Cumhurbaşkanı Erdoğan, konuşmaları, uygulamaları ve tavırlarıyla toplumun büyük bir kısmının tepkisini çekerken kendi destekçilerinin daha da kenetlenmesini sağlıyor. Kendisi için önemli olan yüzde 40-50 bandında değiştiği belirtilen tabanı bir arada tutmak.

Böl-yönet taktiğinin başarılı bir uygulamasını Erdoğan’ın tüm uygulamalarında görüyoruz. Erdoğan için Aleviler, modern kentliler, sekülerler, Kürtler’in bir bölümü, ateistler falan önemli değil. Bütün mesajları muhafazakar çekirdek ile son 10 yılın ekonomik gelişimlerinden yararlanan kesime yönelik.

Bu kesimin ise demokrasi, yolsuzluk konularında fazla derdi yok. Sosyal hizmetleri olan bir sitede oturmak, bir araba sahibi olmak, temiz bir otobüs veya metroya binmek, sağlık hizmetlerinden yararlanmak, inancı veya giyimi nedeniyle aşağılanmamak Erdoğan karşıtı kesimleri rahatsız eden konulardan daha önemli.

NEFRET DİLİ KENETLİYOR

Demokrasiyle ilişkisi, 5 yılda bir liderini seçip yaşam koşullarını ona emanet etmekten ibaret. Ailenin babası gibi görüyorlar devletin başını. Erdoğan, tarihi Devlet Baba söyleminin bir kişinin şahsında somutlaşması örneği oluyor.

O yüzden muhalefet Erdoğan’a yönelik aşırı sert söylemlerde bulunduğunda, bu kesim hakaret de içeren söylemleri kendisine yönelik olarak da algılıyor, bir aile büyüğüne yönelik olarak da. Muhalefetin söylemleri, Erdoğan’ın şahsında AKP tabanının daha fazla kenetlenmesine neden oluyor.

Erdoğan nefretinden nemalanan ciddi bir kesim de var elbette. Gerek siyasette, gerek medyada sadece Erdoğan’a nefret kusarak varlık bulan kesimler mevcut. Ancak, muhaliflerin hoşuna gitse de, sonuç Erdoğan’ın elinin daha güçlenmesi oluyor.

Burada en sağlıklı yaklaşımı HDP Eşbaşkanı Selahhatin Demirtaş’ta görüyoruz. Nefrete değil, yeni ve farklı bir gelecek kurmaya yönelik bir dil kullanıyor Demirtaş. Cizre’de öldürülen Kürt’ü de, İstanbul’da taciz edilen eşcinseli de kucaklayabiliyor.

YENİ BİR ÜSLUP ŞART! 

AKP tabanına da ulaşabiliyor bu sayede. Çünkü, dili onların kazanımlarını güvence altına alacağını hissettiriyor. Türkiye’nin ihtiyaç duyduğu, nefrete değil, umuda dayanan bir siyaset dili bu.

Evet Erdoğan, hukuku, insan hakkını, yemin ettiği anayasaya bağlılığı bir kenara atmış, yakın çevresi yolsuzluklarla anılır hale gelmiş, Türkiye’de resmi bir cadı avı başlatmış bir siyasetçi. Uygulamaları, mal güvenliğini, mülkiyet hakkını hiçe sayar nitelikte.

Ama Türkiye’nin AKP ile geçen 10 yılı bunlardan ibaret değil. Hastanelerden havaalanlarına, çirkin de olsa modern konutlardan duble yollara uzanan bir başarı hikayesi sayesinde yapabiliyor tüm bu keyfi uygulamaları.

Sadece Erdoğan nefretine dayanan bir muhalefet anlayışı, Erdoğan’a bu yüzden hala sıkı sıkıya bağlı kesimlerin duygularını anlayamadığı için eksik kalıyor ve başarılı olamıyor. Yeni bir dil bulmak şart.