Kriz şekil değiştirerek büyüyor. Doğru değerlendirme için merceğin açısını biraz genişletmek gerek...

Önce şunu teslim edelim: Türkiye'nin geçen dönem yaşadığı tüm kritik sorunlar geldi, meclis kapısına temsil meselesi olarak dayandı.

Bu sorunlardan birincisi Kürt sorunu...

Türkiye'nin çözmekte, yol almakta zorlandığı bu meselenin meclise geliş biçimi, BDP'nin temsil ettiği modelin 36 milletvekillik keskin başarısından ibaret değil.

Kürt sorunu yasaklı, davalı ve sorunlu alanların meclise taşınması şeklinde karşımıza çıktı.

KCK'dan tutuklu 6 milletvekili (Dicle'yi düşersek 5 milletvekili) meclisin kapısında bir sorun oluşturduğu oranda, Kürt sorununun keskin diğer yüzünün de mecliste tüm varlığıyla boy gösterdiği ortadadır.

Ahmet İnsel, Radikal'de son yazılarından birisinde bu tuzağı, bu tabloyu şöyle resmediyordu:

"BDP üyesi tutuklu veya serbest yargılanan seçilmiş sayısını biliyor musunuz?

Bugün itibariyle hepsi BDP üyesi, 9 belediye başkanı, 5 başkan yardımcısı, 1 muhtar ve 1 eski başkan tutuklu, 6 belediye başkanı ve 2 başkan yardımcısı tutuksuz yargılanıyor...

18 BDP'li belediye meclisi üyesi tutuklu, 12'si ise tutuksuz yargılanıyor.

Bitmedi.

2'si il genel meclisi başkanı olmak üzere, BDP'li 5 il genel meclisi üyesi tutuklu, 4 il genel meclisi üyesi tutuksuz yargılanıyor.

Ortaya çıkan tablo gerçekten ürkütücü..."

İnsel'in rakamları BDP'li tüm tutuklu sayısına değil, sadece seçilmiş BDP'li tutuklu sayısına işaret ediyor üstelik...

Diğer rakam ise binlerle ifade ediliyor...

Bu tablo neyi gösterir?

Bu tablo bugün yaşanan krizde KCK ötesinde bir sorunla karşı karşıya olduğumuzu gösterir.

Nitekim bugün sorun olarak meclise taşınan sadece Kürt sorunu değildir...

Aynı zamanda iki yönlü Kürt politikasıdır...

Önemli ölçüde, devletin Kürt politikasıdır... Bir ölçüde de her çatışma ve baskıyı "kazanılmış yeni bir mevzi" olarak gören, en azından buna göre tepki vererek değerlendiren Kürt siyasi hareketinin politikasıdır...

Nitekim son örnekte BDP tutuklu kişileri milletvekili adayı yaparak sistemi zorlarken, sistem de asayişçi tutumuyla, BDP'yi bir "asayiş nesnesi" olarak tanımlayarak kendisine yönelik tuzağı kendi eliyle hazırlıyordu.

Bu durumda krizden çıkış sadece yasal değişikliklerle mümkün değildir, mesele ve çözüm aynı zamanda siyasidir.

Gelelim ikinci soruna... Ergenekon tutuklusu milletvekilleriyle ortaya çıkan bir başka derin gerginlik konusuna...

Ergenekon davası ve türevleri açıktır ki, 2008'den bu yana, tam 4 yıldır, ülkedeki en esaslı güç mücadelesinin yaşandığı alan.

Bu alan, değişim ve direnç, statüko ve yeni aktörler arası çatışmalar, yaşam biçimi kavgaları, devlet içi temizlik, sivilleşme süreci gibi hem somut hem sembolik pek çok çatışma eksenini bünyesinde barındırıyor.

CHP, MHP gibi partilerin Ergenekon tutuklularını milletvekili adayı yapmasını, iradi bir tercih kadar, yaşanan derin çatışmaların, temsil mekanizmasına kaçınılmaz yansıması olarak da değerlendirmek gerekir.

Sinan Aygün, Emine Ülkü Tarhan, Mehmet Haberal, Mustafa Balbay, Engin Alan, İlhan Cihaner gibi isimleri bir bütün olarak bu çerçevede ele alacak olursak, meclise yansıyan, sadece tutuklu seçilmişler meselesi ya da sadece yasal tıkanıklık değildir.

Aynı zamanda köklü bir çatışmanın yasal yapıyı zorlayan cesametidir.

Bu noktada karşımıza çıkan yeni gerginliği çözecek yine siyasettir. Akıllı ve cesur bir hukuk politikasıdır.

Özellikle Ergenekon sürecinin iyice hukuk rayına oturması, hem Ergenekon sürecine olan inancı arttıracak, hem bu sürecin derinleştirilmesine imkan verecek, hem de Ergenekon eksenli fay kırığından uzaklaşılmasını sağlayacaktır...

Her şerden bir hayır doğar diyelim mi?

Belki...