Kötü oldu, ama olacağı da buydu.

Gelinen olumlu aşamaya, Kürtlerin Meclis’te temsil imkânı kazanmasına, sorunun ele alınması için parlamenter siyasi zeminin oluşmasına rağmen, Kürt siyasi hareketinin izlediği “siyaset karşıtı” ölümcül yol, kaçınılmaz olarak galebe çaldı.

Ne yapmak istiyor PKK ve etrafındaki yapılar?

Fikret Bilâ isabetle değerlendiriyordu geçenlerde:

“Seçimden bu yana PKK, terör eylemleriyle bölgedeki hâkim otorite olduğunu göstermeye çalışıyor. Askere ve polise saldırıyor, yol kesiyor, kimlik kontrolü yapıyor, vatandaşların kimliklerini topluyor, asker kaçırıyor, kaymakam adayı kaçırıyor. Böylece ‘hâkimiyet bende’ mesajı vermeye çalışıyor. PKK terör estirirken, siyasi alanda aynı paralelde faaliyet gösteren parti ve kuruluşlar da hükümeti pazarlık masasına çekmeye çalışıyorlar. Bunu yaparken de pazarlığı olabildiğince yukarıdan açmaya özen gösteriyorlar. Örneğin, tek taraflı özerklik ilan ediyorlar. İleriye dönük tehditler savuruyorlar. ‘Siz bilirsiniz’ demeye getiriyorlar…”

Yaptıkları ve niyetleri tam olarak budur.

Ekleyelim:

Taleplerine bakıldığında, dün şiddet karşısında panzehir ilan edilen demokrasinin yerini bugün müzakere almış görünüyor. Müzakereden kasıt ise Öcalan ve örgütle masaya oturmak. Bunu sağlamak için çatışmayı hedef alıyor, çatışmanın yükselmesini askerî mevzi kazanma silsilesi içinde görüyorlar.

Nitekim seçimlerden bu yana şiddet çıtasını yükselten, vuran, siyasi iklime şekil veren Kürt siyasi hareketi oldu…

Siyasi iktidarın ve başbakanın sertleşen üslubu ise bu duruma yanıt olmaktan öte yeni bir hâle, stratejiye işaret etmemektedir.

Ve bu hareket için şiddet bir müzakere aracı hâline gelmiş durumda…

Öldürdükleri ve kendi saflarında öldürülen her insan, onlar için mevzi kazanmak anlamına geliyor.

Pek çok kez vurguladık, tekrar edelim, bu durumda karşımızdaki sorun Kürt meselesi olmaktan çok, resmî Kürt politikasıdır. Daha doğrusu Kürt sorununu kendi içine hapseden, kendi tekeli altında tutmaya çalışan Kürt siyasi hareketinin politikalarıdır.

Hiçbir makul bakış, hiçbir demokrat ya da liberal duruş, bu politikaları kabul edip sindiremez…

Kürt sorununun çözülmesinde devletin soruna bakışının demokratikleşmesi gerekli bir koşuldur; ancak yeterli koşul değildir. Yeterli koşul, Kürt siyasi alanının, Kürtlerin çoğulculaşmasıdır.

Bugün itibariyle bakıldığında devlet ve sistem, ana istikamet olarak demokratikleşme hattında ilerlemektedir.

Buna karşın Kürt siyasi hareketi her geçen gün tekil bir iktidar alanı oluşturmakta, siyaseti şiddete endeksleyerek faydacı biçimde araçsallaştırmaktadır.

Peki, bundan sonra ne olacak?

Kısa vadede ve konjonktürel olarak yeni bir sertleşme ve çatışma dönemi açılmış görünüyor. Uzun vadede ise bu sorunun çözümü için umudu korumak gerekiyor.

Bugün Türkiye’de aklı başında hiç kimse Kürt sorununun varlığını inkâr etmemektedir. Ve temelde bu sorunun Kürtlerin kimi talepleriyle ilgili olduğu adım adım fark edilmektedir.

Nitekim son dönemde sadece toplum değil, devlet ve siyasi iktidar açısından da sorunun tanımı netleşmiş, inkâr politikaları adım adım sona ermiş, bu çerçevede temel hak ve özgürlükler alanı genişlemiştir.

En nihayet bu sorunun görüşülme, tartışılma, bir mutabakata ulaşma yeri de şekillenmiştir.

Bu yerin, siyasi alan, yani parlamento olduğu fiilen ortadadır.

Değil mi ki, BDP bugün 30 milletvekiliyle Meclis’te temsil edilmektedir, değil mi ki Türkiye yeni bir anayasa yapmaya hazırlanmaktadır.

Bugün yaşanan sıcak gelişmeler ise Kürt siyasi hareketi eliyle bu siyasi alanın tahribatı olarak karşımıza çıkmaktadır.

Ancak bu tahribat sınırlı olacaktır ve orta vadede siyasete kaçınılmaz bir geri dönüş yaşanacaktır.

Şiddeti bir kenara bırakarak bakacak olursak, siyasi iktidar, sorunu demokratikleşme ve bireysel haklar alanının genişlemesiyle çözmek isterken, Kürt siyasi hareketi, siyasi statü-muhatap alınma ve müzakere arayışı içinde.

Ara noktayı bulacak ve sorunu çözecek olan sadece siyasettir.

 Kaynak:Aksiyon Dergisi