Şu şiar bu topraklara yıllarca egemen olmuştur:

“Coğrafyası, tarihi, kültürüyle bu ülke kendisine hastır. Rejimi, siyaseti, demokrasisi kendisine has olmalıdır...”
Demokrasinin Türkiye için fazla, demokratik değişimin tehlikeli olduğu iddiaları vesayet devrinde asker açıklamalarından eksik olmazdı. Liberal demokrat bakış iç düşmanların önde gidenleri arasında bulunurdu.

Anti-komünizm döneminden bugüne muhafazakar dünyada da bu söylem kuvvetli bir yer edinmiştir. Bu kez referans alınan hakim değer sistemi ve onunla iç içe giren milliyetçi, aidiyetçi bir bakıştır. Batı değer sistemini, siyaset akımlarını ret, zaman zaman demokrasi kavramıyla bile bir evrensel değer kategorisi olarak itişme de bu bakışın hassas uçları arasındadır.
Elbette bu konuda yol aldık...

Vesayet düzeni geri itildi. Muhafazakar kesimde kuvvetli sosyolojik değişim yaşanıyor, evrensel ve yerel değerler arasında köprüler, bağlar kuruluyor.
Yine de bu zinciri zihniyet düzeyinde tam kırabildiğimiz söylenemez.
Nitekim krizler, onu takip eden kutuplaşmalar, toplumsal grupların kendi kimlik alanlarına çekilmesine, siyasi ortak alanın boşalmasına, tekrar bu bakış açısının doğmasına zemin hazırlıyor. İç ve dış düşman vurguları, tek faktörlü fobik, üstelik demokrasi adına diye yapılan siyaset analizleri bu geri dönüşlere açık örnek oluşturuyor.
Bir de başka bir bakış, bir duruş var.

Kendisini bu ülkeye yabancı hisseden, politikaları ne istikamette olursa olsun muhafazakar siyasi partilerden nefret eden, değerler açısından bakıldığında adeta buralı olmaktan rahatsızlık duyan, dolasıyla toplumsal taleplere, hatta varoluşa kuşkuyla bakan bir bakış açısıdır bu.

Biraz diyasporik ruh hali taşır.
Ülkedeki her ilerlemeyi, her gelişmeyi dış dinamiklere bağlar ve oradan bekler, iç dinamikleri aşağılar ve yok sayar.
Batı tarafından ülkenin sıkıştırılması, uyarılması, dışlanması, cezalandırılması bu bakışa uygun temel davranış biçimleri arasında yer alır.

Bu garip refleks, uzunca bir süredir Türkiye hakkında haber yapan, makale hazırlayan etkili Batı gazete ve gazetecilerini yönlendirmek işlevini görüyor. “Otoriter Türkiye” imajına önemli katkılarda bulunuyor ya da bu istikametteki okuma niyetlerine malzeme sağlıyor.

Gelinen son nokta, 100 akademisyenin Türkiye'yi ziyarete gelen Alman Başbakanı'na, dilekçe yazması oldu.
“Neden Türkiye'ye geldin”, “Böyle bir ülkeye nasıl gelebilirsin”, "Buraya gelmenin AK Parti hükümetine destek olduğunu bilmiyor musun? “Siyaseti böyle etkilemek AB mevzuatına aykırı, bilmiyor musun” diyorlar...
Örnekler vererek Türkiye'nin AB mevzuatını ihlal ettiğini söylüyorlar. Dahası örneklerin tümü bir araya getirilip, bağlamından koparıldığında, dış bir göz için Afrika'nın ücra köşesindeki bir kişisel rejim görüntüsünü uyandıracak bir Türkiye resmi çiziyorlar.
Cezalandırma istiyorlar...

Bir insan, aydın, akademisyen, gazeteci, her neyse, Türkiye'deki siyasi gidişi beğenmiyor olabilir, tehlikeli de bulabilir, kimi eleştirilerinde haklı olabilir, ama böyle fanatik bir duruş demokrasinin ruhuna aykırı düşüyor.
Ayrıca bir anlama meselesi çıkıyor ortaya...
İlki şikayet ettikleri “siyaset”in öyküsünü, farklı katmanlarını, iç dinamiklerini, oy oranlarıyla, denge değişikleriyle yaşadığı değişimi anlamak sorunudur.

İkincisi şikayet makamı olarak seçtikleri Merkel'in neden Türkiye'ye geldiğini anlamak meselesidir.
AB itmek yerine, Türkiye'ye yeniden yaklaşmak istiyor olmasın? Türkiye'yi yeniden keşfediyor, kendi istikrarı ve güvenliği için ayaklarının üzerine oturmuş bir Türkiye'nin önemini görmüş olmasın?

Bu metni hazırlayan kimi isimleri tahmin edebiliyorum ve davranışlarına şaşırmıyorum, ama içlerinde az sayıda olsa da şaşırdıklarım var.
Keskin muhalefet de göz kamaşması yapabiliyor?