PKK'nın Güneydoğu'da birçok şehirde açtığı hendekler, yani yürüttüğü “kent savaşı” özerkliği veya özyönetimi amaçlamıyor.

“Şehir gerillası” taktiği, modası geçmiş, bugünün karmaşık kent ekolojisi ile uyumsuz eski bir Maocu savaş yöntemi. Bu yöntem ile bir şehirde kalıcı ve istikrarlı bir yönetim tesis edilemez. Açılan hendekler sadece güvenlik güçlerinin otorite tesis etmesini zorlaştırmaz, aynı zamanda halkın sağlık, gıda, su ve elektrik gibi en temel ihtiyaçlarını karşılamasını da engeller. Kasım seçimlerinin haftası Diyarbakır'da konuştuğum herkes fikir birliği etmişçesine bu gerçeğin altını çizmişti. “Peki o zaman PKK bu hendek savaşını neden sürdürüyor?” soruma, rahmetli Tahir Elçi, “Rojava için” cevabını vermiş ve bağlantıyı Türkiye'de devletin zor durumda kalmasının Suriye'de PKK'nın Fırat'ın batısına geçmesini kolaylaştıracağı tezi ile kurmuştu. Fazladan uçak düştü ve Rusya, Türkiye'yi zora sokmak adına PKK'nın Cerablus'ta ilerlemesi için askerî operasyonlara hazırlanıyor. Kısaca Türkiye, içeriden ve dışarıdan Orta Kuzey Suriye için sıkıştırılıyor. Hendekler Suriye için kazılıyor ve bu hendeklere en başta demokrasimiz düşüyor.

Yanıbaşımızda bizim de müdahil olduğumuz, herkesin herkesle savaş halinde olduğu bir kaos hali sürüyor. Türkiye, Barzani ile ittifak ederek hem PKK'ya, hem merkezî Irak yönetimine, hem Bağdat üzerinden İran'ın artan etkinliğine karşı mücadele ediyor. Bu arada mecburen IŞİD ile karşı karşıya kalıyor. Beşika kampı gibi, askerî varlığını artırınca merkezî Irak hükümeti üzerinden ABD ile papaz oluyor. Talabani ve Goran Hareketi geçici ittifaklarla İran çizgisine yerleşiyor ve IŞİD'in Kürtlerle temas ettiği ve çatıştığı bölgeler artıyor. Bölgedeki aktörleri Kürtler olarak değil, PKK, KDP, KYP, Goran Hareketi ve PKK'nın uzantısı olan PYD olarak sıralayınca, “herkesin herkesle savaşı”nın tarafları ortaya çıkıyor. IŞİD'i, ÖSO'yu, Esed'i, diğer muhalif grupları sıraladığınız zaman da diğer taraflar. Bir de tabii emperyal siyaset güden, ABD ve Rusya'dan başlayarak bir düzine devlet. On binlerce insanın hayatına mal olan bu kaotik çatışmaların, aktörlerinin ve hesapların bir anda buharlaşıp yok olmasını bekleyemezsiniz. Kaos daha uzun süre devam edecek. Meselâ İran'ın Kerkük'ten Yumurtalık'a taşınan petrollerle ilgili politikası değiştiği anda ortaya yeni ittifaklar ve çatışmalar çıkacak.

ABD, Suriye'de Rusya'ya destek çıkmaması için Çin'i Pasifik'te sıkıştırıyor. İki ülkenin askerî unsurları Çin'in 12 mil ilan ettiği ve yapay adalarla genişlettiği karasularında kırmızı alarm durumunda. Kısaca Suriye sorunu, Orta Doğu'dan küresel ölçekte gerilim oluşturan bir soruna dönüşmüş durumda. İsrail ile Türkiye arasındaki yakınlaşmayı, basit iç politika polemiklerine konu etmek yerine bu yeni denkleme yerleştirerek reelpolitikteki karşılığını kavramak gerekiyor. Belli ki bir dünya dağılıyor, yerine yenisi kuruluyor. Hem de bizim tam sırtımızda.

PKK'nın hendek savaşı özerkliği veya özyönetimi hedef alan gerçek bir kent savaşı değil. Şehir gerillası taktikleri, geniş kitlelerin ana strateji için mobilize edilmesini hedefler. PKK hem Kürtleri hem de Türkiye'nin batısını baskı altına alarak devlet politikası üzerinde kontrol tesis etmeyi amaçlıyor. Bu mantıkla baktığınız zaman PKK'nın 6-8 Ekim Kobani eylemlerinde olduğu gibi, batıda büyük şehirlerde çıra gibi araba yakma eylemlerini tırmandırması yüksek bir ihtimal.

Geliyoruz bizi asıl bekleyen tehlikeye. PKK'nın giderek küresel bir soruna dönüşen Suriye için belirlediği strateji, Türkiye'de geniş kitleleri taciz etmeye ve bezdirmeye dayanıyor. Böyle olunca siyasetin matematiksel kesinlikteki basit denklemi devreye giriyor. Güvenlik riski arttıkça demokrasinin hayat alanı daralır. PKK'nın Güneydoğu'da kazdığı hendeklere en başta temel hak ve özgürlükler ve demokratik kurumlar ve prensipler düşüyor.

Tırmanan gerginlik yüzünden dünyada kimsenin öncelikleri arasında yer almayan ahlakî değerler bunlar. Batı ikiyüzlü, çıkarı peşinde. Demokrasi içeriden ve dışarıdan tehdit altında, hendeğe yuvarlanıyor.