“Siyasetçi ütmekle meşguldür” sözünü, altına “Bülent Arınç” yazıp “vecizeler” veya “özlü sözler” kitaplarına almalıyız. Bu kadar berrak bir itirafa kolay rastlanmaz.

“Ütmek” tabirini yeni nesil pek kullanmıyor. Çocukken miskette günün hasılasını hesaplarken, “kaç misket üttün?” diye sorardık. “Ütmek” işin içinde şansın bolca rol oynadığı kazanca deniyor: Kumarda veya oyunda kazanmak, “ütmek” oluyor. “Ütmek”in doğası gereği bir de “ütülmek” var. Tabirin argo kullanımının asıl kaynağı da bu anlamında saklı. “Ütülmek”, yolunan tavuk veya kaz gibi mahlûkatın üzerinde kalan ince tüyleri ateşe tutup yok etmek demek. “Yolmak” göstere göstere, zorla yapılan bir iş; “ütmek” için ise daha ince teknikler gerekiyor. Meselâ acemi adamı pavyonda kaz gibi yolarlar. Kumarda veya oyunda ise üterler.

    Demek ki Arınç bize zekâ ve incelik gerektiren bir oyundan bahsediyor. Siyaset mesleğinin bu kadar çıplak, bu kadar dürüst tanımını kolay kolay bulamazsınız. Önemli olan işin sonunda kimin üttüğü, kimin ütüldüğü. Peki, o zaman AK Parti bu seçimleri “üttü” ise “ütülen” kim?

     Arınç “siyasetçi ütmekle meşguldür” sözünü, “Cemaat’e hem hakaret edip hem de oylarını nasıl istediniz?” sorusuna cevap olarak veriyor. İki taraftan “üten” AK Parti olduğuna göre, Cemaat “ütülen” mi oluyor? Bunun için Cemaat’in de ütmekle meşgul olması gerekir. Öyle olmadığına göre?

    AK Parti gibi kitle partileri birbiriyle çelişen çıkarları uzlaştırır ve mümkün olan en geniş kitlelere ulaşmaya çalışır. İktidara gelince de devletin ekonomik araçlarını “arpalık” olarak dağıtır ve sonra kendisi de bu arpalıklardan beslenir. Partiler çıkarları uzlaştırıp daha büyük bir çıkar birliği kurarken, cemaatler kalpleri telif etmenin peşindedir. Kimse bir cemaatin, bir tarikatın kapısını çıkar için çalmaz. Tersine o kapıda kendisinden beklenen feragat ve fedakârlıktır. Siyasetçi gücün peşindedir; öbürü gönülleri fethetmenin. Kuvvet baş eğdirir ama kalplere hükmedemez.

    Siyasî partinin, Cemaat’e açtığı savaşın tek hesabı ütmek olmalı. Kime karşı? Herhalde “ütülmek” ile işi olmayan Cemaat’e karşı değil. Erdoğan bu seçimlerde, üzerine çöken yolsuzluk yükünü boşaltmak için Cemaat’e saldırdı. Partizan medyası ile işlek propaganda gücünü kullanarak, bu savaşın ateşini yükseltti. Şartlar, silahlar ve amaç denk olmayınca kendince “ütmüş” oldu. Erdoğan, Cemaat’i, sesini yükselteceği, tek taraflı olarak suçlayacağı ve yolsuzluk ithamlarını boğuntuya getireceği bir araç olarak kullandı. Cemaat yerine diğer partilerle uğraşsaydı, aynı randımanı sağlar mıydı?

    Erdoğan’ın Azerbaycan ziyaretinde Aliyev’e Türk okullarını şikâyet etmesini, Cumhurbaşkanlığı seçimini “ütme” hesabının aynı minval üzere devam edeceği şeklinde okumamız lazım. Bir Başbakan, ülkesine büyük kazançlar sağlayan bu okulların aleyhinde neden diplomasi yürütür ki?

    AK Parti’nin Siyaset Akademisi’nde dersler verdim; Cemaat’in hem yurtiçindeki hem de yurtdışındaki okullarını dolaştım. Her iki tarafı da yakından gözleme ve anlama fırsatı buldum. AK Parti iktidar tutkalının bir arada tuttuğu bir çıkarlar koalisyonu. Bu çatının altında yer alan her bir ferdin bir çıkar hesabı var. Bırakın gücü elinde tutmayı, elinde tutanlara yakın olmak bile çoğu insan için dünya nimetlerinin başında geliyor. Önünüzde kocaman bir kapı açılıyor ve gördükleriniz sizde alışkanlık yapıyor. Cemaat’te ise siyasî partilere taban tabana zıt bir dünya mevcut. Cemaatler mensuplarından sadece fedakârlık bekliyor. Dünyanın pek çok yerinde bu okullarda görev yapan öğretmenler modern çağların zühd ve takva tecrübelerini biriktiriyor. Hesapsız, kitapsız, çıkarsız... Partiyi ve Cemaat’i bir terazinin iki kefesine yerleştirmek ve sonra da “üten”e, “ütülen”e bakmak akla ve vicdana sığar mı?

    Başbakan, Aliyev’e Türk okullarını şikâyet ederken, aslında cumhurbaşkanlığı seçim kampanyası yürütüyor. Bu yöntemle ikinci defa ütebilir mi? Hem kaplanın doyması, hem de ceylanın sağ kalması mümkün mü?