Düzce depremi 12 Kasım 1999 tarihinde oldu. Ölü sayısının 1000'e ulaştığı sanılan depremde Akçakoca'da depremde ölenlerin sayısı ikiydi. Binlerce evin yıkıldığı ya da ağır hasar gördüğü deprem sırasında Akçakoca'da yıkılan ya da hasar gören bina sayısı çok azdı. Akçakoca depremi diğer ilçelere göre çok hafif atlatmıştı. Hatta deprem sonrasında birçok aile Akçakoca'ya yerleşmiş, ev kiraları yükselmiş, boş evler dolmuş, depremim ilçemize ekonomik olarak faydası bile olmuştu.

9 Aralık 1999 tarihinde depremin hemen ardından Düzce bakanlar kurulu kararı ile il edildi. Akçakoca artık Düzce ilinin, merkez ilçeden sonraki en büyük ilçesiydi. İl edilmenin temel sebebi yer ile yeksan olan Düzce'nin bir an önce imar edilmesiydi

Akçakoca halkı bu noktada psikolojik bir kırılmaya uğradı. Düzce ili mağdur olduğu için il ilan edilmişti. Düzce'ye bağlanan Akçakoca'da ise böyle bir mağduriyet mevcut değildi.(Sayıları az da olsa mağdur olanları tenzih ederim.) Akçakoca, Yeşilçam filmlerindeki gibi fakir düşmüş ailenin hali vakti yerinde ferdi durumuna düşmüştü, ya da ailenin Avrupa'da eğitim görmüş şımarık çocuğu. Aradan geçen 11 yıl içerisinde ilçemizin bu toplumsal psikolojiyi arkada bıraktığını söyleyebilmek çok zor.

Bilindiği üzere Akçakoca 'da turizm 1949 yılında başlamıştır. Batılı hayat tarzı ile erken tanışmanın verdiği gururu da, psikolojik kırılmaya eklersek, Düzce / Akçakoca toplumsal ekseninin Akçakoca tarafını büyük ölçüde çizmiş oluruz. Düzce ve Akçakoca arasındaki bu kopukluğun ilimize fayda getirmediğini söylemek için âlim olamaya gerek yok. Bu kopukluğun ekonomik ve sosyal zararların hesabını yapmak bile çok zor.

Bu yazının hedefi, Düzce/Akçakoca eksenindeki kopukluğu tartışmaya açmak herkesi çözüm konusunda kafa yormaya davet etmektir. Ben Akçakoca tarafında ki olumsuzluğu kendimce yazdım. Bu konuda Akçakoca'dan yazan başka arkadaşlarım da olacaktır. Düzcelilerden de benzer yaklaşımları yazmalarını umuyorum. İl olarak bütünleşmemiz için bir yerden başlamamız gerekiyor.