Rahmetli Cumhurbaşkanı Turgut Özal’ın öldürüldüğünü düşünenlere savcı ve mahkeme de katıldı; iddianame kabul edildi. İddianame hakkındaki haberleri okuyunca ben bile tereddüde düştüm diyebilirim. Çok şükür metnin kendisini bulup okudum. Konuyu yakından takip ettiğini zanneden biri olarak ‘vay be’ dedim. Cumhurbaşkanı Abdullah Gül’ün Devlet Denetleme Kurulu’na hazırlattığı raporun ne kadar hayati olduğunu bir kez daha anladım.

  İddianameden alıntılara geçmeden hatırlatmalarım var. Birinci olay; 8 Haziran 1987, Özal’ın uçağı düşme tehlikesi atlatıyor. GAP uçağı havadayken elektrik gidiyor, elektronik cihazlar devre dışı kalıyor. Uçak İstanbul’a acil ve ‘kör’ iniş yapıyor. Tekerleklerinin parçalandığını söylersem inişin ne şartlarda yapıldığı anlaşılır. Uçağın en üst düzey güvenlik donanımlarına sahip bulunduğunu belirtmeme gerek yok. Daha üçüncü seferi olduğunu düşündüğümde ‘teknik arıza’ açıklaması inandırıcı gelmiyor. Başka tanığa da gerek yok; bizzat Özal, 15 Haziran tarihli Zaman’da bilinen mütevekkil haliyle kazayı anlatıyor. Şahsen dönemin Bakırköy Cumhuriyet Savcısı Ömer Faruk Aşıkoğlu’nun soruşturmasının sonucunu merak ediyorum.

    İkinci olay; herkesin bildiği ama devletin adam gibi soruşturmadığı silahlı suikast. 18 Haziran 1988’de ANAP kongresinde herkesin gözü önünde Başbakan kurşunlandı. Adi bir vaka gibi yargılama yapılıp konu örtbas edildi. Devletin istihbarat örgütü MİT, vaki sorulara “Açık kaynaklarda yer alan bilgiler dışında bilgimiz yok.” cevabı veriyor. Biz şüpheler üzerine niye gidilmiyor diye boşuna paralanıyoruz, aleni suikast bile soruşturulmamış. Üçüncü olay; suikasttan 4 gün önce gerçekleşiyor. Başbakan Özal’ın Atina seyahati öncesinde yakın koruma ekibindeki 10 Yunan polis uzaklaştırılıyor. Bazı rivayetlerde 7 tutuklamadan söz ediliyor. Gazeteler, ‘tokatlayacak, darp edeceklerdi’ diye hafifleterek veriyor. Ama doğrudan suikast girişimi olduğu ve Yunan Gizli Servisi’nin müdahalesiyle önlendiğini öne sürenler de var.

    Şimdi dönelim iddianameye ve böylesine badireler atlatmış bir cumhurbaşkanı ölürken yaşananlara göz atalım: “Hacettepe Üniversitesi Hastanesi’nde yapılan müdahalelerle ilgili olarak “Kayıtlardaki bilgilere göre resüsitasyon sırasında verilen sodyum bikarbonat miktarının çok yüksek olduğu, sağlıklı bir insan için bile gerek sıvı gerekse sodyum yükü açısından hayati sonuçlar doğuracağının bilinmesinin gerektiği...  Merhum Cumhurbaşkanı’nın ölmüş olmasına rağmen kan örneğinin saklanmış olmasının tedavi amaçlı olamayacağı düşünüldüğünde ölüm sebebini araştırmak için istenmiş olabileceği… “Saklandığı anlaşılan kan örneğinin kim tarafından ve hangi amaçla alındığı, laboratuvara tetkik için kimin tarafından gönderildiği, hangi tür tetkiklerin istendiği, kan örneğinin laboratuvarda ne şekilde teslim alındığı, teslim alınan kan örneğinde hangi tetkiklerin ne amaçla ne zaman çalışıldığı ve ne tür sonuçlara ulaşıldığı, çıkan sonucun talep eden birime/doktora iletilip iletilmediği, iletilmişse ne şekilde iletildiği, hasta dosyasında bulunmadığı anlaşılan ve kan örneği üzerinde çalışmak üzere evinden telefonla çağrılan laboratuvar teknisyeni Hatice Güngör’ün beyanına göre yaklaşık 8 sayfa olduğu belirtilen sonuçların akıbetinin ne olduğunun tespit edilemediği…”

    Gelelim ‘Bu konu neden önemli?’ sorusunun cevabına. Özal’a vefa bir yana kendi can güvenliğimiz desem. Cumhurbaşkanını öldürebilen ve 20 yıl sonra ‘Yeni Türkiye’de bunu örtbas edebilen bir güç varsa, hiçbirimiz güvende olamayız. Peki, Özal’ın ölüm sebebinin ölüm raporunda farklı, gömme izninde farklı yazıldığını biliyor muydunuz?