Müslümanlara ve Kürtlere baskının CHP ile anıldığı bir toplumda AKP'nin uygulamaları kurucu partiye parmak ısırtacak nitelikte. Aslında yaşananlar devletin AKP eliyle ‘'mıntıka temizliği'' olarak görülebilir. Kürtler ve Cemaat, kendisini devlet gören kesimlerin gözünde düşman olarak değerlendiriliyor. Saray medyasının ‘'FETÖ-PKK'' işbirliği yalanlarının ardında bu bakış açısı yatıyor.

17-25 Aralık'tan sonra devletle ittifakın ceremesini ödüyor AKP. Başörtülü kızları biber gazıyla, TOMA ile terörize ederek, Kürtlere yönelik imha politikasının bayraktarlığını yaparak… Hiç şüpheniz olmasın, AKP devlet nezdinde kullanılıp atılacak kirli bir mendil muamelesi görmektedir.

1990'larda Kürtlere ve Müslümanlara yönelik uygulamaların sorumluluğu askerin üzerine kalmıştı. 28 Şubat ile özdeşleşmişti bu uygulamalar ve AKP'yi iktidara taşıyan yolun taşlarını döşemişti.

Bugün asker devrede yok. Cumhurbaşkanı ile Başbakanı ile, bakanları ve parti sözcüleriyle AKP var. Tarihe hukuksuzlukların, insan hakları ihlallerinin başlıca sorumlusu olarak geçecekler.

Kürtleri, Cemaati, çevrecileri, demokratları, solcuları birer birer ezmeyi, sindirmeyi ve iktidarlarını sürdürmeyi amaçlıyorlar. Her attıkları adım çevrelerindeki çemberi daha da daraltmaktan başka bir sonuç vermiyor aslında.

Türkiye'nin en önemli sorunu demokrasi sorunudur, onun ayrılmaz parçası ise Kürt sorunudur. Cizre'ye gitmeden ahkâm kesen, Diyarbakır'ın PKK'nin arkasında olmadığını iddia eden köşe yazarlarına aldırmayın, gelinen noktada Kürt ve PKK sorunu bir ve tektir.

Kürt sorununun bu şartlarda çatışmalı bir süreçten geçmesinin yolunda da bir engel yoktur. Kürt meselesi gündeme geldiğinde ne yazık ki, AKP muhaliflerinin çoğunluğunun muhalefeti sona ermekte ve devletin yanında olmak adına AKP'nin yanında yer almaktadır.

Dünya görüşü, inancı, yaşam biçimi ne olursa olsun, herkesin Kürt'le eşitliği içine sindirmesi şart.

Eğer, demokrasiyi baştan kuracaksak bunun ön şartı Kürtlerin eşit yurttaşlığından geçiyor. Türkiye bunu kabul etmediği sürece demokratik bir hukuk sistemine sahip olamayacaktır. PKK yok olsa bile yerine bir başka Kürt örgütü çıkacaktır.

Kürt Sorunu'nun devlet açısından üç çözüm yolu var: Demokratik müzakere ve çözüm, imha veya bölünme.

Şırnak, Cizre ve Sur'da tanıklık ettiğimiz devlet siyaseti isyan eden Kürt kentlerinin yerle bir edilerek insansızlaştırılmasının amaçlandığını gösteriyor. Devlet özellikle sınır bölgelerindeki Kürt yerleşim merkezlerini boşaltma amacında görünüyor. Yakın zamanda buraya TOKİ eliyle Suriye Araplarının yerleştirilme projesi gündeme getirilirse şaşırmamak gerekir.

1915'in günümüz koşullarına uyarlanmış bu modeli bir süre sonra bölgeden Avrupa'ya yönelik Türkiye Kürtleri göçünün başlamasına neden olabilir.

Bugün gelinen noktada Kürt sorununun yeniden şiddet ile anılması Saray ve AKP'ye istediği otoriter, hukuk dışı uygulamaları gerçekleştirme fırsatı veriyor. Terör örgütü yaftası altında istediği gazeteye el koyabiliyor, istediği ekranı karartıyor, istediğini hapse atıyor.

Türklerin görmesi gereken gerçek, Kürtler huzur bulmadan kendilerinin de bulmayacağıdır. Bu yakıcı sorunun demokratik yolla çözümü konusunda Batı'dan güçlü bir ses yükselmediği, Türkler bölünme korkusundan kurtulmadığı sürece demokratikleşme gerçekleşmeyecektir. Bugün AKP, yarın başka bir iktidar bu sorunu demokrasi alanını daraltmak için kullanacaktır.

Başta Selahattin Demirtaş olmak üzere HDP'lilerin dokunulmazlığını kaldırıp tutuklama girişimi Kürt halkına savaş ilanıdır. Sessiz kalanlar, destek verenler, duymazdan gelenler bedeli öderken pişman olacaklar.