Hararetli tartışmaları sonlandıran beylik bir kalıp vardır, "konu o olunca, tarafsız kalamam" diye, ‘o konuyu’ şıp diye doldurabilir misiniz?

Kolay olmalı, zira herkesin bir “o konusu” vardır.

O konunun en “baba”sı, "bunu yapmak komünistlikse, ben komünistim” “babalanma"sıdır.

Ya da komünist yerine “Atatürkçüyüm” denmesi.

Tabi komünist herkese, Atatürkçü “dinci”ye karşı.

Her iki kesim de egemen kültürel yapı karşısında azınlıktır.

İki taraf da “şark” mühendisliği yaparak babalanır, açıktan söylemez, kültürel ve siyasası korkutur.

Ama o cafcaflı babalanmadan sonra alkış alınır, yanında "amma da zeki insan be, çaktırmadan propagandasını da yaptı" diye övülür, öven de zaten aynı dokumadandır.

Ama komünistlik değil halkın, doğanın/gezegenin, tüm canlıların kurtuluşudur, dolaylı söylemek kaçamaktır.

Değerli olan, açık açık neyi savunuyorsan odur, mahcubiyet sanılacak bir söylemin korkaklık, geleceğe kötü, eyyamcı bir kurnazlık bırakacağını bilmektir.

Ama komünist örgütlenme ve zihni yapısı, modernist yönelime kültürel olarak bağlıdır, savunduğu her şeye her anlamda vakıf değildir, bünyesinde devlet ideolojisi gelenekleri taşır.

Atatürkçülük devlettir, tartışmalarda onların sırtı güvenliktedir.

En zoru komünistler üstlenir; Atatürkçülerin yolunu açar, fiili tampon olur ama ilkesiz, ittifaksız olduğundan geleceğe çektiği zulümden başka bir miras bırakamaz.

Dolayısıyla “kendim ettim kendim buldum” şarkısında kalırlar.

Ama sanki tampon olmasalar o Karadeniz’de boğulmaları, hapisleri, işkenceleri yaşamazlar mıydı?

Elbet yaşarlardı.

Ama ittifakla yapsalardı her artı, kendi hanelerine de yazacak, ayrı bir güç ve fikir olarak babadan oğula büyüyebilirlerdi.

Ama şimdi fiilen ve zihnen 19. yüzyılda kalındı, sonraki kuşaklar da gelişemedi.

Devletten halkçılık çıkmazdı, çıkmadı.

Artık halkların ve hakların bağımsız yolu olan bir sol olma vakti geldi.