Askerin yaptığı 1982 Anayasası, muhakkak ki, birçok açıdan hukuk devleti ilkeleriyle bağdaşmıyordu.

AB’ye katılım süreci bağlamında Anayasa’da yapılan değişikliklerle ve çıkarılan yasalarla rejim, “yeterince” hukuk devleti ilkelerine uygun hale getirildi. 2011’den bu yana yapılan düzenlemelerle ise hukuk devleti ağır yara aldığı gibi, parlamenter hükümet sistemi yerini fiilen tek adam yönetimine bıraktı. Anayasa’nın öngördüğü düzenin dışına çıkıldığını da belki en iyi söz konusu yönetimin başında olan Cumhurbaşkanı Tayyip Erdoğan ifade etti: “Hukuku zorlama noktasından sıyrılmak için de başkanlık sistemine ihtiyaç var…” dedi.

Gelinen noktada rejimin kazandığı niteliğin mükemmel tanımını ise saygın siyaset bilimci Prof. Dr. Ersin Kalaycıoğlu yaptı: “Bu rejim, özellikle popüler olmasının yanı sıra siyasal yolsuzluklara cevaz vermesi, kuralsızlığı ve dolayısıyla keyfîliği esas alması açısından, ‘popüler kleptokratik’ bir rejim olarak tanımlanabilir. Ancak bu rejimin temel öğesinin tek bir politikacının karizması ve kimliği etrafında kurulmuş olması hasebiyle mutlakiyetçi bir görüntü de arz ettiğinden, bu rejime ‘popüler kleptokratik diktatörlük’ adını da verebiliriz.” (Turning Points dergisi, 2015 sayısı, New York Times – Zaman ortak yayını, s. 26.)

17 / 25 Aralık büyük rüşvet ve yolsuzluk soruşturmasının, yabancı güçlerin Hizmet Hareketi’ne mensup yargı ve emniyet mensuplarını kullanarak hükümete karşı bir darbe girişimi olduğu safsatası, hukuk devletinin tahribinde kullanılan başlıca bahane. Bu bahane kullanılarak soruşturma örtbas edildi, yargı yürütmeye bağlandı, bütün devlet aygıtını tek adam, tek parti yönetimine tabi kılınmasına girişildi, sivil toplum baskı altına alınmakta. Bunu göremeyenler, iktidarın Hizmet Hareketi’ne karşı kin ve nefretle yürüttüğü tümden haksız savaşa “yesinler birbirlerini” diyerek alkış tutanlar ne yazık ki hâlâ mevcut.

Bunlara en iyi cevabı, geçen gün Nazlı Ilıcak verdi: “Birileri körü körüne Cemaat düşmanlığı yaparsa, ben körü körüne Cemaat’i savunurum. Bir kere, Özel Yetkili Mahkeme hâkimlerini ya da savcılarını neye göre ‘Cemaatçi’ diye damgalıyorsunuz? Bunların hepsi, eski HSYK tarafından Özel Yetkili Mahkemeler’e atanmıştı. Bazı davaların adil yürütülmediğini ileri sürebilirsiniz. Usul hatalarından söz edebilirsiniz. Ama yanlışları hangi somut verilere dayanarak Cemaat’e fatura ediyorsunuz?.. Ergenekon ve Balyoz davaları ciddi bir temele istinat ediyordu. Sadece Cemaat’e yakın medya değil, başta Tayyip Erdoğan olmak üzere bütün AK Parti ve AK Parti’yi destekleyen gazeteler, o davaların ‘savcısı’ydı. Erdoğan, yolsuzluk iddiaları ortaya çıkınca tam bir U dönüşü yaptı; Ergenekoncularla kol kola girdi. Havuz medyası da onunla birlikte döndü. ‘Yanılmışız, kandırılmışız’ gibi cümleler kurarak, sözde günah çıkardılar.

Mutlaka Cemaat’e yakın hâkim ve savcılar vardır. Ama onların kendi vicdanlarıyla karar vermediklerine dair bir bulgu da ortada yok... Suret-i haktan görünmek için mağdurla arama mesafe koyamam. Her türlü yasa dışı işlemin Cemaat’e mal edilmesi, belli ki yolsuzlukları örtmeye çalışan iktidarın taktiği. Mesela sınav soruları çalındı; Cemaat çaldı. Başbakan’ın ofisine böcek kondu; Cemaat koydu. Usulsüz dinlemeler yapıldı; Cemaat yaptı. Hrant Dink öldürüldü; Cemaat öldürdü. Tahşiyecilere operasyon düzenlendi; Cemaat düzenledi. ‘Cemaat ile ilişkiyi nasıl kuruyorsunuz?’ diye sorduğunuzda, körü körüne Cemaatçi oluyorsunuz.

Keyfîliği, adaletsizliği, hukuksuzluğu, yolsuzluğu ayyuka çıkmış insanların yanında saf tutmaktansa, ‘körü körüne Cemaatçiliği’ tercih ederim. Bir cadı avına hiçbir zaman iştirak etmedim, bugün de etmem. (“Körü körüne Cemaatçiyim.” Bugün, 30.01.2015.)

Ilıcak, gerçek bir demokrasi mücahidi.