bilmem, ama beni sıkıntı bastı.

Bu saçma tartışmayı bitirmekte yarar var.

O yüzden: Suçsa suç, marifetse marifet, notları Namık Durukan’a iletmek her neyse ben üstleniyorum.

Tamam mı ?

O görüşme notlarını ben sızdırdım.

Suçlu, casus, ajan, köstebek, sabotör, jeneratör, kompresör… Artık hangisine ihtiyaç duyuyorsanız, işte buldunuz: O benim !..

Şimdi rahatlayın ve işinize bakın.

Hükümet ya da Kürt siyasal hareketinin ilgili kanatlarından birinde yer alıyorsanız  yeni adımları nasıl atacağınızı, gecikmenin taşıdığı riskleri nasıl yok edeceğinizi filan düşünün.

Yok görüşmeleri etkileyecek bir konumda değil ancak konuyla çok yakından ilgi duyan biri ya da birileri iseniz İmralı – AKP – Kandil – BDP dörtgeninden daha demokratik bir anayasa çıkması için bizim ne yapabileceğimiz üstüne kafa patlatın, meşveret edin, tartışın, düşünün konuşun…
Gelecek günlerde görüşme notu sızdırmasından çok daha vahimleriyle karşı karşıya kalacağız. Kimileri Kürt siyasi hareketinin masabaşında elini zayıflatmayı, Başbakanın kibrine boyun eğip diz çökmesini sağlamayı hedefleyecek; kimileri pahası ne olursa olsun savaşın bitirilmesini önlemeye yönelecek.

Çokça kullanılan, o yüzden de anlam ve önem yitimine uğrayan süreç terimi tam da bu günler için geçerli. Bir süreç yaşıyoruz. İmralı’da  Öcalan ile MİT’in üst düzey yetkilileri arasındaki görüşmelerle başlayan ve sonunda BDP’li milletvekillerinin ardarda Ada’ya gidip görüşmeleriyle iyiden iyiye kamuoyunun az çok izleyebileceği bir açıklığa kavuşan bir süreç.

Ama henüz başlangıç aşamalarında bulunduğumuz bir süreç... Yani sonu kesin olmayan; sonu çeşitli olasılıklara açık bir ilişkiler ve çelişkiler yumağı.

Süreç bezirganca bir siyasal pazarlık düzleminde de yürüyebilir; ilkeler temelinde yürümesi için çaba gösterilerek Kürt sorununun çözümünün Türkiye’nin demokratikleşmesinden ayrı düşünülemeyeceği gerçeği bezirganca yaklaşımda bulunmayı yeğleyenlere sürekli hatırlatılarak da yürütülebilir.

Unutmayalım ki süreç boyunca en keskin dönemeçlerden birini ve galiba birincisini yurttaşlık tanımı’nda yaşayacağız. Hani “Türkiye Cumhuriyetine vatandaşlık bağı ile bağlı olan herkes Türktür” diyen ünlü tanım… Eğer  süreç yarıda kesilirse bu tanımın değiştirilmesi sağlanamadığı için kesilecek. İlk bakışta bir çokları için basit bir sözcük tercihi. “Bir cümleyi öyle değil de böyle kurmak” gibi kavranacak. Ama aslında 1923’de temelleri atılan bir devlet tanımında ve Türk ulus-devletinin kuruluş zihniyetinde köklü bir değişiklik anlamı ve önemi taşıyacak.

Türkiye solunun, Türkiye demokratlarının bu süreci tribünde oturup izleme hakları olmasa gerek. Olup biteni tribünden izleyip mızmız itiraz ve yakınmaları dile getirme hakları ise hiç olmasa gerek.

Çözülecek olanın adı  Kürt sorunu ama aslı Türkiye’nin demokrasi sorunu…