AKP iktidarı Cumhuriyet tarihinin en güçlü, en kudretli iktidarı olduğunu girdiği tüm seçimlerde oy oranını arttırarak bunu doğruluyor.

Ezilenlerin ve ötekileştirilenlerin, yani kısacası mazlumların yanında olduğuna kanaat getirilerek toplum tarafından 12 yıldır yetkilendirilen bir iktidar.

Lideri bir şiir okuduğu için, devletin ağır statükosunun hışmına uğrayıp haksız yere cezaevine atılan bir zihniyetin omuz verdiği bir iktidar.

Askeri vesayetlerden ve başta Kürt sorunu, alevi sorunu ve türban meselesinin toplumda yarattığı travmanın çözümü adına yine bu üç grubun oluşturduğu ötekileştirilenlerin inandığı Erdoğan ve kurmaylarını tam 12 yıldır iktidarda tutan zihniyetin iktidarı idi bu iktidar.

“İktidarı idi” diyoruz zira; Erdoğan ve ekibinin son zamanlarda toplumda yarattığı bu algının ekseninden hızla uzaklaşıp, savrulduğunu ülkenin siyasi gündemine oturan gelişmelerden görmek zor değil.

Bir şiir okuduğu için haksızlığa uğrayan sayın başbakanın bugün medya patronları ile girdiği telefon diyaloglarında yansıyan konuşmaları ve herkesin önünde alenen azarladığı, çıkıştığı basın emekçilerine bakınca ortaya çıkan tablo ne acıdır ki başbakanın adeta rol değişikliğine gittiğini bize gösteriyor.
Bu savrulmanın hangi noktada olduğunu bu yaşananlar açıkça ortaya koyuyor.

Başbakan ne yazık ki an itibari ile, dün kendisini bir şiir okuduğu için cezaevine atan o statükocu zihniyetin rolünü kapmış durumda.
Oysa dindarların, Kürtlerin, Alevilerin ve toplumun ötekileştirilen tüm kesimlerinin umut bağladığı AKP iktidarının bugün geldiği nokta özgürlükler temelinde beklenti içinde olan her kesimin bu noktada doğrusu büyük bir hayal kırıklığı yaşamış olduğunu görebilmek mümkün.

Özellikle son zamanlarda peş peşe ve ivedilikle çıkartılan meclisten HSYK yasası, İnternet düzenlemesi ve süper yetkilerle donatılan MİT yasası iktidarın haleti ruhiye sini bu hususta bize net bir şekilde gösteriyor.

Aylardır bir türlü meclisten çıkartılamayan yeni anayasanın seçim sonrasına atılması, açılım sürecinde gelinen noktada yaşanan tıkanmanın giderilememiş olması ve tüm bunları seçim sonrasına bırakılıp adeta bu anlamda beklenti içinde olan özgürlükçülere ve Kürtlere bir şart koşma, bir “şantaj” aracı gibi gösterip seçim sonrasına ötelenmesi anlaşılır gibi değil.
Akıllara şu soru gelmiyor değil, iktidar seçimlerden kan kaybederek çıksa özellikle yeni anaysa konusundaki çalışmalar sekteye mi uğrayacak?

Oysa canı istediğinde ve işine geldiğinde uygun bulduğu yasa ve kanun tekliflerini “jet” hızı ile meclisteki sandalye sayısının çokluğuna güvenerek geçiren iktidarın, söz konusu “özgürlükler” olunca işi ağırdan alması açıkçası kabul edilebilir bir durum değil.

Sayın başbakan ve partisi iktidara ilk geldikleri dönem ile bugün geldikleri nokta arasındaki süreci iyi analiz etmeleri lazım, yasaklardan muzdarip bir başbakanın, yasaklardan medet umar noktaya gelmesi kendileri için hayra alamet değil.

Toplumun büyük bir kesiminin kendilerine inanıp verdiği o koltukta oturabilmenin yegane koşulu: eşitlik ve özgürlük eksenli bir Türkiye dizayn etmektir, aksini düşünüldüğünde hem o yetki, hem de o koltuk kaybedilir.