Mesleğinizin kurallarıyla ülkeye sadakatiniz arasında bir çatışma olduğu söylenseydi ne yapardınız? 

Steven Spielberg’in yönettiği “Bridge of Spies” (Casuslar Köprüsü) isimli filmin bir sahnesinde böyle bir “çatışmaya” tanıklık ediyoruz. 

Soğuk Savaş’ın zirve yaptığı günlerde FBI bir Rus ajanını yakalıyor. Devlet, kâğıt üzerinde de olsa her şeyin kurallara uygun görünmesini istiyor, o yüzden de ajana bir avukat atıyorlar. 

Ama perde arkasında her şeyi kontrol altında tutmak istiyorlar. CIA, Rus ajanına atanan avukatın (Tom Hanks) kapısını çalıyor; ondan, müvekkilinden elde ettiği bilgileri kendilerine ulaştırmasını istiyor. 

Vatanın ve ülkenin “ulvi menfaatleri” için meslek kurallarını bir kenara koymasını istiyorlar avukattan. 

“Böyle bir konuşma hiç olmadı armızda” diyor avukat. Tereddüde en küçük mahal vermeyecek bir şekilde, meslek ku- rallarının, avukat müvekkil mahremiyetinin, kendisi için her şeyin üzerinde olduğunu söylüyor ve hemen arkasından okkalı bir şekilde tehdit ediliyor. 

Türkiye’de devlet ne zaman meslek sahiplerine, o mesleklerin kurallarıyla devletin menfaatlerinin çatıştığını söylediyse, o insanlar hemen daima mesleklerine ihanet etmeyi tercih ettiler. 

Mesela, Kürt köyleri cayır cayır yakılırken, devlet savcılardan bu ağır suçu görmemelerini, hâkimlerdenkafalarını başka tarafa çevirmelerini istediğinde uysal bir çocuk gibi boyun eğmiştir bizim savcılarımız ve hâkimlerimiz. 

Bir avuç onurlu doktoru bir kenara koyacak olursanız eğer, doktorlar, işkence izlerini yok sayan raporlar vermeleri istendiğinde koşulsuz boyun eğmişlerdir. 

Gazetecilerden gördüklerini, bildiklerini yazmamaları istendiğinde, Türkiye’de medya ses geçirmez bir duvara dönüşmüştür. Hatta çok daha fazlasını yapmıştır. Katliamlardan, cinayetlerden, pogromlardan önce, saldırganların eli kolu daha rahat hareket etsin diye kurbanları hedef göstermiş, onları şeytanlaştırmıştır.

Türkiye’de mesleğine ihanet eden bu kadar çok insan olmasa, ne devlet bu kadar çok suç işleyebilir, ne JİTEM’ler, ne Özel Harp Daireleri, ne de Esadullah Timleri kurulabilirdi. 

Bir kadının Kanal D’deki bir programa bağlanıp, Güneydoğu’da çocukların, bebeklerin öldürüldüğünü söylemesinin ardından ne diyordu Doğan Medya Grubu? 

“Biz her zaman devletin yanında yer aldık.” 

Çocukların, bebeklerin öldürüldüğünden söz eden bir kadın karşısında devletin yanında yer aldığını söyleyebilen bir medya dünyanın kaç ülkesinde vardır? 

Böyle bir medyanın olduğu bir ülkede, demokrasi, hukuk, insan hakları olabilir mi, bunlar hakkıyla savunulabilir mi? 

Sadece medya mı “devletinin yanında” saf tutan? 

Bakın Anayasa Mahkemesi nasıl da kafasını başka bir tarafa çeviriyor Güneydoğu’daki insanlık trajedisi karşısında? Bu sokağa çıkma yasakları Anayasa’ya aykırıdır bile diyemiyor. İnsanlar yine, yurt dışından bir yerden, Avrupa İnsan Hakları Mahkemesi’nden yardım istemek zorunda kalıyorlar. 

Hukuk yine hukukçular tarafından öldürülüyor. Tahliye kararları uygulanmıyor, hukuk siyasi iradenin ağzıyla konuşup yolsuzluk ve rüşvet soruşturmalarına “darbe” diyor; iki satırlık kararlarla insanların mallarının üzerine çörekleniyorlar.

Adına “devlet” adı verilen soyut bir varlığın “ulvi menfaatleri” için hukukçular hukukçuluktan, gazeteciler gazeteciliklerinden vazgeçiyorlar. 

Casuslar Köprüsü filminin ilerleyen bir sahnesinde, avukat (Tom Hanks) kendi durduğu yeri bir diyalog içinde şöyle anlatıyor: “Ben İrlanda kökenliyim, sen Alman kökenlisin. Her ikimizi de Amerikalı yapan nedir?” 

Sonra da kendi sorduğu soruyu kendisi cevaplıyor: “Anayasadır, geçerli tek kural odur.”

Adına Türkiye denen bu ülkede hepimizi bağlayan geçerli kurallar hiçbir zaman olmadı. Onun yerine“devletin, ülkenin menfaatleri” diyerek, hukuktan vazgeçmemizi, kendi mesleklerimize ihanet etmemizi istediler. 

İnsan kendi mesleğine, görevine ihanet ederken, ülkesine hizmet ediyor olabilir mi? 

Ancak kendi mesleklerine, görevlerine ihanet edenlerin bulundukları yerlerde kalabildikleri bir ülkenin iki yakası bir araya gelebilir mi?