Sosyal medyada foseptik üstünde asılı ciğer meseli var!

Meselde iki kuşak öncesi ebeveynlerin helalarını kurtçuklara nasıl temizlettiği anlatılıyor.

Kullanıcılar adeta mesel üstüne üşüştü, paylaşıp duruyor.

Askıdaki ciğeri bitirince kurtçuklar aşağı  düşüyor, foseptikteki pokları yiyor, poseptik "tertemiz" oluyor.

Ohh, beleş temizlik.

Eski akıl güncele ışşık tutuyor.

Sistem sülüklerinin kan yerine pıhtı emme beklentisi üretiliyor.

Yağlı zihinler mutlu, hiç yorulmuyor, birileri çözümü onlara tıkır tıkır sunuyor.

Devrimden, iktidar olduktan sonraki vaad bile değil, birbirine  kırdırıyor, zahmetsiz bir heyecanla ekran başında çekirdek çıtlatarak temizlik seyrediyor.

"Düşmanın düşmanı dost."

Yersen.

Hem de bu saatte!

"Arı çiçeğe sinek pisliğe konuyor", "ne ekersen o biçiliyor."

Tuvalet hayatın en temel işlevlerinden bir mekan, temiz olmalı,

Avrupa'da ev tuvaletleri mutfağa yakın genişlikte, içinde gazete kitap, dergi, gazete olan çok pencereli, aydınlık ferah mekanlar, ama meseldeki çözüm heladan dışarıda duruyor.

Anlatılanların çok azı foseptik içeriyor ve kanalizasyonlar  artık bu yolla temizlenmiyor.

Teşbih ve beklenti hatalı.

Diyelim kurtçuk belli, ciğer ne oluyor, ciğeri foseptiğin üstüne kim asıyor?

Gizli  derin bir tuzak süsü mü veriliyor?

Neden cazibe üstüne cazibe yaratılıyor?

Amaç temizlik mi acaba?

Özne neden önemsenmiyor?

Halk asmaz, asamaz, nerede bulacak ciğeri ama mesele daha çetrefil, sistemsel duruyor, sahipler dedikodu etrafında geziniyor.

Büyük ihtimal ciğerciler asıyor, ki o zaman o askıya ciğer dayanmıyor, kurtçuklar da ciğerci de halk sahne alana kadar gününü gün edecek gibi görünüyor.

Dolayısıyla halk halk deyip de gerçekte gözleri, kulakları ve umutları sermayede olanlar, maalesef yine o "poklukta" boncuk arıyor, çözüm gecikiyor!