Soma'da acıyı yurtdışından takip etmek zorunda kaldım. Ölümler ve büyük acı mutlak. Ama bunun yanında uzak açıdan ilk göze çarpan yine hastalıklı bir kutuplaşma hali oldu.

Kazalar, sorumluluklar, acılar, ölümler bu kutuplaşma etrafından araçlaştı ve araçsallaştırdı.

Bu durumdan ne yazık ki kimse muaf değil.

Baskın bir sülük olma hali var...

Yeni değil...

Türkiye toplum, siyaset ve özgürlükler alanının hâlâ sınırlı olduğu, iktidardan muhalefete ataerkil zihniyetin at koşturduğu bir ülkedir.

'Masa'da yine aynı mesele duruyor. Aşırı kutuplaşmış, kutuplaşmayı zaman zaman neden kutuplaştığını dahi unuturcasına düşüncenin, siyasi ve sosyal varoluşun merkezi kılan bir fay üzerinde hareket ediyoruz.

Ve bu kırıkta aşırı hareket var.

Bu aşırılığın danışman tekmelerinden, bildirilmiş tepki kıtalarına uzanan tahrip kalıpları var.

Algının merkezini çatışma oluşturunca, tahribatı ciddi oluyor öfke odaklı tahlil, tavır ve beklentiler öne çıkıyor.

Bu tablo koyulaşınca, bugün olduğu gibi, ortalığı herkesin figüran olacağı bir güç oyunu kaplar.

Sıcak toplumsal sorunlar, özgürlük, demokrasi, acı, insani haller, vatandaşlık, yoksulluk sorunları bile bu güç arayışına kilitlenir.

Zira 'fayda kartları' yeniden karılır. Siyasi partilerden gazetelere kişi ve kurumların çıkarlarından hareketle aldıkları pozisyonlar ile yaptıkları güç analizleri, attıkları demokrasi çığlıkları birbirine karışır.

Bazı istisnalar dışında, taraflar tüm farklılıklarına rağmen 'güce' endeksli 'kimlik' çıkarını ortak dil kılarlar. Gerek siyaseti gerek zihniyeti açısından yaşadığı ağır bunalımları 'kuvvet mikrobu'ndan, kapan bu ülke için, karşı karşıya bulunduğumuz kutuplaşma koşulları yine yapacağını yapıyor. Tepkisel bir siyaset algısı öne çıkıyor.

İç siyasette iktidarın meşruiyetine ilişkin çatışmalar, tepki merkezli faydadan hareketle şekillenecek, yeknesak bir tutuma mahkum olacak bir saflaşmaya işaret ediyor...

İki tür tepkisellik, iki tür faydacılık, iki tür çatışma ekseni üst üste oturunca, ortaya çıkacak genel tabloyu tahmin etmek zor olmasa gerekir...

Kanımız odur ki, bu durumun devlet-siyaset, devlet-toplum ilişkilerine bir faturası olur.

Aynı manzaranın 'ataerkil' zihniyeti beslemesi de keza öyle. Zira ister milliyetçi kültür olsun, ister devletçi; kendisini içeriden dönüştürerek üretemeyen bir yapı, dış girdilerle kendisini yırtarak, parçalara bölerek olduğu gibi üretir. Ve bu koşullarda hem siyasal alanda hem toplumsal alanda 'özgürlükler zemininin biraz daha kayması' kaçınılmaz olur.

Demokratik reflekse sahip toplumlar bu tür tahribatları siyasetiyle, aydınıyla, kurumlarıyla en aza indirir.

Türkiye ise bu korunmanın araç ve mekanizmalarından tümüyle uzak duruyor.

Üzerine düşünmek gereken acil meselelelerimizden birisi budur.

Soma buna işaret etti.