Ekrem İmamoğlu’nun kazandığı seçimin mazbatasını 17 gün gecikmeli olarak da olsa alması, sadece İstanbul’un değil ülkenin atmosferini değiştirdi ve “Bunlar sandıkla gitmezler” algısını kırdı.

Devletle AKP arasında yaşanan kavgada devletin sonucun kabul edilmesinden yana tavır almasında da, bu algının kırılması hedefi vardı kişisel kanaatime göre.

Çünkü halkın sandıktan soğuması rejimin meşruiyet temelini zayıflatacak ve varlığını uzun vadede riske edebilecekti. Devlet bunu riske etmedi. İstanbul gibi büyük bir kentin seçmenin yarısını rejimden tamamen soğutmayı göze almadı.

Seçimin ardından Nesrin Nas ve Gökhan Bacık ile yaptığım podcastlerde iki ismin de üzerinde durduğu husus, Türkiye halkının sandığa ve oyuna sahip çıkma hassasiyeti idi. Anayasanın, hukukun, bağımsız yargının elinden alınmasına ‘Devletin güvenliği’ diyerek sessiz kalan halk, sandıkta kullandığı iradeye el konulmasına izin vermedi.

Bu seçimin ortaya koyduğu en önemli gerçek bu. Bir diğer gerçek ise, toplumun düşmanlık söyleminden duyduğu yorgunluk. Birlikte sevinme, üzülme kabiliyetini yitirmek toplumsal birlikteliği tehlikeye sokan bir gelişme.

Devletin beka sorunu çıkarsa, bu bölücü söylemden çıkacaktır. İmamoğlu’nun mazbatasını aldıktan sonra yaptığı konuşma insanların son 10 yılda özlem duyduğu cinstendi.

Herkesin görüp doğru değerlendirmesi gereken bir başka gerçek ise, Kürt oylarının önemi, Kürtlerin güçlü bir Türkiye demokrasisine desteğidir. Kürtler, bugün için doğru tavrın tek parti ve tek adam rejimine karşı durmak olduğunu görmüş ve buna uygun bir tavır almıştır.

Türkiye’nin bütün büyük illerindeki Millet İttifakı başarısında Kürt oylarının katkısı önemli ve değerlidir. Kürtler, Diyarbakır’da, Muş’ta ellerinden çalınan belediyeleri bir kenara koymuş, İstanbul için seferber olmuştur ki, bu kritik bir katkıdır. "Seni başkan yaptırmayacağız" dediği için cezaevine konulan Selahattin Demirtaş’ın çağrısı da etkili bir rol oynamıştır bu sonuçta.

İstanbul’un alınması demokrasi, hukuki ve ekonomik sorunların bittiği anlamına gelmiyor elbette. AKP ve Erdoğan’ın bundan gerekli dersleri çıkarıp gereğini yerine getireceğini beklemek safdillik olur çünkü artık ortada AKP diye bir parti yoktur.

Ancak bu gerçek demokrasi, huzur, refah ve hukuk arayan kesimlerin karamsar olmasını sonucunu doğurmaz. Sandıkta birleşen halk, her türlü hilenin, tek sesli medyanın ve devlet baskısının üstesinden gelmeyi başarmıştır. Sandık başında sabahlayan her yaştan insanlar, demokrasinin geleceği açısından umutlu olmamız için önemli bir nedendir.

Halkın gösterdiği bu direnç, Yüksek Seçim Kurulu’nun da Erdoğan’a direnmesinin önünü açmış ve AKP’nin abuk-subuk nedenlerle mazbatanın verilmesi çabasına sonunda hayır demiştir. Yüksek Seçim Kurulu’nun bu saatten sonra seçimi iptal etmesi, büyük bir kaosa yol açacak ve Türkiye’yi içinden çıkamayacağı bir batağa sürükleyecektir.

İstanbul kazanılınca demokrasi gelmedi ülkeye ama demokrasi için mücadele kültürü, sandığa sahip çıkma azmi, kentini ve ülkesini sahiplenme duygusu güçlendi. Bundan sonraki her seçime bu moral üstünlük ile girilecektir. Sandıktan korkan AKP ve bu çürümüş yönetim anlayışından nasiplenen kesim olacaktır.

Ekrem İmamoğlu, başta ben olmak üzere çok geniş kesimleri şaşırtan ve yanıltan performansı ile Türkiye siyasetinin kalıcı bir figürü olacağını kanıtlamıştır. Başkanlık sistemi ona partisinin kemikleşmiş yapısı ve önyargıları dışında siyaset yapma ve CHP’nin uzak durduğu kesimleri kucaklama fırsatı verecektir.

İstanbul’daki başarısı ilk seçimde Erdoğan’ı sandıkta yenme şansı da yaratacaktır. Bundan sonrası kendi performansına, söylemini eylemiyle kanıtlamasına bağlıdır. Yolu açık olsun.