Bölge Kürtlerinin yumuşak karnı Kobane, terör örgütü IŞİD’in kontrolüne geçmezse eğer bu, Amerikan liderliğindeki Batı/Arap ittifakı sayesinde olacak, Türkiye ise yanıbaşındaki, kendi Kürt vatandaşlarının akrabalarının katledilmesine seyirci kalan bir ülke olarak tarihe geçecek.

Roboski/Uludere’de, 34 Kürt vatandaşın, 2011 yılında, kasıtlı olmasa da ağır bir ihmali sonucu vergileriyle beslediği ülkenin savaş uçakları tarafından ağır bombardıman altında kalarak ölmeleriyle sonuçlanan olayın hesabının verilmemiş olması, zaten kendi başına ağır bir vicdan yarası olarak zihinlerde. Kobane ise, Türk kardeşlerinin bir ihaneti olarak Kürtlerin belleklerinden hiç silinmeyecek. Yoğun çağrılara rağmen Türkiye’nin, IŞİD terör örgütüne karşı Kobane’de koalisyon ülkeleriyle birlikte hareket etmemiş olması da dünya tarihi kitaplarında yerini alacak. Üstelik bu IŞİD, artık Türkiye’yi doğrudan tehdit ediyor olmasına rağmen. Ne var ki bu noktada sorulması gereken en kritik soru; “Bu IŞİD Türkiye’yi neden bu kadar korkutuyor?”

Kürt sorununun silahsız çözümü için yola çıkıp, şark kurnazlığıyla aslında hiçbir şey yapmamanın yol açtığı istikrarsızlık ve ekonomik kırılganlığın bedelini Türkiye insanı ödüyor. Kobane’deki olaylara dönük duyarsızlık, zaten pek yürümeyen Kürt sorununun çözümünü de artık iyice tehlikeye atmış durumda.

Türkiye sokakları, Gezi’den beri tedirgin, göreceli ufak çaplı olaylar bile daha büyük iç gerilimlerin habercisi gibi adeta.

Hükümetin Kobane’deki IŞİD vahşetine seyirci kalmasına karşı daha şimdiden 31 kişinin öldüğü ülke çapındaki sokak gösterileri, 17 Aralık yolsuzluk depremini tetikleyen 2013 yazındaki, ranta ve özel yaşama müdahaleye bir başkaldırı niteliğindeki Gezi Parkı direnişinin devamı niteliğinde gibi.

301 işçinin yerin yüzlerce metre altında diri diri gömülmelerine yol açan Soma maden faciasının altından da, devletin, “işçi haklarını hiçe sayarak Çin işi kalkınma, rant” mantığının ortaya çıktığını hep birlikte görmedik mi?

İktidar, Gezi olaylarından ders çıkartıp, demokratikleştirme çabalarına yeniden ağırlık vermek şöyle dursun elindeki tüm devlet olanaklarını, tıpa tıp kendisi gibi düşünmeyenleri susturmak üzerine kurulu tehlikeli bir siyaset izleyegeliyor.

Baskıcı, otoriter zihniyet, bir yerlerde yanlış yapmakta ve bu yanlışlarının ortaya çıkmasını önlemek için toplumda korku ikliminin olanca gücüyle hissettirme gereği duyuyor.

Yerde yatan bir maden işçisine acımasızca tekme atan Başbakanlık danışmanı, örneğin, yaptığı bu insanlık dışı hareketinden dolayı cezasız kalıyor, yüzlerce Gezi direnişçisi hakkında ise onlarca yıllık hapis cezaları talebiyle iddianameler hazırlanıyorsa burada bir anormallik var demektir. Gezi olaylarında ölen gencecik insanların hesabını vermemek için ise devlet direniyor.

Geçenlerde Ankara’da, ön camında Cumhurbaşkanlığı görevlisi kartı bulunan siyah bir arabanın makam şoförü olduğu anlaşılan kişinin, bir otobüs durağının tam önünde aracını park etmesine tepki veren kadınlara yönelik alaycı ve çirkin tavrı,  sokaklardaki tansiyonu her geçen gün artırmakta sorun görmeyen, vurdumduymaz bir zihniyetin yansıması.

Gezi, Kobane gibi geniş çaplı, ya da küçük çaplı sokaklarda yaşanan olaylar, kar topu gibi büyüyerek gelen büyük sokak hareketlerinin devam edeceğinin habercileri gibi. Sanki Ortadoğu coğrafyasında halkların otoriter yönetimlere başkaldırı için başlattığı sokak gösterilerini simgeleyen Arap Baharı benzeri olaylara gebe gibi Türkiye.