Bir olay yeteri kadar güçlü ise, anlam yükü fazla ise, hem gerçek bir anlama sahiptir hem de sembolik bir değer kazanır. Bu değerlendirmeyle bakınca geçen hafta üst üste gelen, üst üste binen birkaç olay bize OD'daki yeni pozisyonlar hakkında bilgi vermekle kalmadı.Türkiye'nin OD'daki konumu hakkında da epey şey söylüyor. 

Zaten öyledir: uluslararası siyaset her sabah yeniden kurulur. Kaldı ki, bizatihi siyaset tam da budur: sürekli olarak değişik koalisyonlar kurma, sürekli yeni pozisyonlar oluşturmadır siyaset. Ancak bu esnekliği gösterenler ayakta kalır siyasette. 

Nitekim öyle oluyor. Rusya'nın Suriye'ye müdahalesinden sonra o defterin o sayfası kapandı. Yeni bir sayfa açıldı. Ben olayı biraz daha farklı bir açıdan okuyabilir ve acabaRus uçağının düşürülmesiyle o yeni sayfa da çevrildi diyebilir miyim? 
Biraz fazla aykırı görünen bu yorumu ilerleteyim ve şöyle bir 'tesadüf'ten, şöyle bir 'tetabuk'tan söz edeyim: Rusya uluslararası arenada söz sahibi olmak için, olayların gerisinde kaldığını görünce Suriye'ye müdahale etti ve bir anda ağzının içine bakılan bir ülke oldu. Hiç öyle az bir şey değildi bu hamle ve kısa sürede, akıllı girişimlerde de bulunarak, ABD ve İran'la önemli ittifaklar kurdu. 
O gelişmenin bizi başka bir hatta çektiği kuşkusuz. PYD -YPG ilişkileri, DAEŞ'le kurulmuş içinden çıkılmaz denklemler, etnik bölünmeler, kapanan Kuzey OD içinde Türkiye, Rus uçağını düşürünce yeni bir aşamaya geçildi. Ve gerçekten yeni bir düğüm atıldı uluslararası siyasette. Çünkü NATO, AB ve ABD bir anda bu durumu kullanışlı buldu ve Türkiye ile ilişkisinde yeni bir merhaleye geçti, onunla ilişkisini güçlendirdi. 
NATO gemileri şimdi Sarayburnu'nda, Rusya oradan gemisini, bir askerin eline silah vererek geçiriyor, o arada Türkiye, rutin bir değişim sırasında Irak'a daha fazla askersokuyor. İşte bütün bunlar, ister gerçek değerleri isterse sembolik değerleriyle olsun yeni bir döneme işaret ediyor. 

O yeni dönemin bazı parametrelerini biliyor, bazılarını bilmiyoruz. Bildiklerimiz arasında dikkatimizi en çok çekeni Jerablus bölgesi, yani bize OD'nun kuzeyinde kalan son kapı. Orası için savaş devam ediyor ve Türkiye bizzat kendisi duvar örerek o kapıyı kapatıyor. Bir anlamda Suriye politikasında yeni bir pozisyona geçtiğini ifade ediyor. İşte Irak'asoktuğu asker de bu noktada ek (sembolik) anlamlar kazanıyor, Türkiye, oyunu Irak üstünden oynayacağını dile getiriyor. Hatta ona bir kat daha ilave edelim. Bu, oyunu ABD ile sürdüreceği anlamına geliyor. Hele işin içinde Musul'un olması daha da ilginç! 
AB'nin gösterdiği yaklaşım da işin içine katılınca Batı hattına Türkiye'nin 1950 sonrasındahiç bu kadar yaklaştığını veya tersini, Batının Türkiye'ye bu derecede sokulduğunu hiç görmemiştik demek mümkün. Haydi, onun nedenini de belirtelim: Fransa'nın Paris saldırısı sonrasında Suriye'ye 'açılması' ile Almanya bu matristeki yerini bütünüyle kaybetti. Oysa o coğrafyada 1. Dünya Savaşı hatıraları herhalde hâlâ canlıdır Almanya'nın, hele işin içinde Kürtler olunca! Bu şartlar altında Merkel akıllı bir manevrayla Türkiye'yi Fransa'ya rağmen AB'ye yeniden taşıyarak OD ilişkilerine üstümüzden katılmak istediğini gösterdi. Böylece, Batıdayız. Yeniden Batıdayız. Uzun bir aradan sonra Batı bunu istiyor. Biz ise kısa bir süre sonra daha iştahlı, iştiyaklı olacağız. Hiç mi hiç fena değil...