Kimse Yok Mu derneğinin Erbil ofisinde Kürt gazeteci heyecanlı bir şekilde Kuzey Irak Kürdistanı’nda yaşayan herkesin ruh halini şöylece özetliyordu: "IŞİD Musul'u işgal ettiğinde Erbil'e 12 kilometre kadar yaklaştı. Yani ellerindeki silahlarla Erbil havaalanına inen ve kalkan uçakları vurabilecek kadar yakınımızdaydılar. O kadar büyük bir tehdit altındayken insanın mesleği, milliyeti önemini yitiriyor. Bir gazeteci olmamı, bir Kürt olmamı bir kenara koydum. Bir insan olarak, o gece Allahım şu dünyada bize yardım edecek kimse yok mu diye sordum."

Türkiye'ye ilişkin büyük kalp kırıklığının nasıl ortaya çıktığını bu cümlelerle anlıyoruz. Türkiye'nin, IŞİD'in Musulve Mahmur'u işgal etmesi ve Sincar bölgesinde giriştiği katliamlar karşısında sesini çıkarmaması Irak Kürdistanı’nda yaşayanları derinden bir şekilde etkilemiş.

Türkiye'nin IŞİD'in Kobane’ye saldırısı karşısında başlangıçta benimsediği ikircikli tavır, bu hayal kırıklığını daha da derinleştirmiş. Bugünlerde ise Türkiye'ye ilişkin duygular yeniden olumlu bir şekilde değişmeye başlamış. Türkiye'nin Peşmerge'nin geçişi için açtığı koridor yeniden insanların yüreğini ısıtmaya başlamış.

Erbil Valisi Nevzad Hadi de Peşmerge için Türkiye'de koridor açılmasının önemine dikkat çekti, bunun "büyük bir adım olduğunu" söyledi. Vali, bölgede algıların nasıl değiştiğine ilişkin olarak çok çarpıcı bir örnek verdi, "On, yirmi yıl önce Erbil'de Işık Okulları açıldığında Kürtler bu işe ilk önce ciddi şüpheyle yaklaştılar, bunun Türk istihbaratının bir adımı olduğunu düşündüler. Bugün ise insanlar çocuklarını bu okullara kayıt ettirmek için birbirleriyle yarışıyorlar." Vali, benzer şekilde bütün bu coğrafyada Kürtler’in ve Türkler’in meseleleri algılama biçiminin değişeceğini düşündüğünü söylüyor.

KUŞTEPE MÜLTECİ KAMPI

Evet, Kimse Yok Mu derneğinin davetlisi olarak geldiğim Erbil'den iki günlük ziyaretin "siyasi" notları yukarıdaki gibi...

Derneğin bizi asıl olarak davet ettiği, Kuştepe Mülteci Kampı’ndaki okul açılışı sırasında tanık olduklarım ise hem insanın yüreğini ısıtacak hem de gözlerini dolduracak nitelikte. Asıl olarakSuriye Kürtleri’nin barındığı bir kamp Kuştepe. En son olarak, IŞİD saldırısından kaçan 8 bin kişi daha bu kampa sığınmış, toplam 20 bin civarında mülteci bulunuyor. Bu mülteciler aileler olarak kampa yerleşmişler, bu yüzden hatırı sayılır oranda çocuk var kampta.

İşte Kimse Yok Mu derneği bu kampa, bu çocukların eğitim görebilmesi için bir okul yapmış. Birleşmiş Milletler’in çadır okulunu görünce, yaptıkları şeyin ne kadar önemli olduğunu anlıyorsunuz. Kimse Yok Mu'nun görevlisi haklı bir gururla, Birlemiş Milletler’in çadır ve prefabrik okullarını gösteriyor, ondan sonra da kampın içinde pırıl pırıl duran okulu işaret ediyor, "İşte bunu da biz yaptık" diyor.

Kimse Yok Mu'nun okulu bir çadır deryasının içinde, tek betonarme yapı ve havaların soğumaya başladığı bugünlerde, daha görür görmez insanın içini ısıtıyor. Okulun açılışını da törene gelen Erbil Valisi’yle birlikte Kimse Yok Mu'nun yetkilileri yapıyor. Türkiye'den birilerinin kalkıp gelip bu mülteci kampının içine böyle bir okul kondurması insanın göğsünü kabartıyor.

Kampın içindeki zor koşullar, Türkiyeli bir grup insanın buraya gelip bin bir fedakarlıkla böyle bir işe girişmiş olması beni biraz duygusal ruh haline sürüklüyor. Açılışın ardından, kamptaki çocukların tören için asılmış balonlara hücum etmeleri, bir balonun bile bu çocuklar için ne kadar önemli olduğunu görmek gözlerimi dolduruyor.

Allah kimseyi mülteci durumuna düşürmesin diyorum içimden ve Kimse Yok Mu'yu inşa ettikleri bu okul ve yaptıkları sayısız hayır işleri için canı gönülden kutluyorum, kendilerine şükranlarımı sunuyorum.