İktidarın bu kadar acımasız baskı uyguladığı, Kürt coğrafyasını kan gölüne çevirdiği, ilkokuldan üniversiteye her alanı İslamileştirdiği, hukuku uzun zaman önce oyuncak haline getirdiği, kendi gibi olmayan Müslümanlara zulüm uyguladığı, gazetecileri ve Erdoğan hakkında fikir ifade eden hemen herkesi hapse attığı bir ortamda muhalefeti eleştirmek haksız görünebilir.

Ama bu muhalefet de eleştiriyi hak ediyor kardeşim.Fatih Sultan Mehmet, Constantinopolis’i kuşattığında meleklerin cinsiyetini tartışan papazlara benziyorlar.Yargının kuşa çevrildiği, tek kişiye bağımlı hale getirildiği ortamda kalkmış anayasa değişikliğini görüşüyor. 

Kiminle? 

Kendi bakanlarına bile yetkisi olmayan, oturduğu koltuğu Saray’a borçlu olan, Meclis listelerinde kendi adı dışında hemen hiç etkisi olmayan Ahmet Davutoğlu ile… Cumhurbaşkanı’nın, adı yolsuzluk iddialarına karışmış, Irak Kürdistan’ı ile petrol ticareti kitaplara konu olmuş damadının listeye girmesine bile sesini çıkaramayan Davutoğlu ile… 

Davutoğlu’nu AKP’nin önde gelenleri bile ciddiye almazken CHP ve liderinin alması gerçekten acı bir şaka örneği. 

Koalisyon tartışmalarında olduğu gibi top gibi oynuyor muhalefetle Erdoğan… Davutoğlu üzerinden uzlaşmacı tavır gösterip sonra “Bu Ca Ha Pe ile bir halt olmaz” demeye hazırlanıyor. 

Kılıçdaroğlu ve ekibi de herhalde AKP’yi Davutoğlu üzerinden bölmek gibi bir ham hayalin peşinde koşarken, büyük bir ihtimalle yazılmış ve MHP’den gelecek ‘bağımsız’ desteklerle çıkarılacak anayasa, Saray’daki dosyalarda hazır bekliyor. 

Darbeci dört generalin yazdığı anayasanın dört maddesine kutsal kitap gibi sahip çıkan bir partiden, başkasını beklemek de imkânsız. CHP aslında laiklik ilkesine sahip çıkmıyor orada. 

Karargâh talimatıyla ana dile, üniter devlete sahip çıkıyor. Laikliğin artık kâğıt üzerinde kalmış bir ilke olduğunun herkes farkında. Bir bakıma, MHP gibi 7 Haziran’daki Saray darbesini gönüllü kabul ettiğini söyleyebiliriz. 

Kürtlerin etkili olduğu bir hükümet ve Meclis modelini, tehdit ve tehlike gören devletin uyarısına uydu ve yeniden seçimi patırtısız gürültüsüz kabul etti. Tek başına bir AKP iktidarını, Kürtlerin güçlü olduğu bir Meclis’e tercih etti çünkü devlet.

IŞİD’le, El Nusra ile kanka olmakta sakınca görmeyen, Noel Baba’yı sokak ortasında Kadı’ya yargılatan, turistik lokantalarda domuz eti servisini Sağlık Bakanlığı baskınlarıyla yasaklatan bir zihniyet hâkim Türkiye’ye. 

CHP, AKP ile görüşüyor, çünkü Kürt meselesine bakışı örtüşüyor. CHP, AKP’nin daha kibarı sadece. 

Bu etkisiz, silik muhalefet anlayışıyla, AKP’nin yaptığı her hukuksuzluğu bir çırpıda meşrulaştıran yaklaşımıyla halka umut veremez. 

CHP, devlet adına muhalefeti bırakıp halka dönmezse, sadece kendisinin işi zor değil. Elinde kala kala İzmir kaldı, bu göç politikasıyla yakında onu da kaybetmesi kaçınılmaz. Ama ondan önemlisi, sahip çıkacağı bir ülke, bir anayasa bile kalmayabilir. Farkında mı bilmem…