“Dönemin başbakanı” ibaresi, Havuz Medyası’nın dünkü manşetlerinde “darbe kanıtı” olarak yer alıyor. “Ekselanslarının Hükümeti” gibi, doğrudan Başbakan’ın şahsına bağlı bir devlet kurgusuna sahip olanlar için elbette “darbe” gibi bir ibare bu.

Aradaki açık çok büyük. “Majestelerinin Hükümeti” ile “dönemin başbakanı” arasındaki açığa yerleştireceğiniz bütün ayrıntılar, içinden geçmekte olduğumuz tuhaf “ara dönem”in somut işaretlerini barındırıyor. Olan-bitenleri anlamak için sağlam işaretler.

Başbakan ilk defa Genelkurmay başkanı için “ekselanslarının” tarzında “genelkurmay başkanım” ifadesini kullandı. Böylece, “bakanım”, “müsteşarım”, “genel müdürüm”, “belediye başkanım” gibi “bendeleri” şeklindeki iyelik eki ile birlikte yâd ettiği maiyetine genelkurmay başkanını da ilave etmiş oldu. Hiçbir şey tesadüf değil: “Genelkurmay başkanımı dinlediler” cümlesinde geçiyor ilk defa bu iyelik eki. Demek ki genel komutan, dinlendiği için “ekselanslarının genelkurmay başkanı” sıfatını kazanıyor. Siz yine de iyi tarafından bakmayı deneyin: Genelkurmay Millî Savunma Bakanlığı’na bağlanamadı; ama hiç olmazsa Başbakan onun için “Genelkurmay başkanım” diyebiliyor.

Başbakan’ın hafta sonu kalabalıklar önünde yaptığı konuşmada geçen bu ibarenin peşinden şu cümle geliyor: “Nerede bu Paralel Yapı nerede, belgesi nerede?” diyenler var. Bu dinlemeler belge değil mi? Daha neyi arıyorsun?”

Bu konuşmanın ertesi günü, yani dün Partizan medya: “Darbe fezlekesi MİT savcısından” veya “Paralel darbenin belgesi” manşetleri ile çıkıyor. Belge ise “dönemin başbakanı” ibaresi. Mesele ne? Savcı gazeteci, üstelik “ekselanslarının gazetecisi” değil. Bir gün sonra paket kâğıdı haline gelecek bir gazeteye haber yazmıyor. Dava başladıktan sonra her değişiklikte kullanabileceği bir kalıba ihtiyacı var. Hükümetler düşebilir, yenileri kurulabilir. İddianameyi okurken “hangi başbakan?” sorusuna, olay tarihinde iş başında olan kişiyi kastettiğini gösteren “dönemin başbakanı” cevabını vermiş oluyor. Hukuk dilinde son derece sade ve kestirme bu ifade nasıl oluyor da “paralel darbenin belgesi”ne dönüşüyor. Birinci sebep Başbakan’ın “nerede belge?” sorusundaki aczi kapatma çabası. İkincisi ise bu Hükümet’in sona ermeyeceğine “dönem”in ilanihaye devam edeceğine dair sarsılmaz psikoloji.

Bu kadar sarsılmaz görünmesi aslında çürüklüğünden. Her şey bıçak sırtında ve her an tersine dönebilir. Bu kadar gürültü, bu kadar “belgesiz” iddia bu yüzden. Maksat yargılama yapmak değil ki, muslukçuluk. Muslukçu, camilerin şadırvanında abdest almak maksadıyla askıya asılan ceketlerin ceplerindeki cüzdanlara musallat olanlara deniyor. Muslukçular karşısında tek zaafınız inancınız. İhlasla abdestinizi alıyorsunuz, kalkıp ceketi giyiyorsunuz; bir bakmışsınız hafifletmiş. Size günlerce kafanızı sağa sola sallayıp “tövbe tövbe...” demekten başka çare kalmıyor.

“Dönemin başbakanı”nı, ekselansları olarak başımızın üzerinde tutabilmemiz için “paralel devlet” şart. Yoksa? Şayet yoksa, hepimizin başı belâda; çünkü var olmadığını ispatlamak zorundayız. Var olan bir şeyin yok olduğunu ispatlamak için felsefede türlü yöntem vardır; ama olmayan bir şeyin var olmadığını ispatlamak için bir yöntemi henüz kimse geliştirememiştir. Ülkemizi ahtapot gibi sarmış, bütün devlet kurumlarına nüfûz etmiş, bütün tersanelerini işgal etmiş bir “paralel devlet hayaleti” dolaşıyor ortalıkta. Buyurun, aklınız yetiyorsa olmadığını ispatlayın? Bir hayaletin var olmadığını ispatlamak için kaç ruh çağırma seansı gerekir? Ya bir daha çağırdığımızda gelirse? Üstelik ekselansları için “dönemin başbakanı” demeye cesaret eden savcılar dururken.

“Paralel devlet”in mevcut olmadığını ispatlayamayız. Fiilden faile gitmeyi deneyin. “Paralel devlet” sadece Başbakan’ın lâflarında hayat bulduğuna ve lâfla yürüyen peynir gemilerini her gün Partizan Medya’dan izlediğinize göre yine de Arınç’ın vurguladığı üzere namusu olandan “belge” isteme hakkınız var. Ama mesele belge bulup yargılama yapmak değil ki; düpedüz muslukçuluk. Yani belge beklemek yerine ceketinize sahip çıkmaya çalışın. Nasıl olsa hiçbir “dönem” baki değil.