Onlar 1972'de Tokat Niksar'ın Kızıldere köyünde öldürüldü.

Onları devlet, hak adalet aramaya emsal olmasın diye öldürdü.

Devlet o gün kendinde adalet arama ihtimalini de öldürdü, o bakımdan tarihi bir dönemeç oldu.

Çünkü ondan sonra seri ölümler geldi.

Kimse şu saatte onlara bireysel, halktan kopuk vb diye teori öğretmeye, analize kalkmasın, mücadeleyi de teoriden soğutmasın.

Çok az kişinin kitaptan haberi vardı.

Önce o gelecek fışkıran gençlerin tertemiz cesaret dolu yürekleri, yüreklerine uyumlu beyinlerine taktir şart.

Onlar önceki ve sonrakilerle birlikte tarihe adaletin ve dayanışmanın sembolleri olarak yazıldı.

Yaşadıkları dönemde onların, denizlerin, İbo'nun ve tüm ölümsüzlerin teorik düzeyleri, mücadeleye bakışları birbirine yakındı.

Az çok hepsinde bağlaçlı da olsa Kemalizm vardı.

Onlar diğerlerinden farklı olarak pratikte de söylemlerinin arkasındalardı.

Yoksa herkes "Denizlerin idamına hayır!" diyordu.

Herkes kendi toplamı kadar bir şeyler yaptı, Denizlerin yaşamasını onlar ölümüne omuzladı.

Öleceklerine pek ihtimal vermediler.

Çünkü o dönemin psikolojisinde orduya kısmen güven vardı, devlet/politika ölüm istese de ordu engellerdi, ama o aşamada ayrıntıydı, düşünecek zaman da yoktu.

Onlar halkı kurtarmaya aşk derecesinde bağlıydı ve halkı kurtarmak için yola çıkan Denizler idam edilecekti, duramazlardı.

Durmadılar.

Kızıldere'de kıstırıldılar.

Bir köyde, devletin dört bir yanına hakim olduğu bir köyde, sanki karşı silah kullanılmış, öldürmezlerse yardımcı güçler gelecek, öldürmeyenleri esir alacakmış gibi üzerlerine yaylım ateşi açıldı, saklandıkları yer alt üst edildi, bir kişi hariç hepsi öldürüldü.

"Işıga uçar bütün pervaneler

 Ateşe giderken ne şahaneler"

Bugün de görünen o, onlar sistemin nimetlerinden paya değil hak ve adalet uçan pervanelerdi.

Ama mücadele ruhu gençleri ve kısmen işçileri ve halkı sardı, büyüdü büyüdü, içeriğin ton farklısı yüzlerce örgütü üretti, sermaye sınıfını titretti.

Sermaye ayazda kalmamak için önlem aldı, 12 mart darbesini 12 eylül 1980'e taşıdı, bürokrasiyi ve ilişkileri yeniden yapılandırdı.

12 eylül Anayasası ile birlikte yurttaş devletin zorunlu biatçısı bir esir oldu.

"Ya uy ya terket" devri başladı.

Kahrolsun faşizm diye aleyhinde slogan atılanların fikirleri iktidar oldu, kendileri biçimsel olarak elimine ve ıslah edildi, istim arkadan geldi.

Mücadele maalesef onları aşamadı, yeni bir aşamaya taşamadı.

Önce ne yapmalı?

Devletten kopmalı.

Peki nasıl?

Politikayı sivilleştirmeli/halklaştırmalı/doğalaştırmalı.