Seçimlerde siyasi partilerin milletvekili adaylarının kimlerden oluştuğu, bizde kısmen önemlidir. İsimler özellikle kimi bölgelerde, küçük yerlerde belirleyici olur. Örneğin önce aşiret bağlantılarıyla sonra Kürt hareketinin etkisiyle Güneydoğu uzun yıllar bu bölgelerden birisiydi.

Son yıllarda büyük kentlerin temsil içinde ağırlığının artması, sert kutuplaşmalar, kimlik politikaları şahıslardan çok siyasi dalgaları, siyasi söylemleri öne çıkarmaya başladı.

Durum Güneydoğu'da bile artık böyle. Nitekim 7 Haziran seçimlerinde AK Parti'den HDP'ye kayan oylar siyasi iktidarın kötü aday seçiminden daha çok Kürt meselesine yaklaşımındaki, söylemindeki sertlik ve geriye dönüşle, Kobani olaylarıyla, Kürt hareketinin kendi içinde bir eşik atlamasıyla ilgiliydi.

Bugün kamuoyu araştırmalarınca, onca şiddet ve terör dalgasına rağmen HDP oylarının 7 Haziran seçimleriyle aynı seviyede bulunması bu durumun bir göstergesi.
AK Parti'nin milletvekili listelerinde Güneydoğu listelerini baştan aşağıya değiştirmiş olması, CHP'nin HDP'ye kaptırdığını düşündüğü Alevi oylarını geri almak için listelerini bu açıdan tahkim etmesi nasıl bir sonuç verecektir, bilmiyoruz.
Ama mevcut koşullarda özellikle Güneydoğu'da, Doğu'da büyük kaymalara yol açacağını sanmıyorum.
Listelere dair küçük resim böyle...

Peki büyük resim açısından durum aynı mı?
AK Parti Kasım seçimlerinde ya tek başına iktidara gelecek ya da kurulacak bir koalisyonun (MHP-HDP ortaklığı mümkün görünmediğine göre) büyük ortağı olacak. Bu durumda, AK Parti'nin milletvekili listelerinin, bu listelerde ağır basan eğilimin, kritik isimlerin varlığının, Türkiye'yi nasıl bir anlayışla yöneteceğinin ilk işareti sayılabilir mi?
Muhtemelen, “evet”.

Anlam taşıyan bir listenin yapacağı etki şahısları aşan, siyasi partinin genel gidişi, duruşu ve verdiği mesajlarla ilgili bir istikamette olur. Başka bir ifadeyle aday profiliyle ilgili büyük resim kamuoyunu etkiler, hatta kamuoyu oluşturabilir.
AK Parti'nin listelerinin böyle bir özellik taşıdığı açıktır.

Nasıl?
Bu siyasi parti içinde AK Partili olsun olmasın kamuoyunun yakından izlediği iki paralel tartışma, iki soru dizisi var.
Birincisi parti yönetiminin, parlamento grubunun şekillenmesi, ülke siyaseti üzerinde Erdoğan'ın mı Davutoğlu'nun mu etkin olduğu ve olacağı sualidir.

İkincisi ise AK Parti'nin fabrika ayarları olarak telaffuz edilen daha yumuşak ve kuşatıcı dille daha kolektif bir karar sürecine ve daha liberal politikalara dönüş yapıp yapmayacağı sorusudur.
Bu sorulara kısmi yanıt veren bir kaç kritik an yaşandı AK Parti'de.

Bunlar kongre, parti yönetiminin oluşumu ve milletvekilli listelerinin tespitiydi. Kongrede MKYK'nın belirlenmesinde Erdoğan faktörü tartışmasız bir şekilde (etkili değil), belirleyici oldu. Buna paralel olarak “fabrika ayarlarını” temsil ettiği düşünülen kritik isimler Ali Babacan, Mehmet Şimşek, Beşir Atalay, Bülent Arınç, Sadullah Ergin gibi “ağır toplar” liste dışı kaldı. Buna paralel olarak fabrika ayarları ve liyakat esası yerine, sadakat kriteri esas alındı.

Kongre sonrasında oluşturulan MYK'da ise bu görüntünün kısmen değiştiğini gördük. Bu kez Davutoğlu'nun tercihleri öne çıktı ve Erdoğan ile Davutoğlu arasında ortak bir nokta oluştu. Bu durumu, MYK'yı ve görev dağılımını bir tür sadakat-liyakat dengesi ve fabrika ayarlarına dönme hamlesi olarak değerlendirmek gerekir.

Milletvekili listeleri bu açıdan bir adım daha atıldığına işaret ediyordu. Parti içi büyük tartışmalara yol açan, piyasalarda endişeli tepkiler ve bekleyişler üreten ekonomi meselesine dair işaretler taşıyordu listeler. Ali Babacan ve Mehmet Şimşek'in tekrar aday gösterilmeleri, Davutoğlu'nun ekonomiyi onlara teslim edeceği sinyalleri, çözüm sürecinin önemli ismi Beşir Atalay'ın geri dönüşü altı çizilmesi gereken önemli gelişmelerdir. AK Parti'nin önümüzdeki dönem politikalarına ilişkin görece umut verici adımlardır.
Bu görüntünün AK Parti imajına etkisi olduğu, istikrar fikrini beslediği oranda seçimlere etki yapması şaşırtıcı olmaz.