Mantık aslında doğru. Düşünsenize bir yatırım için kullanacağınız kredinin maliyeti iki kat olursa, yatırım getirisi ne olabilir? Hatta yüksek faizden dolayı yatırımdan bile vazgeçilebilir. 

Konuşmaların, açıklamaların basit karşılığı doğru çıkıyor ama ya sağlaması? 

Mesela düşük faizi Reislerine sahip çıkmak adına savunanların kendi yatırım getirileri için daha yüksek faiz bulamadıkları için dolar alımları ne olacak? 

03 Temmuz günü bu ülkede yabancı para mevduatları 224 milyar 970 milyon dolarmış. Yaklaşık bir ay sonra; yani 06 Ağustos günü yabancı para mevduatları 243 milyar 770 milyon dolara yükselmiş. 

Bir ayda 18,8 milyar doları şer güçler mi satın aldı? 

Bu ülkenin vatandaşları alıyor bu dövizleri elbette. İster bireysel olsun isterse ticari kurum olsun bu ülkenin vatandaşları bunlar. 

***

Şimdi biz faizleri yatırım için mi düşürdük diye bir kez daha soralım. Bir kere yatırımın birinci şartı FAİZ değil GÜVEN dir. 

Şartların, ortamın, adaletin, liyakatin, kuralların, kurumların yatırım güveni veriyor mu? O güveni vermediğinde istersen faizi sıfırla, yatırım da olmaz, istihdam da... 

Bak 2017 KGF olsun 2019-2020 kamu bankası kredileri olsun, yatırıma ve istihdama mı gitmişler. 

Sahi şu konut tüketiminde kredi faizini 0,64’e ben mi çektim. Ya da o faiz aslında fabrika, üretim, ihracat yatırımı için verildi de biz mi duymadık? 

Ya da otomobil satın alma kredilerinde faizi mevduat oranına kim indirdi? 
Amaç tüketimi beslemekti ve bu başarıldı. Borç alan emir alır ve oyunu borçlandırana verir kuralı işliyor. 

Pandemi de vatandaşını bankaya yollayan, hatta yetmedi vatandaşına IBAN verip para isteyen kaç ülke oldu ki? 

Amaç eğer üretim üzerinden ekonomiyi çalıştırmak olsaydı bu faizler için alınacak kararlar çok farklı olurdu. O zaman yatırım ve kalkınma bankaları örneği üzerinden para o tarafa yönlendirilirdi. 

Kendimizi kandırmayalım: Bir yatırım değil tüketim için faizleri indirdik. Ve tüketimi besledik. 

Hepimize kolay gelsin