Hak ve özgürlüklere saygılı olmayan hiçbir iktidar uzun ömürlü olamaz.

Bu, arkasında iyi–kötü iki yüz yıllık hukuk devleti, en az 65 yıllık çok partili düzen birikimi, giderek güçlenen sivil toplumu olan, Batı ittifakı üyesi Türkiye için büsbütün böyledir. Başında Cumhurbaşkanı Tayyip Erdoğan'ın olduğu AKP iktidarı, 1 Kasım'a doğru gidilirken eleştirel medya, dolayısıyla muhalefet üzerinde hukuk dışı baskıları artırdı. Tivibu'dan sonra Katarlı bir şirket tarafından satın alınan Digiturk de savcılık talimatıyla medyaya sansür uyguluyor. Bu hukuk dışı baskıların ters tepeceğinden, halkın bu iktidarın antidemokratik niteliğini daha iyi görmesine yardımcı olacağından eminim.

Belli ki AKP iktidarı, hükmettiği medyayla gerçekleri tepetaklak ederek, yalan ve iftira saçarak, hukuku ayaklar altına alıp muhalif basını susturarak yeniden tek başına iktidar olma hesabını yapıyor. Diyelim ki, uzak bir ihtimalle, 1 Kasım'da TBMM'de az farkla da olsa çoğunluğu elde etti. Anayasayı çiğnemeye, zorbalığa devam ettiği takdirde toplumun çok farklı kesimlerinden olduğu gibi, devlet kurumlarından, giderek AKP'nin içinden itirazlar yükselmesi, halkın çoğunluğunu karşısına alan bir iktidar olarak ülkeyi yönetemez hale gelmesi kaçınılmazdır. Bu konuda en çarpıcı uyarıyı içlerinden biri, Bülent Arınç yaptı.

Ne yazık ki, AKP iktidarı ülkeyi her alanda 1990'lara geri döndürmekte. Bu süreç sadece PKK ile çatışmaların yeniden alevlenmesi, ülkenin yeniden kan gölüne dönmesi, hukuk alanında AB reformları öncesine gidilmesi, yargının bağımsızlığını yitirmesi şeklinde tecelli etmiyor. İktidarın askeri vesayete son verdiği iddiasının da inandırıcılığı kalmadı. 17/25 Aralık Cumhuriyet tarihinin en büyük rüşvet ve yolsuzluk iddialarıyla karşı karşıya kalan iktidar, “darbe girişimi” olduğu iddiasıyla soruşturmayı örtbas etmeye girişti. Balyoz ve Ergenekon darbe davalarının “milli orduya kumpas” olduğu iddiasıyla TSK'ya yaranmaya çalıştığı gibi, giderek dizginleri MGK'ya kaptırma sürecine girdi. Ne var ki, TSK'nın kumpas safsatasına itibar etmediği, çeşitli hak ihlallerine yol açan söz konusu davaların arkasında siyasi iradenin bulunduğunun bilincinde olduğu anlaşılıyor. Belki bu nedenle TSK saflarında cadı avına izin verilmedi.

Geçen haftanın en dikkate değer haberi, TSK'nın iktidara ilettiği “iki çekince”yle ilgiliydi. Buna göre asker: 1) PKK'yla mücadele kapsamında şehir merkezlerine girerek halkla karşı karşıya gelmeyecekti. 2) IŞİD'le mücadele kapsamında BM Güvenlik Konseyi veya NATO Konseyi kararı olmadıkça Suriye topraklarına ayak basmayacaktı. (Hürriyet, 5 Ekim) Kısa süre önce basında yer alan bir habere göre de, takipsizlik kararıyla kapatılan, Uludere/Roboski'de 34 yurttaşın bombalanarak öldürülmesi soruşturmasında ifade veren askerlerin söz konusu kişilerin “terörist değil kaçakçı” olduklarını üstlerine bildirdikleri ortaya çıktı. (Cumhuriyet, 26 Eylül) Haber, askerin olaydan MİT'in yanıltıcı istihbaratını sorumlu gördüğünü ima ediyordu. Hemen ardından gelen ve iktidar kaynaklarına dayandırılan haber ise Cumhurbaşkanı Erdoğan'ın “sır küpü” MİT Başkanı Hakan Fidan'ın 1 Kasım sonrasında görevden ayrılacağına dairdi. (Cumhuriyet, 7 Ekim)

Gelinen noktada “Asker siyasi rolüne dönüyor mu?” şeklinde soruların sorulmaya başlaması şaşırtıcı değil. Bu bağlamda en dikkate değer yorum Metin Gürcan imzasıyla, Beyrut'ta yayımlanan Al Monitor'da çıktı. (1 Ekim) “Şimdilik hayır…” sonucuna varılan yorumda Genelkurmay eski başkanı Necdet Özel'in “çözüm sürecinde yol haritasından haberimiz yok” şeklindeki açıklaması (Milliyet, 31 Ağustos) da hatırlatılmakta. AKP iktidarının Türkiye'de demokrasiye verebileceği en büyük zarar, muhakkak ki, askerin yeniden vesayet rolü üstlenmesine yol açmak olur.