Bu coğrafyanın zenginliklerini saymaya başlasak, denizlerini, dağlarını, ovalarını bir çırpıda sayar, sıra idamlara geldiğinde arşiv karıştırmaya başlarız. İdamları zengin bir coğrafyadır bizimki, siyasi idamları çok zengin bir coğrafya. Tarihin bir momentinde birileri iktidardakilerin gazabına uğrayıp, hain ilan edilince, Azrail’in alması gereken canını cellada teslim eder bu topraklarda. Ertesi gün tüm gazeteler, “hainlerin hak ettiği cezayı bulduklarını” yazarlar. Aradan 30 – 40 hatta bazen 50 yıl geçmesi gerekir o idamların ardından sakince konuşabilmek için.

Asılırken boynuna “hain” yaftası takılanlar, bazen “kahraman” olurlar, bazen “demokrasi şehidi…” Bazen türkü olur, ağızdan ağza söylenir, bazen de “bayrak” olur elden ele dolaşırlar. Bazen Başbakan bile ağlar bazılarının ardından. Ama onlar geriye gelemezler bir daha. Oysa aklı selim sahibi, öfkesine, kinine teslim olmayan herkes, sakince düşünse, “idam denen cezanın devlet eliyle işlenmiş bir cinayet olduğunu” bilir. Ama akıllarına, altmışlı yıllarda asılan seçilmiş Başbakanı, yetmişli yıllarda asılan üç fidanı, seksenlerde asılan on yedisinde ki çocuğu, otuzlu yıllarda “önce beni sonra oğlumu asın” dediği halde gözlerinin önünde önce oğlu asılan doksanlık Kürt ihtiyarını, istiklal mahkemelerini getirmezler. İdama “ağlayan” Başbakan’ın “yeni idamlar gerek bize” deyişine susarlar, yeni devlet cinayetlerinin kapısının aralandığını, “düzeltilmesi mümkün olmayan” en büyük zalimlik karşısında susmamak gerektiğini umursamadan susarlar.

Onlar sustukça yeniden canlanır iktidarların idam korosu. Nasılsa, her zaman, kırk yıl sonra ardından ağlanacak bir “hain” bulunur bu topraklarda. Devletin yeni sahipleri, insanlık bilincinin ulaştığı düzey nedeniyle, artık yasalarımızda yer almayan “devlet cinayetini” yeniden getirirler ya da getiremezler, birilerini yeniden  asarlar ya da asamazlar, bilinmez, ama susanlar vebal altında kalır sustukça.

Yetmişli yıllarda Cem Karaca “karnı büyük obur dünya” diye bir türkü okurdu… “Hacı Bektaşi Veli’yi, İmam Hasan Hüseyin’i, kos kocaman Pir Sultan’ı, yedin yine doymadın mı…” diye devam ederdi türkü.

“Sağcıdan solcuya, Kürt’ten Ermeni’ye, sivilden askere, kadından erkeğe, çocuktan ihtiyara” önüne geleni astın be devlet! Ama sen doymazsın bilirim... Ey halk! Sen de mi doymadın hala idama?