Önce en kötümser tahminden başlayalım: CHP risk alıp değişmezse, seçmenleri başka seçeneklere yönelecektir. Belki bu seçimde gerçekleşmez bu ama önümüzdeki beş yılda bizzat seçmenleri partiye sırt çevirebilirler.

Burada ilginç bir durum ortaya çıkıyor: Seçmenleri bu partiye inanılmaz krediler açtılar. Partinin daha solunda ortaya çıkan alternatiflere sıcak bakmadılar. Bir zamanlar CHP’ye alternatif olmaya soyunan ikinciSHP, 10 Aralık Hareketi ve “Sarıgülcüler” de artık CHP’deler.

CHP seçmenleri, partinin iktidar alternatifi olmasını istiyor. Karşılarındaki kocaman sağ blokla mücadele ederken bölünmek istememelerini anlayabilmek gerekiyor.

CHP örgütünü bilmeyenler, partide ulusalcılar ve sosyal demokratlar arasında bir mücadele yaşandığını düşünüyor olabilirler. Aslında çok daha farklı kimlik dinamikleri sözkonusu ve bunlar ideolojik ayrımları geçersizleştiriyor. Ulusalcı fikirleri olan bir Alevi, senelerdir kendilerini temsil ettiğine inandığı “sosyalist ve Alevi bir abiye” oy verebiliyor.

Bir de yılların siyasi mücadeleleriyle pragmatik bir tavır geliştiren, Türkiye’de iktidar olmak adına risk almak gerektiğini kavrayan bir kesim var. Bunlar ideolojik tutumlarını esnetebiliyorlar.

CHP’nin mevcut yönetiminin daha fazla risk alması gerektiğini her fırsatta yazıyorum. Gerektiğinde genel başkanlığı da gözden çıkarabilen bir kararlılık gerekiyor. Haksızlık etmeyelim, daha kampanya başlamadı ama cumhurbaşkanlığı seçiminden bu yana geçen sürenin iyi değerlendirildiğini söylemem mümkün değil.

Parti’nin mevcut yönetimi, bazı açılımlarını veya açılım planlarını örgütle tartışma, örgütü ikna etme çabası içerisine yeterince girmiş değiller. Bu yetersizlik neden kaynaklanıyor? Örgütün katı olduğu veya ikna edilemeyeceği fikrine mi? Örgütü nasıl olsa peşimize takarız alışkanlığına mı?

Benim gözlemlerim, CHP’de aktif siyaset yapanların, parti tabanlarını siyasal tartışmalar konusunda yalnız bıraktıkları yönündedir. CHP örgütünün daha edilgen unsurları ve genel olarak seçmenler, CHP’den gelen bir bilgilendirme, etkileşim, tartışma imkânına sahip değiller. Başka bir ifadeyle parti seçmenini kurda kuşa yem ediyor aslında.

Bu da yapısal bir meseleyle ilişkili. CHP’de yaklaşık 2000 kişilik aktif bir siyaset sınıfı var. Bu insanların çoğunluğunun 50 yaş üstü olduğunu söylemeye gerek var mı? Delegeler bu isimlerden çıkıyor. Bu 2000 kişi, seçimli her konuma aday oluyor. Bezdirici bir tırmanma ısrarı sözkonusu. Bu insanlar, CHP örgütünü arada bir yoklayıp kendilerine destek arıyorlar, o kadar.

Bu 2000 kişinin büyük çoğunluğu, siyaseti çok iyi bildiklerini zannediyorlar. Reel politiğin bir türünde tecrübe kazanmış olmalarını siyaset bilgisi zannediyorlar. Dolayısıyla öğrenmeye kapalılar. Tam da bu nedenlerle, daha edilgen partilileri kendileriyle eşdeğer görmüyorlar. Onlardan her anlamda beslenebileceklerini kabule yanaşmıyorlar.

Bu tavrın bir başka yansıması da CHP dışındaki odaklarla etkileşime geçerek kendilerini geliştirme ihtiyacı duymamaları. Sözkonusu 2000 kişinin daha yeni ve genç kadroların önünde engel olmalarının elbette en temel nedeni, seçimli alanlar üzerinde kurdukları hâkimiyet. Yani, bir değişim olacaksa, bu 2000 kişiden gelmeyeceği açık.

Yine bu 2000 kişi, boş zaman ve paraya sahip olmalarını mümkün kılan mesleklere sahipler. Yani çoğunun tuzu kuru. Beyaz veya mavi yakalı bir genç, yorgun argın akşam bir ilçe toplantısına gittiğinde, örgütte oturup çay içen ve “burası bizden sorulur” bakışlarına sahip bu insanlarla karşılaşıyor.

Partinin kuşak değişimini çoktan yapabilmesi gerekiyordu. Bakın Yunanistan’ın CHP’si PASOK’luların çocukları, ebeveynlerini aştılar; SYRİZA’yı kurup iktidara geldiler. CHP de ya değişecek ya da PASOK’un kaderini yaşayacak.

CHP’nin kaçınılmaz olarak oligarşiler yaratan yapısını kökten değiştirmesi gerekiyor. Bu başka bir yazının konusu ama bahsettiğimiz reformlardan sadece birisi, genel başkanın tüm partililerin oylarıyla ve iki turlu bir seçimle göreve gelmesidir.

[email protected]

*