Siyasi partiler dün, haziran seçimlerinde yarışacak  milletvekili aday adaylarını açıkladılar ya da genel algıya göre “atamalarını yaptılar,” artık kimileri belki de hiç ayak basmadıkları illerde çok kısa sürede kendilerini beğendirmeye çalışacaklar.

Malum 1980 darbesi sonrasında ön seçim denen parti içi demokrasinin önemli ayağı olan sistemin ortadan kaldırılmasıyla birlikte milletvekili adayı olmanın ve nihayetinde belki de seçilebilmenin koşulu, parti lideri ve yakın çevresinin iki dudağının arasında olageldi.

Anamuhalefet CHP, bu kez, haziran seçimlerinde yarışacak vekil adaylarının yüzde 85’ni belirlemede ön seçime yani illerdeki örgütlere başvurmakla övünüyor.  Tabii ki demokratik olanı, ön seçim sisteminin, Siyasi Partiler Kanunu’nun olmazsa olmaz kuralı haline getirilerek tüm partilerce tüm illerde uygulanıyor olması. Tepeden inme kontenjandan seçilen vekil adaylığı uygulamasının hiç olmaması ve belki de çok sınırlı sayıda tutulması gerekir.

Şimdi CHP’nin, vekil adaylarını belirlemede önemli oranda kararı il örgütlerine bırakarak demokrasiyi işlettiğini savunurken ülkenin bir bölümünde yani Kürtlerin çoğunlukta olduğu Doğu ve Güneydoğu illerinde varlık gösteremiyor olmasını nasıl değerlendireceğiz? Oysaki demokrasilerde anamuhalefet partisi iktidarın potansiyel rakibi konumundadır.

Keza, adaylarını diğer siyasi partiler gibi Ankara genel merkezden belirleyen muhalefetin ikinci küçük ortağı MHP’nin, Kürt bölgesinde varlık gösteremiyor olması nasıl bir demokrasi anlayışı ile bağdaşabilir?.

Bu satırlar yazıldığı sırada, üç dönemdir iktidarda olan AKP’nin, Saray ile uyumlu olmaları şartı aranan tepeden inme vekil aday adayları henüz belli olmamıştı. Atama usulüyle yapıldığından aslında kimler vekil aday adayı olmuş fark etmez. Ben sonuçta, AKP’nin arka bahçesine dönen yani yürütmenin kontrolündeki bir Parlamento’nun, bu şartlarda vatandaşı layıkıyla temsil edemeyeceği gerçeğine bakarım.

HDP’nin de aday belirlemede tepeden inmeci yaklaşım sergilediği bir gerçek. Dedik ya ön seçim usulüyle aday belirleme kanunlaşıp,  zorlayıcı bir uygulama olarak karşımıza çıkmadıkça seçilecek vekillerin çoğunun, vatandaş adına yürütmeden hesap sormak yerine lidere biat kültürünün değişmeyeceği bir gerçek.

Velhasıl, muhalefetteki hiçbir parti, AKP’nin, ülkeyi getirdiği sürdürülemez noktayı önemli bir demokrasi hamlesiyle tersine çevirme konusunda umut verici değil. Hem de, üzerimizdeki ağır baskının artık tahammül sınırlarını aştığı gerçeği varken.

Kabul edilemez boyutlardaki ağır nefret ve hakaret söylemenin tetiklediği kimi şiddet içerikli olaylara maruz kalmadığımız tek bir gün bile yok artık. İç güvenlik paketi de artık yürürlüğe girdi ki korkarım bizi çok daha kötü günler bekliyor.

Polisin mevcut aşırı yetkilerini daha da güçlendiren, valinin yetkilerini artırarak yürütmenin elini güçlendiren, dolayısıyla yasamayı daha da zayıflatan iç güvenlik paketinin, topluma karşı değil gerçek suçlara karşı uygulanacağını beklemek de saflık olur.

Yenilenmekte olan Milli Güvenlik Siyaset Belgesi’ne göre, Gülen cemaati mensuplarına baskıların artırılması öngörülürken Gezi gibi protesto eylemlerinin halk ayaklanmaları kategorisine alınıp cadı avının daha da ağırlaştırılarak sürdürülmesi kaçınılmaz görünüyor.

‘İnsan umut ettikçe yaşar’ derler ama tünelin ucunda umutları yeşertecek bir ışık şimdilik görünmüyor, Türkiye’yi aydınlatacak bir muhalefet hareketi ise ufukta görünmüyor. Ben yine de sürprizlere inanırım, belli olmaz.