Orgeneral Necdet Özel’in, kabul edilemez ihmaller sonucu 301 madencinin öldüğü Soma’ya taziye ziyaretine dair, kimi gazetelerin, “Org. Özel gözyaşlarını tutamadı” başlıklarıyla, komutanın, ölenlerin kabri başında dua ederkenki fotoğrafları eşliğinde birinci sayfadan verdiği haberleri okuyunca, “Bu samimiyetsizlik daha nereye kadar?” diye içimden geçirdim.

“Soma’ya giden Özel, askerî jetlerin bombardımanıyla 34 Kürt vatandaşın öldüğü Uludere’ye taziye ziyareti için neden gitmedi?” “Bu nasıl medya, bu kadar mı sorgulama kültüründen nasibini almadı?” diye kendine kendime sordum.

Hükümet, demorasiyi tesis etmenin olmazsa olmaz kuralı olan askerin sivil iradeye tabi kılınmasına dönük reformları, artık muktedir olduğuna kendisini inandırdığından itibaren bir kenara bıraktı. Bu ruh halinin ipuçlarından birini, Uludere olayıyla verdi. Meclis Uludere Komisyonu, geçen yıl, iktidardaki AK Parti çoğunluğunun çabalarıyla, bu vahim bombalama olayının üstünü örtmeyi şimdilik başardı.

Uludere faciasının, örneğin, hesabının verilmeden üstünün örtülmek istenmesi, Soma faciası ile bir kez daha ortaya çıkan iktidarın ihmallerinin de üstünün örtülmesini sanki kolaylaştırıyor gibi.

İktidarların, aş, iş sorununa çözüm üretemediğinden kaçakçılıkla geçimlerini sağlayan vatandaşlar, 29 Aralık 2011’de, her zaman yaptıkları gibi getirdikleri petrol karşılığı gıda ürünlerini takas ettikleri Kuzey Irak’tan dönüş yolunda Kürtçe ‘Roboski’ diye anılan Uludere civarında, PKK’lı sanılarak F-16 uçakları tarafından bombalanarak öldürülmüşlerdi.

Meclis komisyonunun, gerek CHP ve BDP’li üyelerinin, izledikleri Heron görüntülerinden ortaya çıkan bulgular, gerekse görgü tanıklarının ifadeleri, bombardıman olayının, eğer kasıt yoksa insan yaşamına gösterilen özensizliğin bir sonucu olduğu kanaatini güçlendiriyordu.

Uludere’yi soruşturan Özel Yetkili Diyarbakır Cumhuriyet Başsavcısı Ahmet Karaca, Taraf Gazetesi’ne geçen yıl haziran ayında yaptığı açıklamada, Genelkurmay’dan kendilerine, Heron görüntülerini değerlendirenler, hedef tayini yapanlar ve vur emrini verenler hakkında  herhangi bir bilgi ya da belge ulaşmadığını belirtiyordu.

Bu kişi devletin savcısı da olsa, askerî belgelere sivil makamların erişiminin yasak olmasından dolayı, tersi durumda olayı belki de aydınlatacak sağlıklı soruşturma yürütemediğinden, Uludere dosyasını askerî savcılığa havale etmişti.

Askerî savcılık, bu yılın ocak ayında, olayda ihmali olmakla suçlanan asker kişilerin, görev gereklerini yerine getirirken kaçınılmaz hataya düştüklerinden hareketle Uludere soruşturmasına takipsizlik kararı verirken, F-16’lara vur emrinin de, kendisine sunulan istihbarat bilgileri ışığında Orgeneral Özel tarafından verildiğini açıklıyordu.

Şeffaf, hesap verebilir bir yönetim anlayışı olsaydı, Orgeneral Özel, kaçakçıların PKK’lı olabileceklerine dair istihbarat bilgilerine temkinli yaklaşır, “sorumlu tutulurum” endişesiyle büyük olasılık F-16’lara vur emrini vermeyebilirdi.   

Velev ki bu kişiler PKK’lı idi, devlet, her halükarda, orantısız bir güçle yani F-16 jetleriyle insanları vurmak zorunda mıydı?

Keza, Soma madenini işleten firma ve bu işletmeden sorumlu hükümetin teftiş elemanları, ‘hesap vermek zorunda kalırım’ endişesiyle, görevlerinin gereğini yerine getirip maden kazası faciasını önleyebilirlerdi.

Taziye ziyaretlerine de hiç gerek kalmazdı. İhmallerde sorumluluk üstlenmeyenlerin de aslında taziye ziyaretleri öylesine anlamsızlaşıyor ki...