Su doğal akışıyla biriktiği toprakta da  farklı görüntü verir..

Gölde,barajda,denizde ve şelale olarak su farklı bir resim verdiği gibi doğal akışı ise bir nehrin kenarında yürüyün,ırmağı  takip ettikçe bütün duygularınızı farklı bir aleme hayal ettiğiniz dünyaya taşır sizi.

Suyun toprakla buluşması toprağın susuzluktan yarılan yeri düz bir hale su getirir.Toprakla su iki sevgili gibidir bir yerde birbirlerini tamamlar.Su topraktan  çıkar buhar olur tekrar  toprağa döner..

Su insan hayatında havadan sonra en belirleyici faktördür,ekmeğin yerini başka bir yiyecekle doldurusunuz ama su ve havanın yerini hiçbir şey doldurmaz..İnsan vücudunun yüzde sekseni sudur,onun için suyun perhizi yoktur .

Su ne kadar sıcak olursa olsun ateşi söndürdüğü gibi temizliğinde simgesidir.

Su harareti de alan bir sıvıdır.Su,Aşklara –sevdalara girmiş, metafor olarak kullanılmıştır.Kadın bir içim su..Aşkın ile yanıyorum su ver leylam gibi,deyişlerde az değildir.

İnsan ilişkisi su-buz misalidir;su donar buz olur buz erir su olur.İnsanlar görüşürse kaynaşırlar görüşmezlerse uzaklaşırlar.

Suyun olmadı yer ya çöldür ya da bozkırdır.Su, yeşili yaratandır,yeşilin olmadığı yere baharın geldiğini fark edemezsiniz.

Kısacası su candır.Kuraklık su ile etkisiz hale getirilir başka bir çözüm yolu yoktur.

Suyun tadını anlatmak zordur,suyu tadarak içen bir tek köpeklerdir ve şapırdadarak içerler.

Su girdiği kaba göre ve akıntısına göre şekil alıyor da insan almıyor mu?

İnsanın yürüyüşü,ayakta duruşu ,oturuşu,yatışı,seks pozisyonuna,sevişme görüntüsü, arabaya binerken,araba da otururken,merdivenlerden çıkışı ile inişi arasında farkına varmadan nasıl da şekilden şekile girdiğimizi hiç düşündük mü?

Hele yemek yeyişimiz tam bir aç kurt gibi lokmaları çiğnemeden götürmemiz,ağzımızı şapırtmamız,yanaklarımızın ağzımıza aldığımız lokmaların büyüklüğünün farkına varmadan balon gibi şişmelerini,kameraya alıp ta seyretsek kendimizden tiksiniriz.Aydın Boysan dan okumuştum ünlü şairimiz Yahya Kemal ‘in  çok pis bir yemek yeyişi vardı ve karşısında oturanı tiksindirecek kadar iğrençti,diyordu.Yemek yemenin de bir adabı vardır  çok önemli bir yer tutar yaşamımızda.

Biz insanın şekilden  şekle  geçişini canlandıralım.

Ya insanın  tek ayağının üzerinde durması,çömelmesi,köpek gibi kıçının üstüne oturarak sağı solu kesmesi..Kadının kalçalarını ve memelerini oynatarak şehvetli yürümesi,seyredilmeyecek bir şey mi erkekler için..

Çocukların oyun oynarken oyunların birden kavgaya dönüşüp ikiye ayrılıp  karşı taraf olan rakiplerine koro halinde ‘ananın  a…na bu girmezse bu girsin’ diye ayaklarını  sallaması yok mu, bu da bir çocuk zekasını ortaya çıkartır.

Yazıyı küçük bir fıkrayla desenleyelim:

“İki hayat kadını bir taksiye binmişler kadınlardan biri öyle bir temizledim ki,pamuk şekeri gibi oldu,diğer kadında benimki de şeker pare kayısısı, gibi oldu” der..”Benimki de demir gibi oldu” ne olacak şimdi, der taksi şoförü..

İki kafadar her akşam buluşup kafa çekerler ama hiç birbirlerine isimlerini sormazlar; hep böyle aylarca buluşup-içip  ayrılırlar loş ışıktaki  meyhaneden..Bir gün yine buluştuklarında iki kafadardan biri arkadaşına bugün mısır çarşısında birisiyle karşılaştım sana o kadar benziyordu ki,soramadım insanoğlu çift yaratılmıştır,diye.Dinleyen arkadaşı da” ben de bugün mısır çarşısında sana benzeyen biriyle karşılaştım,demez mi? Birden gülüşmeye başlarlar yav o zaman bu  ikimiz olmayalım!.

Yaşlı adama çocuk amca pantolonunuzun fermuarı  açık,der!.

“Ölü evinin kapısı açık olur, bunu sende ileri de öğreneceksin oğul” der yaşlı adam.

Yazıya Feridun Düzağaç’ın bir içli aşk şarkısının sözleriyle düğüm atalım:

Her yılın bugünü,süzülür yaşlar gözümden/senden sonra kimi öptüysem senin güzel yüzünden.