İmamoğlu'nun tüm halk kesimlerine çağrısı cevap buldu, betonlaşan şehir, açlık sınırı altındaki mutfak, barış isteyen Kürdler oy oldu İmamoğlu'na aktı.

Her partiye, inanca sempati duyan kesimden oy aldı.

E. İmamoğlu İstanbul Belediye Başkanlığı'nı 23 Haziran'da yapılan seçimde 31 mart'takine göre büyük oy farkıyla kazandı.

E, mutad üzre dört bir yanda zafer naraları yankılandı.

Sevinç çığlıkları, Türklerin ve Kürdlerin olduğu her yerden duyuldu, gezegenin demokrasiye duyarlı tüm kesimleri de bu sevince ortak oldu.

Endişelere sadece bir noktalı virgül kondu.

İmamoğlu "bu bir zafer değil başlangıç" dedi ama kimseye bu inandırıcı gelmedi, o sözlere kulak veren pek olmadı.

Belki sevincin şiddete dönüşmemesi için bir fren oldu.

Bu seçim, Gezi'de ayağa kalkan yaşam tarzı, bu seçimde sermayenin Ortadoğu'da halk çocuklarının canı pahasına kasa doldurma macerasının sonucunun ürettiği keyfiyetin limitin altına düşürdüğü iş, ekmek ve özgürlüklerin yeniden yeşereceğine umut kapısı oldu, tüm İstanbul, Türkiye'de yer gök sevinç doldu.

Peki İmamoğlu bu beklentinin altından kalkabilecek mi?

İmamoğlu beklentinin altından kalkıp kalkmayacağının cevabını, anlayana kampanyada da verdi, ancak kutlama konuşmasında bu daha belirgindi:

"Bu devletin evladıyım."

Cevabı içinde, broşür gibi bir cümleydi.

İmamoğlu'nu çevreleyen devlet, onun ne kadar Mustafa Kemal'in askeri olduğunu, ne kadar Cumhuriyetçi devletin çocuğu olduğunun altını sürekli çizdi.

İzmir ve 10. yıl marşı sevincin ve beklentinin sınır zırhıydı.

Karşı çıkanın "geriye gitmek" anlamlı Mehter marşından başka bir seçeneği olamazdı.

Marş militarist bir kültür rengi olarak alınamazdı.

Devlet tek renkti, tek kültürdü, dindi.

Devlet CHP idi.

Kazanan CHP ise, sağlam devletti.

Başkanlığı da tüm devlet risklerinin altında CHP'nin imzası olduğundan aldı.

İşte o yüzden altı kalın çizgiler, alınan oyun halk içindeki renkleri yine alışılmış inkarın tekrarı oldu.

İmamoğlu'na oy veren altı çizili niteliklere haiz aidiyetten olanlar resmen teşekkür, diğerleri, oy veren kadar, seçimden seçime değerli olan halk kadar teşekkür aldı.

Propagandadaki imajı mecburen CHP'li İmamoğlu da CHP'nin mutad politikasını tekrar etti, Kürd oylarını inkar etti, HDP'nin hakkını yedi.

Çünkü ittifak ile beraber olan İYİP'e, Saadet'e resmen teşekkür edildi, ama HDP'ye resmen değil, sadece HDP'li seçmene edildi.

Bu, gören gözlerden kaçmadı.

Oysa HDP, 31 Mart'taki angaje desteğinin 23 Haziran'da da devam edeceğini resmen açıkladı.

HDP'nin kitlelere yaptığı resmi açıklamaya CHP'nin de en azından protokol nezaketi gereği kitleler nezdinde teşekkür etmesi gerekirdi.

CHP, devlet söz konusuysa vulger nezaketsizdi, bunu bir kez daha sergiledi.

HDP'ye teşekkür eder de Türkiye bölünüverirse, CHP ne ederdi!

Ayrıca Ak Parti, gelecek seçimde, " Eyy HDP'ye teşekkür edenler!" diye bir cümle kurarsa altından kalkamazdı.

İmamoğlu maalesef böyle basiretsiz bir partiden kazandı.

Özgürlükçü sol, Kürd özgürlük hareketi, seçim öncesi de politik yol pusulasının angaje olmamaya duyarlı bir yol izlemesi gerektiğinin farkındaydı, umulur ki HDP de artık farkına vardı.

Umulur ki HDP'de gölgelenenler de.

Pusula devlet değil, hak hukuk adalet olmalı.

İmamoğlu, CHP'ye rağmen aldığı oyun renk farkını aklından çıkarmamalı.