Dr. Emir Kaya’nın belli ki zehir gibi bir kafası var. Pazar günü Sabah’ın manşetini işgal edene kadar bu yetenekli genç akademisyenin adını hiç duymamıştım. Yakın zamana kadar Anayasa Mahkemesi raportörü olarak görev yapmış. Üç ay kadar önce, Başkan Haşim Kılıç’ı hedef alan zehir zemberek bir açıklama ile görevinden ayrılmış.

Anlaşıldığı kadarıyla kendisini çok önemsiyor ve AYM Başkanı ile kişisel sorunlarını dile getirmek istiyor. Yaptığı açıklamanın metni, erken olgunlaşmış güçlü bir egoyu haber veriyor; yine de meramını düzgün bir şekilde aktaracak bir donanımı ve muhakemesi var. Kurum disiplini ve hiyerarşisi ile arasının pek iyi olmadığı, Mahkeme Başkanı’na ağır ithamlarda bulunurken bir akranı hakkında dedikodu üslubuyla yetinmesinden belli. Haşim Kılıç bütün kusurların müsebbibi ve mahkemede bir tekel oluşturmuş. İncinmiş bir egoyu konuşturan çok kişisel bir üslup var karşınızda. Bu lâflar Kılıç için: “Dikey, ayrıcalıklı ve ayrışmacı hatlarda düşünürken onur ve hukuk temelinde davranmak imkânsızdır.” Üzerinde çok emek harcandığı, özenle seçilmiş kelimelerden oluşan, suç unsuru taşımayan bu etkileyici metinden sadece bir “kişisel husumet” sonucu çıkartabilirsiniz. Çok fazla kişisel. Zannediyorsunuz ki, Mahkeme Başkanı ile aynı statüde yer alan biri, ego patlamaları eşliğinde eşit düzeydeki meslektaşını eleştiriyor. Bir hamlık, bir müptedilik hakim kullandığı dile. Haberin altında bu genç akademisyenin kısa biyografisi var. Parlak bir kariyeri var; inşallah ilerde kendi alanında da gündem oluşturmayı başarır.

Bugün oluşturabildiği tek gündem “paralel yapı”  üzerinden bu kişisel davasını sürdürmekten ibaret.  Sabah Gazetesi’nin manşete çıkardığı üzere Anayasa Mahkemesi’nde “tek adama bağlı paralel bir yapılanma” mevcut, hatta -manşete yansıdığı üzere- “Paralel yapı AYM’nin omurgası”. İlginç olan üç ay önceki metinle, bugün söyledikleri arasındaki nitelik sıçraması. Dün ahbap-çavuş havasında Mahkeme Başkanı’na yönelik kişisel eleştiriler, bugün ise “paralel yapıya karşı mücadelede” herkesi Hükümet’i desteklemeye davet ön planda. Nitekim “paralel yapı”ya karşı savaşın amansız bir neferi olarak artık sözleri manşetlere taşınıyor.

Bize düşen ne? Anayasa Mahkemesi’nin “anayasal denetim” yerine “paralel denetim” yaptığına inanmak. Bir delilimiz var mı? İki seneye yakın AYM’de görev yapmış bir raportör böyle söylüyor, yetmez mi? Başka? Başka hiçbir şey yok; zaten o da bir delil sunmuyor.

Doğrusu bu parlak genç akademisyen için üzüldüm. Bütün akademik geleceğini, kişisel hesaplarla cadı avına alet olmuş ve jurnalcilik yapmış birinin gölgesi takip edecek. Yazık, artık emeğiyle bugün ulaştığı popülariteyi aşması imkânsız. Ne diyelim?

Genel tablo böyle. “Bölge trafikte iki tane paralelci polis var” türü ihbarlardan, Galatasaray Basketbol Takımı’nın final maçı için sahaya çıkmamasını “paralel”e yoran kulüp başkanlarına kadar, çok yaygın bir kullanım alanı ile karşı karşıyayız. O kadar çok örneği var ki, suçüstü yakalanan hırsız, kendini mahkum eden hakimi “paralel” diye suçlarken, HSYK’da rakiplerinizi sokacağınız torba niyetine “paralele karşı seçim kazanmak” neden mümkün olmasın? Devlet otoritesinin etki alanında iseniz, bütün kişisel meselelerinizi “paralel” ile çözebilirsiniz. Kaydınızı yapmayan okul müdürü, sizi bekleten doktor, durakta durmayan otobüs şoförü “paralel yapı”nın mensubu olabilir. Hiç tereddüt etmeyin mutlaka öyledir!

Bu koskoca “paralel yapı”yı ayakta tutan tek bir mesned var: “17 ve 25 Aralık’ta yolsuzluk soruşturmaları ile paralel yapı hükümetimize karşı darbe yapmıştır.” sözü. Bu sözü çekip çıkartsanız, veya sözü söyleyen makam “hayır yokmuş” dese, eski AYM raportörünün jurnalinin bir anlamı kalır mı? Tecavüzcü, polisi; rüşvetçi, hakimi; kifayetsiz öğretmen, başarılı meslektaşını “paralel” diye suçlayabilir mi? Bir adım daha ötesi, soruşturulamayan yolsuzluklar olmasaydı “paralel yapı” sözünü icat eden, hiç bu sözü söyler miydi?

Demek ki “paralel”in varlık sebebi herkes için aynı.