Türkiye'nin en yüksek tirajlı gazetesi olan Zaman, 8 Aralık 2015'ten bu yana internet üzerinden Türkçe, İngilizce ve Arapça'dan sonra Kürtçe olarak da yayımlanmaya başladı.

Bilindiği üzere Zaman, çeşitli ülkelerde faal yerel şirketlere tanınan imtiyazla Türkçe yanında yerel dilde olmak üzere çift dilde haftalık olarak basılmakta. Bu ülkeler, Almanya, Avusturya, Avustralya, Azerbaycan, Gürcistan, Bulgaristan, Belçika, Danimarka, Fransa, Hollanda, İngiltere, İspanya, İsviçre, Kazakistan, Kırgızistan, Makedonya, Ukrayna, Moldova, Moğolistan, Rusya, Romanya, Tacikistan ve Türkmenistan'ı kapsıyor.

Samanyolu Yayın Grubu'na bağlı Kürtçe televizyon kanalı Dünya TV'nin 5 yıl önce 4 Haziran 2010'da yayın hayatına atıldığı dikkate alınırsa, Zaman Kurdi'nin yayımında geç kalındığı söylenebilir. Ama eksiklik artık giderildi. Yayın yönetmenliğini gazetemizin Diyarbakır Büro Şefi Aziz İstegün'ün yapıyor olması, Zaman Kurdi'nin demokratik kalitesi için büyük güvence. İstegün'den aldığım bilgiye göre, Zaman Kurdi gerek yurtiçinden, gerekse dışından hızla artan bir ilgi görmeye başladı. Tıklanma sayısı giderek yükseldiği gibi, giderek artan sayıda habere kaynak ve mülakatlara konu olmakta.

Zaman Kurdi'nin 17 Aralık'ta Zaman'ın İstanbul'daki merkezinde yapılan tanıtım toplantısına ben de katıldım. Bu vesileyle Kürt sorununa duyduğum ilginin tarihçesi zihnimden geçti. Ara sıra hatırlattığım gibi, ben 68 kuşağına mensubum. Bana göre ‘68 kuşağının temel özelliği geri kalmışlığa, yoksulluğa, adaletsizliğe, yasaklara karşı bir gençlik haykırışı olmasıdır. Bu kuşağı, Kürt sorunuyla, yani Kürt kimliğinin inkarı, Kürtlerin yok sayılması sorunuyla tanıştıran 1961'de kurulan Türkiye İşçi Partisi, TİP oldu. Bilindiği gibi TİP, 1971'de sıkıyönetim mahkemesi tarafından (yaygın olarak sanıldığı gibi komünizm propagandası nedeniyle değil) Kürt sorununa dikkat çekerek bölücülük yaptığı gerekçesiyle kapatıldı.

68 kuşağı, Kürt sorunu dahil Türkiye'nin bütün sorunlarının sosyalizm ile, sosyalist bir düzene geçilmesiyle bir çırpıda çözüleceğine inandı. Sosyalizm anlayışı da, ne yazık ki, çok çeşitli yorumlarıyla giderek radikalleşti ve şiddetli bir hal aldı. Bereket ki kuşağın büyük bir bölümü çeşitlenen, radikalleşen ve şiddetlenen sosyalizm anlayışlarının özgürlük ve eşitlik ideallerine taban tabana ters düştüğünün zamanla bilincine vardı. Bu gerçeğe ilk uyananlardan biri oldum ve o günden bu yana, giderek güçlenen bir şekilde bireylerin temel hak ve özgürlükleriyle sınırlı demokrasi fikrine bağlandım. Şiddetin iyisi - kötüsü, haklısı - haksızı olmaz. Şiddet, şiddet ürettir. Şiddetin kazananı yoktur. Sorunlar öldürerek değil konuşarak çözülür.

12 Mart - zede olarak sığındığım İsveç'ten dönüşümden, 1980'lerden bu yana şunları savunuyorum: Türkiye başta Türkler ve Kürtler olmak üzere, bütün etnik ve inanç gruplarından yurttaşların ortak vatanıdır. Bütün yurttaşlar etnik ve dinsel kimliklerini özgürce ifade etme ve yaşama hakkına sahip olmadıkça ülke huzur bulamaz, bütünlüğünü koruyamaz. Türkiye Cumhuriyeti, Türklerin ve Kürtlerin ortak bağımsızlık mücadelesiyle kuruldu. Kürtler bağımsızlık mücadelesine bölgelerinde özgür ve özerk yaşayacakları vaadiyle katıldılar. Bu vaat yerine gelmeden Türkiye huzur bulamaz, bütünlüğünü koruyamaz. Ülke huzur bulmak, bütünlüğünü korumak için içte kendi Kürtleriyle barış yapmak, dışta bütün Kürtlerin dostluğunu ve saygısını kazanmak zorundadır.

Yakın zamana kadar bu gerçeklerin giderek herkesçe görülmeye başladığına ve bu yolda adım adım ilerlendiğine inandım. Ne yazık ki, geçen mart ayından bu yana yeniden ters bir yola girildi. Yönetim yeniden Kürt sorununu demokratik bir düzenin gereği olan hakları tanıyarak değil, öldürerek çözebileceği zehabına kapıldı. Gerçekleri haykırma görevi bitmedi.