Roma ve İstanbul, Batı ve Doğu Roma imparatorluklarının başkentleri olmuş, kaderleri tarih boyu birçok kez kesişmiş kentler. Her iki şehir de, “dünyanın ağırlık merkezleri”.

Bugünler, İstanbul’un hüzünlü zamanları; artık dünyanın dört yanından ziyaretçilerin buluşma noktası olma vasfını yitirmiş durumda-düşürüldüğü halden ötürü, kırgın ve küskün. Roma ise tezat şekilde heyecan yaşıyor; sorunları aşabilme enerjisi ile dolup taşıyor.
İstanbul, nasıl kan ağlamasın?

Bilinen gerçek; bu aralar, sıklıkla yolumun düştüğü İstanbul otelleri, resmen sinek avlıyor. Yüzde 10 doluluğu olan oteller, kalabalık sayılıyorlar.

Tophane’de asıl kendileri narkotik etkisinde gibi gözüken zorbaların “marifetleri”, olayın gerçekleşmesinin hemen ardından dünyanın her köşesinde haber oluverdi. Üstelik de normalde politik haberler yapmayan medya kaynaklarına ilk kez bu kadar negatif biçimde konu oldu Türkiye. Zorbaların tekme tokat, bağrış çağrış dayak attıkları görüntüler, dünyanın dört bir yanındaki gençler başta olmak üzere her kesimden müzikseverler ve daha sosyal-eğlence odaklı konuları takip edenler arasında hızla yayıldı. Avustralya’dan Kanada’ya, Japonya’dan Ortadoğu ülkelerine kadar çeşit çeşit ülkelerden insanlar, kendilerinden kilometrelerce ötede olan bitenden duydukları dehşeti, sosyal medya üzerinden ifade ettiler. Tophane vakası, belli ki, gayet organize bir iş ve failleri gibi zorbalar, İstanbul’un boynunu büküyor. İstanbul’un kaderi, onlarca asırlık, imbikten süzülür gibi damıtılmış, rafineleşmiş İstanbul mirası, hoyrat, kaba saba ruhların ellerine bırakılıyor. Tıpkı, Türkiye’nin kaderinin bırakıldığı gibi…

Roma ise kendi kaderini eline alıyor; yanlışları geride bırakma, yeni bir gelecek kurma heyecanı ve hevesi içinde başını yukarı kaldırıyor.

19 Haziran’da, daha önce bu köşede Roma yerel seçimlerinin birinci turunun galibi olduğunu duyurduğumuz Virginia Raggi, şehrin ilk kadın belediye başkanı seçildi. Bu yerel seçimlerde, Raggi’nin bir parçası olduğu, Cinque Stelle (Beş Yıldız) hareketi, İtalya’nın merkez siyasetini altüst etti; aday gösterdiği 20 başkanlıktan 19’unu aldı. Cinque Stelle’nin diğer bir kadın adayı Chiara Appendino da Torino belediye başkanlığını, Piero Fasino gibi Dış Ticaret Bakanlığı da yapmış bir ağır topun elinden aldı.

Roma, tabii, İtalya’nın başkenti ve tarihi açıdan, turizm bakımından Avrupa’nın en önemli merkezlerinden biri olarak, “büyük elma”. Ama Roma’nın yükü de çok; şehrin yolsuzluk ve yanlış yönetim nedeniyle 15 milyar dolar borcu var.

Cinque Stelle, kurucusu komedyen Beppe Grillo’nun, 2009’da kurduğu zamandan bu yana çok mesafe kat etti. Grillo, 1990’larda çok popüler bir “talk show’cuyken”, siyasetçilere yönelik sert eleştirileri nedeniyle ekranlardan aforoz edildi. Komedyen, halkın karşısına çıktığı gösterilerle şovlarını sürdürdü ve popülaritesini korudu. Ama 2009’da Cinque Stelle hareketini kurması ve internet/sosyal medya uzmanı Gianroberto Casaleggio ile beraber “yeni medyanın” rüzgârını ardına alması, Grillo’nun hayatında dönüm noktası oldu.

Grillo’yu bizzat tanıyan yakınlarım, onun makam sahibi olmak istemediğini; hatta başbakanlık, bakanlık gibi koltukların Grillo’yu korkuttuğunu söylüyorlar. Üç kişinin öldüğü bir trafik kazasına neden olması sebebiyle Grillo zaten milletvekili, yerel yönetici de olamıyor.
Cinque Stelle, ilk kez, Grillo’yu aşıp adayları ve sadece konuşma ötesinde, “yapabilirlik”, “sorun çözebilirlik” iddiasıyla ortaya çıkıyorlar. Bu çıkışın ardında da, Cinque Stelle’nin yozlaşmış siyaset sahnesinin şans vermediği Virginia Raggi ve Chiara Appendino gibi cevval “sıradan vatandaşlara” politik güç vermesi yatıyor. Darısı, Türkiye’nin başına…