Geçen hafta Saray’ın talimatı doğrultusunda CHP Milletvekili Enis Berberoğlu, HDP'li Leyla Güven ve Musa Farisoğulları'nın milletvekillikleri Meclis tarafından düşürüldü. Karar TBMM'de okunduktan sonra vekiller tutuklanıp cezaevine konuldu ancak CHP’li Enis Berberoğlu korona tedbiri çerçevesinde izinli olarak tahliye edildi. HDP’lilerin hayatı önemsenmediğinden olsa gerek, onlara böyle bir şans tanınmadı. 

CHP Genel Başkanı'nın kararı kınayan tepkisinde sadece Enis Berberoğlu’ndan söz etmesi, HDP’li vekillerden söz etmemesi, adlarını bile anmaması partisinin duruşunun özetiydi aslında. CHP’nin Kürt politikası AKP-MHP’den çok farklı değil ama daha kibar. Kürtlerin vekillerinin Meclis’ten atılması, belediyelerine kayyım atanmasına kadar farklı bir görüşü yok.

Vatan Partisi’nde toplanmış emekli amirallerin geliştirdiği “Mavi Vatan” projesinden Suriye’nin işgaline kadar her konuda AKP-MHP ittifakının çok uzağında değil CHP. Sadece büyük kentlerin bunalmış seküler kesimlerinin sıkıntılarına İç Anadolu’nun muhafazakar seçmenine dayanan AKP-MHP’den farklı bir çözüm geliştirmek istiyor o kadar.

Bugün Türkiye’de kendisine ana akım diyen haber kanallarının yüzde bir bile oyu olmayan Vatan Partisi Genel Başkanı ve emekli asker üyelerine yer vermesi ülkenin gitmekte olduğu yerin açık göstergesi. CHP de bu trendin kibar bir temsilcisi. CHP yönetiminde AKP-Gülen ittifakı sırasında denizci generallerle birlikte tutuklanan isimlerin önemli yerlerde bulunması da CHP’nin yönünün işareti. Bu yol anti-Kürt ve anti-Amerikan, anti-Batı...

Gökhan Bacık, Gidişat programında bu tablonun tarihsel perde arkasını şu sözlerle izah etmişti:

“İktidar ortağı askeri bürokraside zaten Batı karşıtlığı var. Menderes’in Amerikancılaşmasıyla Kemalizm zaten küsmüş Amerika’ya.. Kemalistleri de dinlediğiniz zaman bir çağdaşlaşma talebi var ama Avrupacı değil bu. Türkiye’de Batıcı aktör kalmadı, dolayısıyla Türkiye’nin Batı ile ilişkileri pragmatist olacaktır. 

Türkiye’nin kendine has, vazgeçmek istemediği sert bir politik kültürü oluştu. Bunu sadece devlet yapmıyor, bunu halk da savunuyor. Toplum güçlü lider istiyor, kurumlara çok güvenmek istemiyor, aracı kurumlara itibar etmiyor.”

Sadece partiler değil, toplumun geniş kesimi de bu politikayı benimsemiş durumda. Ege’de Mavi Vatan söylemiyle çizilen sınırların, Afrin’in İdlib’in Türkiye toprağı olduğuna ikna edilmiş durumda. Kürtlerin eşit yurttaşlık isteyen kadim bir Anadolu halkı olduğuna değil, Türkiye’yi bölmeye çalışan teröristler olduğu fikrini satın almış. Küçük Erdoğan ve Bahçeli’lerden oluşan bir ülkeye dönmüş durumda Türkiye.

Bu tabloyu doğru okumak ve adımları ona göre atmak lazım. Böyle bir tabloda CHP’den demokratik ittifak çıkmayacağını ancak koyu faşizan baskının biraz hafifletilmesi için işbirliği yapılacağını görmek lazım. CHP şu anda AKP’nin sakal tıraşlı halidir, yemekte şarap içen versiyonudur o kadar. Bu gerçeği görmek şart.

Ne yapmalı o zaman?

İstanbul ve Ankara seçimleri açıkça gösterdi ki, büyük kentlerde tabanda demokrasi, şeffaflık isteyen, birbirine yaklaşabilen bir kesim var. Bu kesimin sıkıntısı önümüzdeki dönemde daha da artacak. Ekonomik krize eklenen baskı özellikle genç, dünyaya açık kesimde arayışları artıracak. Demokrasi ittifakının partiler arasında olmayacağını, halk yığınları arasında olabileceğini görmek gerekiyor.

AKP-MHP’nin 1980’lerden devraldığı Kürt söylemini bu kesimler üzerinden kırıp gerçek bir demokrasi tabanı yaratma fırsatı ve imkanı var. Böyle bir tabansal ittifak, parti yönetimlerini açıp siyaset dayatma imkanına sahip olacaktır. CHP’nin teslimiyetçi, gizli Saraycı politikasının bu kesimlerde yaratacağı hayalkırıklığı her geçen gün daha da artacaktır.

HDP’nin siyasi söylemini bu gerçek üzerine kurması daha akılcı olacaktır, Alevi, kentli, kadın, gençleri kucaklayan, barışı yücelten bir dil ile tabanda ittifakı sağlamak. Bunu yapmanın bir yolu da kapsayıcı bir medya oluşturmaktan, irili ufaklı, oraya buraya dağılmış muhalif kesimleri bir çatı altında toplamaktan veya işbirliği ve dayanışmayı; paylaşmayı artırmaktan geçer. Kanaat önderlerinin kendi aralarında uzlaşıp demokratik bir ilkede birleşemediği bir durumda geniş kesimlerden bunu beklemek gerçekçi değildir çünkü.