Cadı avı vari operasyonlarla muhalefeti susturan, lüks makam araçlarını sıra sıra dizip, bu pahalı ‘oyuncakları', fındık, fıstık gibi bugün orta gelir üstünün bile satın almakta zorlandığı çerez parası diye tanımlayan bir iktidarın, “Yeni Türkiye'yi yaratacağız” iddiası,  milleti rencide etmekten, milletle alay etmekten öteye gitmiyordu.

Türk seçmeni “Yeni Türkiye” diye sunulan, fiilen uygulanagelmekte olan otoriter bir başkanlık sisteminin resmiyete dönüşmesini, pazar günkü seçimde sandığa gömdü. Gömdü gömmesine ama AKP'ye de gerekli faturayı kesmedi. Bu parti, 2011 seçimlerine göre ancak 9 puanlık bir düşüşle yüzde 40,86 oyla yine birinci parti çıktı bu seçimlerden, her ne kadar artık tek başına iktidar olamayacaksa da. 13 yıldır tek başına iktidar etmenin doğal sonucu olan yorgunluğuna ve toplumu artık cendereye sokan korkutucu politikalarına rağmen AKP halen birinci parti çıkabiliyor. Muhalefet partilerinin “Biz nerede yanlış yapıyoruz?” diye düşünüp, şapkalarını önlerine koymaları lazım. Muhalefet derken HDP'yi bu kategori dışında tutuyorum. Bir Kürt partisi olarak yola çıkan HDP, bugün, kendi mağduriyetinden hareketle göreceli en demokratik, en sahici, ülke sorunlarına en duyarlı bir parti haline gelip Türkiyelileşti.

 Türkiyeli seçmen, “Yeni Türkiye”  tasavvurunun artarak gerçek demokrasi inşasından geçtiğinin ipuçlarını vermeye başladı. Rekor düzeyde 96 kadın ile Ermeni, Süryani ve Roman vekil çıkartan seçmenin -LGBT'li bir birey de bir gün vekil olacaktır- “Artık gerçek demokrasi istiyoruz” diye haykıracağı günler çok uzak değil, umutluyum.

 Pazar günü vatandaş, o çok korkulan otoriterleşmiş bir Türkiye riskini bertaraf etti ve İran resmî haber ajansı İrna'nın tanımıyla, “Erdoğanizmin sonunu (belki de), getirdi”. Konda Genel Müdürü Bekir Ağırdır'ın, “Erdoğan gibi fukaralığını öne çıkarmış bir kültürün içinde zenginliğin ve şaşaanın doğruluk gibi sunulması” şeklindeki tespiti bana göre bir Erdoğanizm idi ve belki de sonu geldi.  Ama, Erdoğan'ın kendisinin sonu gelmedi. Bu noktada İngiliz Financial Times gazetesinin,  Cumhurbaşkanı Erdoğan'ın,  “Küçümsenmemesi gereken siyasi bir fenomen” olduğu tespiti ve Guardian'ın, “Erdoğan yaralarını sarıyor” ifadeleri dikkat çekici. Erdoğan'ın, seçimlerin ertesinde verdiği yapıcı mesaj, ülkeyi kutuplaştırma politikalarından vazgeçeceği sinyali olabilir, göreceğiz.      

 Erdoğan'ın yaralarını sardığını, daha doğrusu neden olduğu Türkiye'nin yaralarını sardığını; tarafsız kalan, israftan sakınan, halkı ötekileştirmeyen, paralel yapı iddiasıyla ülkeyi yarı açık cezaevi olmaktan çıkartacak, AKP üzerinden yolsuzluk dosyalarının yeniden açılmasını önleyen değil açan bir profil çizmeye başladığında ancak görebileceğiz. Keza AKP de, üzerindeki Erdoğan ipoteğini kaldırmak zorunda.

 AKP, bir koalisyon hükümetinde yer alsın almasın, yolsuzlukla itham edilen bakanlara Yüce Divan yolunun açılmasına destek olmak zorunda.  Sonra da, üretildiği algısı güçlü olan iddialarla tutuklanan polis, jandarma, savcı, gazeteci ve üst düzey bürokratların serbest bırakılmalarını kolaylaştırması gerekiyor. Bu kategorideki insanlar arasında gerçekten suç işlemiş olanlar varsa bağımsız ve tarafsız mahkemeler tarafından yargılanmalılar. Aksi takdirde Türkiye rahat yüzü görmez.

 Nihayetinde seçmen çok net şu mesajı vermedi mi?;

 “Hiçbirinize tek başına iktidar şansı vermiyorum, kendi yapımınız olan ülkeyi kutuplaştırma halinden yine sizler bir araya gelip bizi kurtaracaksınız. Yok uzlaşmaz, erken seçime gider, Türkiye'nin felaketini hazırlarsanız, sandıkta yok olur gidersiniz.”

 Ünlü işadamı Murat Ülker, ne kadar doğru bir tespit yapmış: “Yarını kurmak için ben değil biz olmalıyız.”