Toplumun büyük bir merakla beklediği “Demokratikleşme paketi” başbakanın sunumu ile kamuoyuna duyuruldu.

Hemen hemen herkesin farklı beklentiler içinde olduğu paketin esas itibari ile “Kürt meselesi” üzerine yoğunlaşacağı tahminleri kuşkusuz ki çoğumuzun aklından geçen faktörlerin başında geliyordu.

Daha paket açıklanmadan özellikle ulusalcı ve milliyetçi çevreler bu noktadan hükümete var güçleri ile yüklenmeye başlamıştılar bile.

Kürtler ise adeta paketin içeriğini biliyormuşçasına özellikle Kürt siyasetinin ve halkının yüksek beklentiler içine girmelerinin hayal kırıklığı yaratacağı uyarısında bulunuyordular.

Hem Kandil, hem BDP ve hatta İmralı bu anlamda oldukça temkinli davranırken hükümet ise paketin adeta bir “devrim” niteliğinde olacağı yaygarası yapıyordu.

Paket nihayet açıklandı; özellikle milliyetçi ve ulusalcı kesimin gereksiz korkuya ve paniğe kapıldıkları gerçeği ortaya çıktı, paketin hiçbir maddesinde Kürtler ile ilgili bir vurgunun yer almaması oldukça ilginçti.

Kullanılması yasak olan “q,w ve x” harflerinin önündeki yasağın kaldırılması ve ana dilde eğitimin özel okullarda serbest olması 20 milyonluk Kürt nüfus ile adeta alay etmekten başka da bir anlam taşımıyor.

Bir halka kendi dilini para vererek öğrenme seçeneği sunmak ne demokratik ne de uygar bir yaklaşımdır diye düşünüyorum.

Elbette ki teknik anlamda Türkiye’nin iki dilli eğitime hazır olmadığını ve böylesi bir uygulamanın çok kolay olmayacağını kabul etmek gerekir; lakin unutmamak gerekir ki 1Kasım 1928 tarihinde bu halk bir gecede yüzyıllardır kullandığı bir Arap alfabesini bir kenara bırakıp Latin alfabesine geçebilmiştir; hem de o günün zor koşullarında.

Paketin Kürtler ve Aleviler için tam bir hayal kırıklığı olduğu ortada, belki de paketin en önemsenecek konusu türbanın kamusal alanda serbest bırakılmış olmasıdır, ayrıca andımızın kaldırılması da özellikle bazı kesimlerce üzerinde çok tartışmanın yaşanacağı bir nokta olduğu ortada.

Paketten demokratik çevrelerin genel anlamdaki beklentisi şuydu: ”fikir ve düşüncenin suç olmaktan çıkartılması, bu anlamda halen tutuklu bulunan siyasilerin, aydın ve gazetecilerin özgürlüklerine kavuşturulmaları, Gezi sürecinde yaşananların iyi analiz edilmesi ve toplumsal kutuplaşmalara ve ayrışmalara yol açacak uygulamalardan vazgeçmek!”

İktidarın büyük bir başarı olarak gördüğü paketi elbette ki küçümsemek ve yok saymak haksızlık olur, ama paketin beklentilerin çok ötesinde olduğunu da görmek lazım

Türkiye’nin 10 aydır girmiş olduğu “çatışmasızlık” sürecinin süreklilik arz etmesi ve silahların asla bir daha bir seçenek olarak hiç kimse tarafından ortaya konmaması adına demokrasiye ve temel hak ve özgürlüklerin herkesçe kabul görmesinden geçtiğini bilmek gerekir.