Twitter'da dün uzun süre “Trend Topic” olarak üst sıralarda yer alan hashtag idi bu. Öğleden sonra yerini ‘Ülkücüler tehcir edilmelidir'e bıraktı. Türkiye'nin gelmiş olduğu tehlikeli noktanın sosyal medyaya yansımasıydı. Giderek derinleşen bu gerilimin ülkeyi nereye götüreceği ise meçhul. Çünkü her temel sıkıntılı konu gibi, bunu da yok sayıyor ve halı altına süpürüyoruz.

Siyasetin çözmesi gereken bir meseleyi silahlara bırakmanın ve ayakta kalmaya direnen siyasi kurumları imha etmenin sonuçlarına yakın zamanda daha da ağır bedeller ödeyerek tanıklık edeceğimiz anlaşılıyor.

Bir kişinin başkanlık sevdası uğruna toplum uzlaşmaz bir şekilde kırılmaya gidiyor. Erdoğan'ın başkanlık hayali, Kürtler'den kaybettiği oyu milliyetçi tabanda aramaya itiyor onu. Bu amaçla dili daha sertleşiyor, PKK'yı hedef alayım derken tüm Kürtleri ötekileştirmekle kalmıyor, ilk defa halklar arasında gerilim yaratıyor.

HDP'nin siyaset alanı dışına atılması, Kürt halkı ile devlet ve Türk toplumu arasındaki mevcut iletişim kanallarını tamamen ortadan kaldırma riski taşıyor. Örgütün büyük kentlerde bombalı eylemlerini artıracağını açıklaması, Batı'da giderek artan bir şekilde kaşınan bu yaranın kangrene dönmesi ihtimalini artırıyor.

Milliyetçi duygular, her şeyi mubah hale getirme eğilimindedir. 100 yıl önce bu topraklarda yaşanan benzer bir gerilimin sonucu, Ermeni halkının toptan imhasıyla sonuçlanmıştı. İki tarafın da hem kendine güvenin, hem de endişelerinin arttığı bu dönem benzer olaylar yaşanması riskini artırıyor.

Bugün Amerikan kuvvetleri tarafından eğitilip donatılan ve IŞİD'e karşı savaşta desteklenen bir Kürt gerçeği var. Amerika'nın bu savaşta en güvenilir müttefiki olmak elbette Kürt cephesinde güveni tavan yaptırmış durumda. Ama bunun dışında bir gerçek daha var, gerek Amerika'nın bölgedeki üsleri, gerekse Rusya'nın varlığı nedeniyle Kürtleri koruyan güvenli bir bölge oluşmuş durumda. Irak Kürdistan'ı yaz sonu referandumla bağımsızlığını ilana hazırlanıyor.

Böyle bir ortamda Ankara ‘Kürt gerçeği'ni kabul etmemekte ve kendi paradigmasını Kürlere kabul ettirmekte ısrar ediyor. Bunu yaparken de halkların arasını giderek açıyor. Kabul edilmesi gereken gerçek, artık o noktanın bir daha geri gelmemek üzere aşılmış olduğudur.

Türkiye dünyanın bugünkü dengelerinde bunu yapma imkanına sahip değil. Bugün Nusaybin'de, Sur'da yaşananları İzmir'e, İstanbul'a taşıma riski hiç olmadığı kadar büyüktür ve ülkenin geleceğini ciddi biçimde tehdit etmektedir.

Başkanlık hırsı bu tatsız gelişmelerin konuşulmasını engelliyor. Medya gözünü kapamış sadece Saray'a Nasıl yaranırım derdini düşünüyor. Burnumuzun dibinde giderek büyüyen tehlikeden kimse bahsetmiyor, bahsedemiyor.

Almanya da benzer bir süreçten geçmişti. Unutmayın. Yahudilere yönelik soykırımı Naziler tek başına gerçekleştirmemişti. Bütün Almanlar olup bitenin farkındaydı ve ülkenin içinde bulunduğu durumdan sorumlu tuttuğu Yahudilere yapılanları onaylıyordu.

Bugünü siyaset dili Kürt halkını benzer bir konuma koyuyor ve hem Kürtleri, hem de onların hakkına sahip çıkan herkesi terörist olarak damgalıyor.

Gerçeğin sesinin kısılması, nefret dilinin hâkim kılınmasının sonuçlarını görmek için yanı başımızdaki Suriye'ye bakmak yeterli.

Siyasilerden bürokratlara, güvenlik yetkililerinden yargı sistemine yayılan bu tekçi ve Türkçü anlayışın ülkeye felaketten başka bir şey getirmeyeceğini görmek için sosyal medyaya bakmak yeterli.

Bu nefret ve gerilimin, klavyelerden sokaklara taşması yüksek bir ihtimal. Çok geç olmadan görmek lazım.