CHP İzmir milletvekili Ayman Güler'in 'zihniyet perdesi' aralayan çıkışı, ulusalcılık meselesini tekrar gündeme getirdi…

Adem Yavuz Arslan'ın 'Bi Ermeni var…' kitabında bir rapordan alınan ilginç ve ayrıntılı bir ulusalcılık tarifi vardır.

Bu tarifi ve ayrıntılarını hatırlatmakta fayda var. Tarifte ortak paydaları mealen şöyle tanımlanır ulusalcıların:

'-Cumhuriyetin iç düşman karşısında tehlike altında olduğu fikrindedirler. Devleti iç ve dış tehditlerden kurtarmak için 'İkinci Kurtuluş Savaşı' yaşanması gerektiğini düşünürler.

-AB ve ABD ile kurulan ortaklık ve temasların bağımsızlığı tehdit ettiği, siyasilerin ajanlık yaptığı ve ihanet içinde olduğunu varsayarlar.

-Kürtlerin batıdaki suçların ana kaynağı olduğu, batıda Kürtlerin bulunduğu yerlere karşı eylem başlatılarak Kürtlerden arındırılmış bölgeler oluşturulması gerektiği fikrini taşırlar.

-Mevcut siyasi yönetimin 'vatana ihanet' suçu işlediği, bu yönetimden hesap soracak 'Milli Hükümet'in oluşturulması beklentisi içindedirler.

-Bunun için ülkenin, içerisinde bulunduğu süreç itibariyle başta ordu olmak üzere çeşitli kurumlar vasıtasıyla siyasi yapıya ve demokratik sürece müdahale edilmesini bir gerek olarak tanımlarlar...'

Şöyle de ifade edilebilir:

Ataerkil laiklik takıntısı ve bunu takip eden her şeyi işaretlerle anlamaya ve anlamlandırmaya varan simgesel bozukluk…

Düzeni koruma ve bozulanı düzeltme güdüsü…

AB'ye karşıtlık ve Batı fobisi…

Sivilleşmeden endişe ve demokratikleşmeye mesafe…

Bu dörtlünün tek bir bünyede hayat bulması bizi 'ulusalcılık' teşhisine götürür…

2008'den bu yana aldığı ağır hasarlara rağmen ulusalcılık sadece kimi skandal açıklamalarla ortaya çıkan, bir 'siyasi tortu'dan ibaret değildir.

Ulusalcılık dalgası zaman zaman peşine taktığı bildik milliyetçi hareketle, bugünün Türkiye'nin siyasi arenada boy gösteren, en azından siyasi karşılığı olan 5 önemli akımından (diğerleri AK Parti çevreleri, Kürt Hareketi, cemaat, liberal-demokrat eğilim) birisidir.

Milletvekillerinden köşe yazarlarına, kimi askerlerden kimi öğretim üyelerine uzanan, tasfiye süreçlerinin yarattığı hak gasplarından beslenen bu hat, hiç şüphe yok ki, bugün parlamenter düzeyde en kuvvetli şekilde CHP'de temsil edilmektedir.

Karıştırmamak gerek, bu temsil CHP'nin bildik ve geleneksel dokusundan kaynaklanan laikçi temsilden farklıdır.

CHP yönetimi tarafından bilinçli yapılmış farklı bir tercihtir bu.

Son genel seçimlerde CHP, Cihaner, Ayman Güler, Batum, Emine Ülker Tarhan gibi bu anlayışın önde üyelerini özenle seçerek milletvekili yapmış, Silivri'ye kontenjan ayırmış bir siyasi partidir. Bununla da yetinmemiş, bu isimleri parti yönetiminde etkin görevlere getirmiş bir siyasi partidir.

Ve günümüz CHP ruhunun yarısını, hatta yarısından fazlasını ulusalcılık temsil etmektedir.

Bunun içindir ki, CHP içindeki farklı isimler, örneğin Sezgin Tanrıkulu, Hüseyin Aygün gibi milletvekilleri 'marjinal' ya da 'dış kapı' görüntüsündedir.

Bunun içindir ki, Kılıçdaroğlu'nun zaman zaman yapmaya çalıştığı demokratik, liberal hamlelerin anlamı sığ ve etkisi kısa olmaktadır.

Bunun içindir ki, yaşanan pek çok sosyal soruna, dış politikadaki keskin dönüşümlere, sistemdeki otoriterleşme tartışmalarına rağmen CHP yüzde 20'lerde dolaşmakta, AK Parti ise oyunu biteviye arttırmaktadır.