Neredeyse 100 yıldır süren, son 30 yılı çatışma ile geçen, 40.000 insanın hayatına mal olan, ardından binlerce yetim çocuk, dul eş, acılı anne-baba bırakan ve özünde bir demokrasi sorunu olan Kürt meselesinin çözümü için en radikal ve cesur adımlar Ak Parti iktidarı tarafından atıldı.

Şüphesiz Ak Parti’den önce de birçok girişimde bulunuldu. Ancak bu öyle bir mesele ki dokunanı yakıyor. Nitekim yaktı da. Turgut Özal’ı, Necmettin Erbakan’ı, Eşref Bitlis’i, Adnan Kahveci’yi, Uğur Mumcu’yu ve daha nicelerini yaktı. Bütün bu kişiler, Kürt meselesine derinlikli bir çözüm bulma iradesi geliştirdiği için ya suikasta kurban gitti, ya öldürüldü ya da iktidardan alaşağı edildi.

Devleti yöneten bürokratik oligarşi Kürt meselesini daima “güvenlik paradigması” içerisinde çözülme(me)sini istedi.

Esasen bu tercih, bilinçli bir tercihti. Zira Kürt meselesi, vesayetçi odaklar için bir yaşam kaynağıydı. Devlet mücadele edecek, dolaysıyla siyasetçiler değil, bürokratlar ön planda olacaktı. Devletin “işletim sistemi” bürokraside olacak, haliyle demokratik(?) cumhuriyetin muktediri de bürokratlar olacaktı. Nitekim oldu da. Devlette hareket etme kabiliyeti bürokratlarda olunca rutin dışına çıkmak da kolaylaştı. Türkiye’de siyaset kurumunun güçlü olmamasının ve vesayetçi odaklar ve derin yapıların devlet içerisinde yaşama alanlarını çok rahat bulmasının temel nedeni Kürt meselesi oldu. Bu meselenin bunca yıl varlığını sürdürmesi de bilinçli olarak planlandı.

Ne var ki; Türkiye Cumhuriyeti’nin bu kötücül geleneği Ak Parti iktidarı tarafından yıkıldı. Ak Parti, yıllardır çözülemeyen bu meseleyi “güvenlikçi paradigma” rayından çıkartıp “diyalog ve müzakere paradigması” rayına oturttu. Bu radikal perspektif, öncelikle bu meseleden nemalanan bürokrasiyi, ulusal ve uluslar arası baronları ürküttü. Kürt meselesi üzerinden rutin dışına çıkan derin yapılar, Türkiye’yi dizayn eden uluslar arası baronlar bu meselenin çözümünü engellemeye başladılar. Öyle ki, bunun için yıllarca “barış” diyen insanları, “barışa hayır” kampanyalarında bile kullanmaya başladılar.

Ak Parti iktidarı da bu taaruzdan nasibini aldı. 7 Ekim MİT Krizi, 17-25 Aralık Operasyonları, Gezi Olayları, 6-8 Ekim Kobani olayları, Paris Suikastı, Oslo Görüşmesi kayıtlarının sızdırılması, Dağlıca, Aktütün, Silvan baskınları ve Roboski Katliamının tamamı Çözüm Süreci masasını devirmek için yapıldı. Fakat Ak Parti diğer iktidarların yaptığını yapmadı. Kararlılığını sürdürdü ve masadan kalkmadı. Israrla barış iradesini korudu.

Şüphesiz bütün bunlar Cumhurbaşkanının tabiriyle, bir “sır küpü” olmadan yapılamazdı. İşte o sır küpü MİT Müsteşarı Hakan Fidan’dı. Fidan, bugüne kadar süregelen devlet aklına zıt bir insandı, gerçek bir demokrattı. Öyle ki, Oslo’daki masada muhataplarına yüzde 10 barajının anlamsız olduğunu ve Kürtleri parlamentoya sokmamak için zamanın siyasetçileri tarafından getirilen bir uygulama olduğunu bile söyledi. Fidan, önce İmralı Adası’nı izole eden Ergenekonvari yapılanmanın çözüm önündeki engel olduğunu keşfetti ve adanın kontrolünün Adalet Bakanlığı tarafından yapılması kanaatini geliştirdi. Ardından adanın kontrolü askerlerden alındı. O tarihten sonra, İmralı ile “sağlıklı” görüşmeler başladı. Bütün bunların yanı sıra Fidan, illegal yapıların merkez üssü haline gelmiş GES Komutanlığı’nın MİT’e devredilmesini de sağlayarak siyasetçilere rehberlik edecek ve politika geliştirmelerini sağlayacak bilgileri kullanışlı verilere dönüştürmüş oldu.

Sadece güvenilir, yerli, sırrın esiri değil, sırrı kendisinin esiri yapabilecek bürokratların başarabileceği bir iş olan Çözüm Süreci,tüm engelleme ve provokasyonlara rağmen belirli bir olgunluğa erişti. Bu olgunluk öyle bir olgunluk ki; artık taraflardan hiç birisi masadan kalkmaya cesaret edemiyor. Zira Türkiye halkı barışa inanmış, barışın ve çatışmasızlığın tadını almış durumda. Artık hiç kimse geriye dönmek, çocuklarını kaybetmek istemiyor. Bu meselenin çözümüne olan inanç cumhuriyet tarihi boyunca geldiği en yüksek seviyede.

Şimdi, Çözüm Süreci’nde sona yaklaşıyoruz. Bu aynı zamanda sürecin tamamının bürokrasiden siyaset kurumunun konusu olmaya evrilmesini de ima ediyor.

Şüphesiz sürecin her aşamasını takip eden, tarafların bütün reflekslerini ve bundan sonra siyaseten atılacak adımları iyi bilen, bilhassa beklentiler ve çözümler bilirkişisi olan Hakan Fidan’a önümüzdeki dönem “siyasetçi kimliği” ile çok iş düşecek. Bütün bunların yanı sıra, Paralel Yapı ile mücadelede kendisinden sonraki kişinin de iyi seçilmesi hayati önemde.

Öte yandan Cumhurbaşkanı Erdoğan’ın “Fidan’ın istifasına olumlu bakmıyorum” açıklamasından, Ak Parti camiasından birisi öksürse, “yaşasın hastalandılar” diye ellerini ovuşturup, yağmur yağdığında 5 dakikada ortaya çıkan seyyar şemsiyeciler gibi fırsat kollayanlara ekmek çıkmayacak. Zira Recep Tayyip Erdoğan Ak Parti hareketinin lideridir. Başbakan Davutoğlu dâhil her Ak Partili için Erdoğan, hala tartışmasız liderdir. Ve dışarıda “fikir ayrılığı” gibi yansıtılan hususlar aslında “daha iyi bir metod bulmak” çabasından başka bir şey değildir. Felaket tellalları sadece Cumhurbaşkanı Erdoğan’ın “sır küpüm” tabirine baksa, aslında Erdoğan’ın ne demek istediğini anlarlar…

Son tahlilde Yeni Türkiye yolculuğunda ve paralel devletle mücadele Erdoğan asla yalnız bırakılmayacak. Ona, bu mücadeleyi devam ettirsin diye Türkiye’nin yüzden 50’sinden fazlası oy veriyor.

Üzgünüm.! fırsat şemsiyecilerine yine ekmek yok.

Zira bugün, Erdoğan’ın arkasında milyonlarca “fidan” var.