Türkiye yeni bir hikâye yazıyor. İki binlerin Türkiye’si ağır sorunlarla, büyük bir krizle başlayan, süreci bir başarı hikâyesine çevirerek yoluna devam ettirmektedir. Küresel çağın en belirgin vasfı değişimin kazandığı hızdır. Bu sebeple bu yolda daha ileriye gitmek için birinci şart, bu değişimin gerisinde kalmamak için sürekli yenilik üretmek; ikinci şart ise, devletle halk arasında kurulan bağın demokrasi sayesinde güçlendiğinin bilincinde olarak davranmaktır.

Bunların ikisi de öncelikle siyasetin görevleridir fakat sadece siyasetle olacak işler değildir. Piyasadan, iş çevrelerinden, girişimcilerden, aydınlara, sanatçılardan, akademisyenlere, sivil kuruluşlara kadar herkesin üstüne düşen sorumluluklar vardır. Bu hikâyenin ekonomide, toplumsal hayatta, uluslararası düzeyde zenginleştirilmesi için herkesin yapacakları vardır.

ANLAMAK GEREK

Öncelikle aydınların, Türkiye’nin yazmakta olduğu yeni hikâyeye katılmaları, onu daha çoğul, daha renkli, daha zengin hale getirecek katkıyı vermeleri gerekir. Politik tarafgirliklerle bu hikâyeyi reddetmek, ülkenin başarı yolunda ilerlemesi karşısında içine kapanmak, negatif tavır almak, karamsarlık yaymak, kimseye fayda sağlamayacağı gibi muhalefet etme arayışına da herhangi bir şekilde cevap teşkil etmez. Unutmayalım ki muhalefet etmek, fikri düzeyde bir eleştiriye dayandığında ciddi katkıları olan sorumluluk gerektiren bir iştir, onu sıradan bir politik karalama veya bir çeşit küfür edebiyatına dönüştürme olsa olsa ‘ölü bir toplumsallık’ olarak nitelendirilebilir.

Yeni bir hikaye yazıldığını, bunun genel çerçevesini yaklaşık yüz yıl ‘az gelişmiş ülkeler’ kategorisinde yaşayan bir ülkenin, modern, demokratik, kalkınmış bir ülke olma, kendi halkının tarihiyle, kendi kültürüyle barışan bir devletin toplumla birlikte ilerleyişi olduğunu tespit etmek gerekir. Bu tarihsel çizgiyi muhalefet etmek için reddetmek yok saymak değil, bu yürüyüşün alternatif politikalarla daha iyi gerçekleştirilmesini önermek, hem ülkeye hem siyasete katkı yapacaktır.

İLERİYE GİTMEK

Bugün ekonomide yaşanılan sorunları aşmak için yapısal bir dönüşüm gerektirmektedir ki, bu dönüşüm siyasetinin temelinde Türkiye’yi ileri endüstriyel teknolojilere taşıyacak yaklaşıma ihtiyaç bulunmaktadır. Bunu yapmak için ‘ihracata dayalı büyüme’ yetmez, ihracat kompozisyonu yüksek teknolojili ürünlerinin ağırlığının hızla artığı bir yapıya kavuşturmak gerekmektedir. Peki, bu nasıl olacaktır? Üniversiteleri, araştırmacıları, bilgiyi üretenleri üretimle buluşturmadan bu mümkün olmayacağı gibi, bunları makro iktisat politikalarıyla entegre etmeden de başarmak mümkün olmayacaktır.

Meselenin sadece teknoloji transferi yapmak, yeni teknolojilere açılmak, yeni ekonomi politikalarıyla buluşmak olmadığını, yeni bir anlayışa yeni bir düşünme ve tavır alışa ihtiyaç olduğunu da görmek gerekir. Yeni bir hikâye yazma gücünün kaynağı burasıdır ve Türkiye bunu başarmaktadır. Bu her şeyden önce yeni bir Türkiye tasavvuruna sahip olmak, öz güven sahibi olmak, farklılıkları da muhalefet etmeyi, birlikte yaşama kültürünün bir parçası olarak görmeyi gerektirmektedir.