Avea adlı firmanın etkinliğini izlemek isteyen Cihan Haber Ajansı muhabiri Hüseyin Aydın, işgüzar, kraldan çok kralcı firma yetkilileri tarafından yaka paça dışarı çıkartılıyor ve diğer meslektaşları, bu olayı seyretmekle yetinip, etkinliği izlemeye devam ediyorlar.

İşte medya açısından en utanç verici anlar bu anlar olmalı. Akreditasyon yasağı uygulandığına ve muhabirin salondan yaka paça çıkartıldığına dair ertesi günkü pek çok gazetede birinci sayfadan tek satır bile olsun haber görmek mümkün değildi. Muhabir Aydın, Twitter üzerinden yaşadıklarını anlatmasa Avea’nın aslında kendisini nasıl çağdışı bir konuma indirgediği bu utanç verici davranışından çoğumuz haberdar olmayacaktık.

Bakar mısınız? Bir gazetecinin, en temel işlevi olan halka bilgi iletmek üzere katılmak istediği ve zor kullanılarak dışarı çıkartıldığı etkinlik de üstelik engellilerle ilgili. Çok traji komik; zihinlerindeki engelleri aşamamış bir firmanın engellilerle ilgili etkinliğinin ne derece yüzeysel olduğu tüm çıplaklığıyla böylece gözler önüne serilmiyor mu?

Aydın’a en çok dokunan ise Twitter’dan paylaştığı ve “Onlarca insanın içinden yaka paça çıkarılmak çok utanç verici.” deyip hüngür hüngür ağladığı  bu çirkin olay karşısında hiçbir gazetecinin kendisine ve beraberindeki kameramana sahip çıkmamış olması.

Hadi hükümet yanlısı medyayı bir kenara koyalım, onların durumu zaten içler acısı, ya etkinlik alanında bulunan diğer bazı gazetecilerin meslektaşlarına yapılan muameleye tepkisiz kalıp, içlerine sindirmelerine ne demeli? Tamam, kabul edilebilir olmasa da biliyoruz, “işte, hiçbir sendikal güvencemiz yok, Cihan muhabirine yapılan muameleyi protesto etsek, ertesi gün işimizden oluruz“ diyecektir en azından içinizden bir kısmı. Diğer kısmının yandaş olsun olmasın basın özgürlüğünün anlamı üzerine kafa yorduklarını ya da taktıklarını hiç sanmıyorum.

Maalesef bütün mesele şu noktada düğümleniyor; gazetecilerin gasp edilen sendikal haklarını tehdit aracı olarak kullanan medya patronlarının iktidara yaranmak için çalışanlarına  acımasızca kıyıyor olmalarına karşılık medyanın tek vücut olup mücadele etmiyor olması. Patronlarıyla kurdukları, “seviyeli birliktelik” sonucu kimi üst düzey medya yöneticileri de akreditasyon yasağına çanak tutuyor.

Medyanın, kimi haberleri eleştirel veriş biçiminden rahatsız olan çok iktidarlar geldi geçti bu ülkeden. Mesut Yılmaz’dan mı, Tansu Çiller’den mi bahsedeyim?. Yoksa askeriyenin o kudretli günlerinde, propaganda kokan bilgilerinin tıpa tıp aynısını yazmayan medyayı neredeyse vatan haini kategorisine sokup düşman ilan ettiği andıçlarından mı bahsedeyim?. Ve bu hukuk dışı uygulamalar karşısında medya organlarının sus pus olmaları yetmezmiş gibi bir de karar vericilerin dışladığı gazetecilere onların da vurduğu darbelerden mi söz edeyim?..

Ya da kudretli generallerin sana uyguladığı akreditasyon yasağı karşısında sevinç gözyaşları döküp, kurumları aracılığıyla mektuplar yazarak aleyhine propaganda yapan ahlaksız gazetecilerden mi?.   

Bırakın başka medya organlarında çalışan gazetecilere akreditasyon yasağı gibi hukuk dışı uygulamalar karşısında meslektaşlarına sahip çıkmayanlara kendi çalıştığın gazete dahi çoğu zaman  en büyük vefasızlığı gösterebiliyor.

 Şimdilerde askeri vesayetin yerini alan sivil vesayet yönetimi, eskileri aratmayacak baskılar uyguluyor medya üzerinde. Bu sivil vesayetin yandaşı olmayanlar da birbirlerine sahip çıkmıyor tıpkı eski günlerde olduğu gibi. Gazeteci örgütleri, tek vücut olamamanın sancısını yaşıyor.

 Sevgili  Hüseyin, sakın bir daha ağlama, bırak medya ağlasın, hem de hüngür  hüngür  kendisini düşürdüğü bu utanç verici duruma.