Türkiye’nin ‘soft power’ (yumuşak güç) endeksinde giderek geriye gitmesi için bir stratejik iletişim planlaması yapsanız; ancak o zaman adlî sistemde bu tür anlaşılması güç adımlar atar; bir de bunun iletişimini yapmadan konuyu havada, muallakta, belirsizlik içinde bırakırsınız…

Terör örgütünü övmekten tutuklanan gazeteci Oğuz Güven dün tahliye olmuş. Yargılanması tutuksuz devam edecekmiş. Madem tutuksuz yargılanabilecekti, onca gün tutuklu kalması hangi hukuki zeminde ele alındı?..  Türkiye’yi eleştirmek için bahane arayan onca şeamet tellalının ağzına pelesenk edecekleri malzeme neden verildi?..

Benzer bir durum CHP Milletvekili Enis Berberoğlu vakasında da gündeme gelebilir mi?.. Dün bütün gece sadece bizim TV’ler değil pek çok yabancı TV de mahkûmiyet kararından çok bir milletvekilinin tutuklanmasını konuştu…

Bizim yargı sisteminin iletişimi nasıl yürüyor, dersiniz? Yanıtını ben vereyim… Yürümüyor… Yargı sistemimizin iletişimi yönetilmiyor. Yani yargı sistemimiz iletişim yapmıyor…

Yargı organlarının ve tüm adalet sisteminin sıcak gündemin bu kadar içinde, hatta merkezinde olduğu bir dönemde yargının gıkını çıkaramadan kum torbasına dönmesi ve bütün saldırı oklarının onun üzerinden doğrudan iktidara ve de “Saray darbesi” gibi galiz laflarla Cumhurbaşkanının şahsına yönelmesi, ‘kaderin bir cilvesi’ olmamalı.

Yargı madem ‘bağımsız’, o zaman yargının bağımsız bir iletişim stratejisi ve uygulaması şarttır. Bir sözcüsü olmalı yargının çeşitli kademelerinin. Bunlar önemli, kamu vicdanında açıklama gerektiren karar ve uygulamalarda mutlaka iletişimi yönetebilmeli, hatta yasal dayanakları da ifade ederek kamuoyunu bilgilendirmeli, kamu vicdanını rahatlatmalı; dünya basınının karşısında yasaların elverdiği ölçüde aslanlar gibi dimdik durabilmelidir.

Oysa bakın şimdi ne olacak? Mahkemenin kararı siyasi bir boyuta çekilecek ve oradan hem adalet sistemi hem iktidar yıpratılmaya çalışılacak. Olayın yasal boyutlarını hukukçulardan, ülkemizdeki adalet sisteminin durumu el verdiği için hepsi birer star haline gelmiş profesörlerin tartışmalarından öğrenmeye çalışacağız.

Gündem ancak böyle bir ‘ağır’ konuyla değiştirilebilirdi. Oysa sadece CHP’nin Meclis Araştırma Komisyonu Raporu’na karşı yazdığı itirazda dile getirdiği üç kavramı bir hüküm sözünü bile günlerce konuşsak azdı:   

“Öngörülen, Önlenmeyen ve Sonuçları Kullanılan Kontrollü Darbe”…

Ne demek bu cümle? “Öngörülen ancak önlenmeyen” ne demek? Şu demek: “Yapılması istenen!”… Hangi ‘öngördüğümüz’ bir şeyin ‘olmasını önlemeyiz’? Eğer o şeyin olmasını istiyorsak. İktidara getirilen suçlama şu: “Bu darbenin olmasını sen istedin!”… Yani ‘Sen bu tezgâhı gördün ve sesini çıkarmadın, onun yanında durdun, önüne geçmedin, istedin olmasını!’…

Buna benzer bir tespiti 16 Temmuz 2016 günü yapmıştı, FETÖ’nün Pennsylvania’daki lideri…

Pennsylvania ile aynı ağzı konuşmak cüret işidir. Bravo doğrusu…

Peki son bölüme ne demeli? “Sonuçları kullanılan”… Karından konuşmanın âlemi yok. Söylenen şudur: “Cumhurbaşkanı Erdoğan darbe girişimini (ki onu bilerek isteyerek engellememiştir) kendi otokratik rejimini sertleştirmek, diktatörlüğüne zemin hazırlamak için kullanmıştır!”

Peki bu ifade kime, kimlere ait? Referandum kadar Türkiye’ye ve Cumhurbaşkanı Erdoğan’a karşı inanılmaz boyutta saldırgan bir yayıncılık sergilemiş olan Batı basınına…

Türkiye’yi ablukaya almak, tecrit etmek, darbeye zemin hazırlamak için elinden geleni arkasına koymayan güçlerle de aynı dili konuşmak bir başka cüret işidir. Pes doğrusu…

Türkiye’ye karşı verilen amansız mücadelenin aktörlerinin kullandığı en kuvvetli silah; gerginlik yaratıcı, ayrılıkçı, iktidarı tahrik ederek onun yapmaktan kaçındığı aksiyonlara doğru iten bir dil kullanmaktır. Buna karşı takınılacak doğru tavır ise tam tersi bir dilin kullanılmasıdır.

Zor mudur? Zordur tabii ki… Ancak Türkiye’de ne kolaydır ki…