Refah Partisi saflarındaki “Yenilikçi” kadronun Türkiye siyasetine olumlu bir yön verebileceğini sezmiştim.

Nitekim Fazilet Partisi ile birlikte Erbakan ile yollarını ayıran, “Milli Görüş” gömleğini çıkaran kadro, Adalet ve Kalkınma Partisi'ni kurarak Türkiye'de ciddi bir yenilenmenin yolunu açtı. İlk iki döneminde AKP, AB'nin ipine sarılarak askerî vesayeti geriletti; özgürleşme ve zenginleşme yolunda önemli reformlara imza attı; ulusal çıkarlara uygun bir dış politikayla ülkenin uluslararası saygınlığını hiç olmadığı kadar artırdı.

Yazı ve yorumlarımda, özellikle medya, çevre ve enerji alanlarındaki büyük yanlışlarını eleştirdim, ama ilk iki döneminde AKP iktidarına genelde güçlü destek verdim. Buna rağmen AKP'ye hiçbir zaman “Ak Parti” demedim, çünkü Ak (yani Temiz) sıfatını hak etmesi gerekirdi. Ne yazık ki 17 / 25 Aralık soruşturmasıyla birlikte AKP'nin gerçekte Cumhuriyet tarihinin en kokuşmuş, en yozlaşmış iktidar partisi olduğu ortaya çıktı. Keşke yanılmış olsaydım…

Tayyip Erdoğan, Abdullah Gül, Bülent Arınç, Ahmet Davutoğlu, Ali Babacan ve daha birkaç isim AKP'nin ilk iki iktidar döneminde takdirlerimi kazanan siyasetçiler oldu. Üçüncü iktidar döneminde ise, pek çokları gibi ben de hepsinden şu veya bu aşamada, şu veya bu ölçüde hayal kırıklığına uğradım. Hayal kırıklıklarımda Erdoğan ve Davutoğlu'nun müstesna yeri var. Onlardan takdirlerimi, haklarında yaptığım bütün olumlu değerlendirmeleri tümüyle geri alıyorum. Onlar öncülük ettikleri bütün kazanımları tersyüz ettiler; hukuk devletini yıktılar. Bu yıkıntı kaldırılmadan Türkiye yeniden sağlıklı bir mecraya giremez. 7 Haziran'da seçmen “Türk usulü başkanlık” ihtirasını yerle bir ederek Erdoğan'a, tek başına iktidar vermeyerek Davutoğlu'na istifa yolunu gösterdi. Bu şahısların bundan böyle yapabilecekleri yegane olumlu iş, siyaset sahnesinden çekilmek olur.

Abdullah Gül, Bülent Arınç ve Ali Babacan'a gelince: Onların hep, Erdoğan liderliğinde AKP'nin yozlaşma, keyfîleşme ve otoriterleşmeye, frenleri boşalmış kamyona benzer şekilde gidişine dur diyeceklerini umdum... Maalesef ne Arınç, ne de Babacan özgül ağırlıklarını kullanabildi; nihayetinde Erdoğan'ın kuyruğuna takıldılar. Avrupa Konseyi'nin “insan hakları okulu”ndan mezun Abdullah Gül'ü ise hep ayrı bir yere koydum. Cumhurbaşkanı adaylığına “yetenek israfı” gerekçesiyle karşı çıkmıştım. Basın danışmanı Ahmet Sever'in “Abdullah Gül İle 12 Yıl” başlıklı kitabından (Doğan Kitap, Mayıs 2015) anlıyoruz ki, Gül'ün kendisi de kimi zaman böyle düşünmüş (s. 159). Gül'ün Çankaya'ya çıkmasının, Erdoğan'ı denge ve denetimden yoksun bıraktığı şimdi çok daha iyi görülüyor.

Gül, son aylarına gelinceye kadar Çankaya'da hayli takdir toplayan bir performans gösterdi. Erdoğan nasıl toplumu kutuplaştırıp en az yarısında nefret uyandırdıysa, Gül birleştirmeyi ve büyük çoğunluğun sevgisini kazanmayı başardı. Ama ne yazık ki, 17 / 25 Aralık Cumhuriyet tarihinin en büyük rüşvet ve yolsuzluk soruşturmasının örtbas edilmesi için yapılan, hukuk devletini perişan eden düzenlemelerin hemen tamamına, gönülsüzce de olsa, “partime karşı çıkamam” gerekçesiyle onay vererek, kendisine yapılan saygısızlıkları sineye çekerek o da büyük hayal kırıklığı yarattı.

Anlaşılan Gül şimdi siyasete dönmek için partisinin “Kurtar bizi!” diyerek kendisini göreve çağırmasını bekliyor. Muhakkak ki Gül'ün AKP'nin başına geçmesi, her şeye rağmen, AKP için de, ülke için de olumlu bir gelişme olur. Ama AKP'liler Gül'ü göreve davet eder mi? Bilmiyorum. Benim bildiğim, lider demek inisiyatif üstlenen; önderlik, öncülük eden demektir. Gerçek liderler kriz dönemlerinde sahneye çıkar. Gül'ün davetten ziyade cesarete ihtiyacı var.