İnançlar farklıdır, karşısındakinin görüşlerine hak ekseninden yaklaşmak farklıdır. İlk başta bunu ayırt etmek gerekir.

Kürtaj ve Uludere tartışmaları sonrası başörtüsü yasağı, Kürt sorunu gibi konularda paralel düşünen liberal kesim ile islami kesimin arasına kara kedi girdi. Başbakan’ın din eksenli yaklaşımları sonrası sert eleştiriler yönelten liberal kesim, islamın inanç esaslarını çok dikkatli olmayan bir dille gündem edince ortak paydada buluşma hasleti yara almaya başladı. Türkiye’de bir konu etrafında inanç ekseninde bir araya gelmeniz çok zor değildir. Ancak farklı görüşten aydınların kendi çevrelerini küstürme pahasına başkasının derdine derman olmaya çalışması zaten ender görülen ve ancak son yıllarda başarılan bir konudur. Bu önemli değeri birbirine empati yapmadan devirebilmeyi başarmak da liberaliyle, dindarıyla güzel işler yapmış olanlara nasip olmaya başladı maalesef.

Ahmet Altan’ın operaya mescit konusunu gündem ederek çıkardığı tartışma aslında islama antipati ile bakmayan liberallerin islamı tanıma ve anlama konusunda daha çok fırın ekmek yeme ihtiyacında olduğunu gösteriyor. Altan, birçok dindarın altına imza atacağı yazılarıyla, duruşuyla totaliter eğilimlere karşı zorluklar içinde mücadele etmiş ve sonunda adaletten yana olanların sempatisini kazanmış bir yazardır. İslamı tanıma ihtiyacını fazla hissetmeden yaptığı akıl yürütmelerin çoğunda isabet kaydedebilmiştir ancak dini hassasiyetin belirgin olduğu yaşam hakkı olan kürtaj veya modern toplumlarda müslümanın meşru her ortamda yer alabileceği ve bu dinin hayatın dini olacağı hassasiyetini laik bir bakış açısıyla tam anlamıyla çözememiştir. Hayatın her alanında müslüman da garimüslim de olabilmeli ve onların ibadethaneleri de ön planda düşünülmelidir. Ama Altan’ın kullandığı dile ve getirdiği çözümlere acımasızca saldırmak da hakkaniyete sığmamaktadır. Opera’ya mescit konusundaki yanlışını hassas bir konuda ironiyle devam ettirmesi Ahmet Altan açısından üzücüdür. Aslında bu, sert bir şekilde eleştirdiği başbakan’ın yanlışına düşmesi anlamında ona bir hatırlatma ve empati yapma şansı sağlayacaktır. Güçlü bir yönetici karakteri olan başbakan da kendisine yanlışının hatırlatılmasına çok içerlemekte ve yanlış üstüne yanlış yapabilmektedir. Altan da aynı duruma düşüyor, hatasını kabul ederken özeleştiri yapmaktan kaçınıyor ve polemik konusu yapmaktan kurtaramıyor. Ama başbakan ve Altan’ın hastalıkları kendileri açısından umutsuz vaka olarak addedilecek türden değildir. Dikkatli bir özeleştiri bazen insana şiddetle aradığı şeyin aslında yanı başında olduğunu ama bu arama açısına ulaşamadığı için bulamadığını gösterir.Buna örneği islam dünyasından tanınmış bir şahsiyet ile verelim. Hazreti Ömer (Radiyallahu anhu) kendisine ölümü hatırlatmak üzere bir kişi vazifelendirmişti. Kişiye öleceğini hatırlatmak nefsine ağır bir hadisedir. Buna rağmen adaletten sapmak istemeyen Ömer böyle bir karar almıştı.Her gün o şahıs bir kaç kere gelir, ölümü hatırlatır, tayin edilen akçasını alıp giderdi. Bir gün yine gelip ölümü hatırlattı. Hazreti Ömer (Radiyallahu anhu) o şahsa: "Artık ölümü hatırlatmanıza ihtiyacımız kalmadı. Sakalımıza ak düştü. Ak sakal ölümün habercisidir. Devamlı gözümün önünde durmakta, bana ölümü hatırlatmaktadır", buyurdu. Bu ve benzeri olaylar islam tarihinde çoktur. Eleştiriden korkmamak gerekir aksine doğru iş yapmak için yanlışının nerede olduğunu kendisine haber verilmesini istemek gerekir. Bu en can sıkıcı haber olan insanın kendisinin ölümü bile olsa.

Daha önemli olan sorun ise içten içe kaynayan önemli bir tartışmadır. İslamcı kesimde hak mücadelesinde liberallerle beraber görünmekten rahatsız olanlar, tedirgin olanlar için bu gibi olaylar yanlış yönde sabitlenme riski taşıyor. Başkasının hakkı için birlikte mücadele etmek Türkiye’de farklı kesimler arasında emekleme safhasında olmasına rağmen en ufak fikri tartışmada köprüleri atma eğilimine girmenin vebali her iki kesim için de büyüktür. İnanç ve fikir ayrılıkları tabiiki olacaktır bunu uzun bir yolun tabii aşamalarından biri olarak görmek gerekir. İki eğilimin de aslında bir çok konuda gikirleri kesişmektedir.

Kürtaj konusu da aslında dindarlar için bir imtihandır. Yaşam hakkı ile ilgili çok açık bir cinayet olan bu fiili değerlendiren birçok dindar kadın yazarı dinlerken hayal kırıklığına uğradık. Tıbbi, hukuki, sosyolojik bir takım gerçekleri araştırma ihtiyacını fazla hissetmeden olayı kendi tecrübeleri istikametinde değerlendirdiler. Dindarlar arasında da inanç ile farklı olanla ortak paydanın farklılığını karıştırma hastalığı oluyor maalesef. Dindarlar, liberallerle beraber erdemli bir insan hakları mücadelesini pekala yapabilirler ama inançlarındaki hassasiyet ve sorumluluğu unutmadan bunu yapmalılar. Kürtajın yaşam hakkını ayaklar altına aldığı ve yaratıcıyı takmadan birey eksenli bir bakış açısı dayatması karşısında çok savunmasız sesini çıkaramayan bir ceninin sözcüsü olmaktansa sosyal nedenleri öne sürmenin rahatlığını anlayamıyorum. Dindar kadınlar böylesi önemli bir konuda ciddiyetle düşünüp medya desenformasyonlarına kapılmadan ortak ve güçlü bir sesi niye çıkarmazlar, anlayamıyorum. Tartışılıp ortak bir ses çıkarılması gereken en önemli konulardan birisidir bu konu. Başörtüsü meselesinden çok daha önemli bir konuda milyonlarca ceninin yaşamı ile ilgili bir konuda sorumluluğun büyüklüğünü hissetmeden fikir beyan etmenin ağır bir vebali olduğunu bilmiyor muyuz?