Hepsi AK Parti iktidarına kadardı. Hatta en son Haziran 2015’de realiteye dayalı karar verilmişti; sonra zincir koptu.

Artık meydan din-iman ve vatan-millet edebiyatı ile doldu. “Kuru soğan yeriz ama Reis’i yedirmeyiz” sloganı da buradan doğdu.

“Boş tencere iktidarı götürür” demişti rahmetli Demirel. O devir bitti işte.

Boş tencereyi bırakın boş ama bomboş laflar bile götürmüyor. Dünün söylediğini bugün yalanlayıp tam tersini bile söylese dokunmuyor iktidara.

Seçimden önce “Ben bu görevde olduğum sürece faiz artmayacak” diye meydanların inlemesine bakın. Seçimden sonra Mehmet Şimşek’i Bakanlığa oturtan ve faizleri yüzde 50’ye çıkartan da aynı koltuktu.

“Ekonomiden ben sorumluyum ben” deyip “bir ara rezervler düşüt; ben yoktum, Cumhurbaşkanıydım” diyen de aynı.

“Mülakat kalkacak” dedikten sonra bunu unutanda aynı. Ya da seçimden önce sahte-montaj videolarla meydanları “terör karşıtlığı ile inletenler” ile bugün “Kurucu Önder Apo” diyenler ve “masanın altında HDP var diyenler yine aynı kişiler.

Artık Trabzonlu Ekrem İmamoğlu kötü adam ama Abdullah Öcalan muteber olmuş meğerse. Değişme bakın değişeme…

“Akşam başka, sabah başka” diyenler artık cümlelerinin tam tersi için sabahı bile beklemiyorlar. Hatta aynı konuşma içerisinde bile birbirinin tam zıttı cümleleri kurabiliyorlar.

***

Bugün ekonomide uzun süreli bir ekonomik buhran yaşıyoruz. Buhranı şu şekilde izah edeyim: Kriz dediğimiz şey kısa süreli şok acılardır. Mesela bıçakla bir yerinizi kestiniz ve büyük acı ile kesiği bantladınız. İşte bu krizdir. Ama buhran uzun süreli bir rahatsızlığı-bunalımı ifade eder. Mesela bıçakla bir yerinizi kestiniz ve doktor o kesiği dikmiş olabilir. Ama aynı hasta eğer kanser ise o anda bir acı yoktur. Oysa sonunun ölüm-yıkım olacağını bilir.

1994 krizi olsun 2001 krizi olsun hep kesik yaralarıydı ama şimdi öyle değil. Şimdi kanser olmuş bir yapıdayız. Sadece sonucu bekliyoruz…

Buhran ve Yapısal Yıkım sürecini beraber yaşıyoruz aslında. Mesela iyi beyinler ülkeyi terk ediyorsa korkun; hem de feci şekilde korkun. Geride yapay zekayı bile aratmayacak zeka seviyesine gelebiliriz.

İşi ehil olmayanlara verdiğinizde korkun; hem de feci şekilde korkun… Cenabı Allah’ın ayeti ve Peygamber Efendimizin ayeti var: Bunun sonu kıyamet, yani büyük yıkımdır.

Gelelim kısa vadeli duruma:

Şaibeli TÜİK verileri eşliğinde emeklilerin alım gücü feci şekilde düşürüldü. Asgari ücretin yüzde 20’den fazla üzerinde olan ortalama emekli maaşı asgari ücretin yüzde 20’den fazla altına düşmesi kimin ne kadar umurunda oldu? Olduysa da kahramanlar seçimle indirilir mi? Vatan hainliği gibi bir şey bu…

Dine hizmet, Vatan’a hizmet hep basit bir sandık yoluyla gerçekleşebiliyor.

Evladının geleceği gitmiş; 40-45 Hazine garantili müteahhide gelecekler satılmış ne olacak ki? Hz İbrahim bile evladı İsmail’i kurban etmeye götürmedi mi? Kurban olunacak bir dava değil mi? İyi ama neden liderler bu kurbanlık pazarına çıkmıyor? Neden “itibardan tasarruf olmaz” derlerken camilerde fakirliği övüyorlar?

Kısaca sistemin bekası realiteye bağlı. Hani Mehmet Şimşek’in göreve gelirken sarfettiği cümle: Realiteye dönüş…

Akıl ve mantık işlemediği zaman demokraside yeterli işlevi göremeyebiliyor. Avrupa bunu karanlık Ortaçağ ile tecrübe edince laiklik ilkesi getirdi. Bin yıllık bir maliyet ödediler; az mı?

Şimdi bizim sınavımız var. Realiteden kopuşun maliyetini ödüyoruz. Ama daha ödeyeceğimiz fatura ileride… Evlatlarımız, torunlarımız ödeyecek.

Göreceğiz.

NOT: Memura yüzde 10 + yüzde 6 zam teklif etmişler. Ortalama memur maaşı 64 bin lira iken ortalama özel sektör maaşı 37 bin lira. Bu makas çok fazla.

Asgari ücrete 2026 yılında ne önerecekler sanıyorsunuz… İşsiz kalmamak için yüzde 15-20’ye bile razı olacaklar. Memurun işten atılma riski de yok…

Zor günler kimi zorlayacak görerek tecrübe edeceğiz. Tıpkı 2018-19 yıllarındaki gibi. Her seçimden sonra kara günlerin gelmesi tesadüfi mi? Hala mı uyanamadın?