Cumhurbaşkanlığı seçimleri için geri sayım başladı. Geçen dönem Erdoğan’ın sarfettiği o meşhur “Adayımız Abdullah Gül Bey kardeşim” cümlesinden bu yana tartışıp duruyoruz. Gül ile Erdoğan arasında yaşanacak bir gerilimin kaçınılmaz olduğu, ikilinin kariyer planlarının çakışacağı, görev süreleri dolunca birbirlerine girecekleri, AKP’yi bu iki liderin dışında taşıyabilecek kimsenin bulunmadığı, üçüncü dönem kuralının siyasi intihar olduğu falan filan.

Şimdiye kadar aralarındaki hukuk pek bozulmamış olsa da Erdoğan’ın Gül’ün üzerindeki ezici baskısı hep süregeldi dersek haksızlık etmiş olmayız sanırım.

Peki, bunu niye sürekli gündemde tutuyoruz?

Birbirlerinden “kardeşim” diye bahseden aynı davanın neferlerinin eninde sonunda birbirlerinin boğazına çökeceğine dair öngörülerimiz nereden kaynaklanıyor?

Muhalefet, kendi gücüyle sarsamadığı AKP iktidarının iç karışıklığa düşerek kendi kendini yemesini mi umuyor?

Tüm kurumlarda iktidara tam biat hâli sürerken cumhurbaşkanlığı makamının oksijen maskesi vazifesi göreceği mi hesaplanıyor?

AKP’nin kurucu kadrolarının Erdoğan’ın artık kendilerini de sık sık açığa düşüren kibrine isyan edeceği mi tahmin ediliyor?

Bütün bunlar “kavga çıkacak biz de izleyeceğiz” söylemlerinin gerekçeleri olabilir. Fakat bu patetik beklentinin güncel siyaseti aşan bir bilgiden kaynaklandığına dair şüphelerim var.

700 yıllık devlet geleneğimiz bu konuda bizlere bazı ipuçları veriyor.

Nasıl mı?

Birkaç örnek vereyim:

• I. Osman (1300-1324) amcası Dündar’ı öldürttü.

• I. Murat Hüdavendigâr (1360-1389) kendisine ayaklanan öz oğlu Savcı Bey’i yakalatarak idam ettirdi. Kardeşleri İbrahim ve Halil’i öldürttü.

• Mehmet Çelebi (1413-1421) Mustafa Çelebi dışında diğer kardeşlerini öldürdü. Onu öldüremedi.

• Fatih Sultan Mehmet (1444-1481) ilk iş olarak iki yaşındaki kardeşi Ahmet’i ve Hasan’ı öldürttü. Fatih Kanunnamesi’ni çıkardı.

• Yavuz Sultan Selim (1512-1520) babasını öldürterek tahta geçti. Ahmet, Korkut, Abdullah, Şehinşah, Şahsultan, Âlemşah, Mahmut ve Mehmet olmak üzere sekiz kardeşini boğdurarak öldürttü. Bunların tüm eş ve çocuklarını da öldürttü.

• Kanuni Sultan Süleyman (1520-1566) oğlu Şehzâde Mustafa’yı Hürrem Sultan’dan olan oğlu Sarı Selim’in padişah olmasına imkân sağlamak amacıyla ve onun yönlendirmesiyle boğdurdu. Mustafa’nın oğlu, karısı ve tüm akrabası aynı gün öldürüldü. Ek olarak karısı Sicilyalı Rozalina’yı da öldürttü. (Bkz. Muhteşem Yüzyıl)

• II. Selim (1566-1574) daha babası sağken isyan eden Beyazıt’ı Konya/ Ereğli’de yendi. Beyazıt kaçıp İran’a sığındı. Ama oradan uzun pazarlıklar sonucu getirildi ve tüm ailesi ile birlikte yok edildi (1561). Dört kız, yedi erkek 11 çocuğu öldü.

• III. Murat (1574-1595), Osmanlı mülkünü devralır almaz ilk iş olarak altı kardeşini boğdurttu.

130 cariyeden 112 çocuğu oldu. Kendilerine ve çocuklarına dokunulmayan kadınlar şunlardı:

Venedikli Bafo (Safiye Sultan), Polonyalı Mona/ Mihriban), Macar Ninuşka (Nazperver) Rus Olga (Şahhüban) ve Romen Meri Fahriye). Diğer kadınlardan olan çocukları doğumdan sonra anneleri ile birlikte öldürülüyorlardı.

III. Murat öldüğünde, hemen o gece ondan hamile olan 10 cariye boğdurulup Sarayburnu’ndan denize atıldı.

• II. Mehmet (1595-1603), içlerinde kundakta olan çocukların da olduğu 19 kardeşini tahta çıktığı günün gecesi öldürttü. Oğlu şehzade Murat’ı da boğdurttu. (Kaynak: Radikal.com.tr)

Sakın yanlış anlaşılmasın, tarihin tekerrür edeceğini iddia ediyor değilim. Fakat devlet yönetiminde birine “kardeşim” diye hitap edilmesinin tüm sorunları ortadan kaldırmayacağını, dilimizden düşürmediğimiz şanlı tarihimizden biliyoruz biraz.

Cemaat te “kardeş” idi.

Esad da “kardeş” idi.

Yeni kardeş hâline gelen dünün “düşman darbecileri” ile kucaklaşılıyor bugün.

Bu devlette “kardeşlik” zor zanaat.

Hatırlatayım dedim...

[email protected]

Twitter:@haykobagdat