Türkiye’nin Güneydoğu’sunda adı konulmamış bir savaş var. Barış derken yine kanlı bir çatışma ortamı içerisinde bulduk kendimizi. Üstelik bu savaşa Suriye’de yapılan yanlışların sonucunda sürüklendik belli ölçüde de.

 PYD’nin Amerika ile işbirliğine gidip Rojava’da elde ettiği başarı geleneksel devlet aklını harekete geçirdi ve Ankara’da alarm çanları çalmaya başladı. Irak’tan sonra Suriye’de ortaya çıkacak bağımsız bir Kürt devletinin uzun vadede Türkiye’nin aleyhine olacağı sonucuna varıldı.

Yolsuzluk iddialarıyla sarsılan ve dayanaklarını birer birer yitiren Erdoğan da çareyi askerle ittifakta buldu. Müzakere sözü rafa kaldırdı ve kanlı bir çatışma ortamının önü açıldı.

Davutoğlu’nun mavralarına, Anadolu Ajansı’nın açıkladığı ‘öldürülen terörist’ açıklamalarına kanmayın. Öldürerek kazanılan bir savaş yoktur. 40 yıla yaklaşan PKK ile mücadelenin de silah yoluyla kazanılması imkanı yoktur. Bunu bizzat emekli generaller açıklamıştı.

BAĞIMSIZ MEDYA SORUNU...

Şu anda devletin, belli ölçüde de PKK’nın işine geldiği için bir çatışma ortamı içindeyiz ve her gün yeni ölüm haberleriyle karşılaşıyoruz. Dikkat edilmesi gereken nokta, bu çatışmanın ağırlıklı olarak savaşan kesimlerle sınırlı olması. Türkiye’nin Kürt coğrafyası dışındaki bölgeleri, çok şükür bu çatışma ortamının dışında.

Ancak bölge halkının yaşadıkları için aynı şeyi söylemek mümkün değil. 20’den fazla teröristin öldürüldüğünün açıklandığı Cizre’de bebeklerin, yaşlı kadınların toprağa verildiğine tanıklık ettik.

Bir bölgede sokağa çıkma yasağı ilanı, orada sivil ölümlerin meydana geleceğinin ön işareti haline geldi.

Ölümlerle ilgili devlet başka, PKK başka açıklamalarda bulunuyor. Sorun, bu iddiaları yerinde inceleyip gerçeği ortaya çıkarak bağımsız medya kurumlarının olmayışında.

Kürtler, çoluk çocuk demeden güvenlik güçleri tarafından hedef alındıklarına inanıyor. Türkiye’nin Batısı ve medyasının bu ölümlere duyarsızlığından da rahatsızlar. Genel olarak tüm Kürtleri PKK ile, şiddetle bir tutan, başlarına geleni hak ettiklerine inanan kesimlerin sayısı artıyor.

GEÇMİŞLE YÜZLEŞEMEME...

Bunun nedeni, Türkiye’nin 1915 dahil, geçmişiyle yüzleşememesi. Geçmişiyle yüzleşemeyen bir toplum, geçmişin hatalarından ders çıkarmamakla kalmaz, aynı hataları tekrar edip durur.

Papa Francis, Amerika’da büyük ilgi gören ziyaretinin son durağında Philadelpia’da çocukken rahiplerin cinsel tacizine uğramış kadın ve erkeklerle bir araya geldi. Onlara bu acıları yaşatanlardan hesap sorulmasından, kilisenin bu olayla yüzleşmesi gereğinden söz etti.

İnsanlar çocuklarını güvenle kiliselere emanet edeceklerse bunun yapılması şart.

Türkiye, bugün sadece geçmişle yüzleşme talebini seslendirmemekle kalmıyor, bugün yaşanan açık insan hakları ihlallerini, infazları görmezden geliyor. Bir toplum, toplum olmaktan işte böyle çıkar.